Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Sterrenstof (3)


Geschreven door Breinpijn&Astra
26 januari 2017 16:44
Categorie: Science Fiction

vorig deel: Sterrenstof (2)
volgend deel: Sterrenstof (4)

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 205 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Eva besluit dapper om maar eerst verder te zoeken tot ze wat meer weet. Als haar vrienden gevallen of uitgegleden zijn, moet er toch iets te zien zijn aan de wand van het ravijn. Of beneden? Met trillende benen loopt ze verder. Af en toe roept ze halfhartig de namen van haar vrienden.
   Dan hoort ze ineens de stem van John: “Kijk uit, niet te hard lopen, er zit hier een gat in de grond.” Als Eva even later bij de plek van zijn stem is aangekomen, ziet ze een grote kuil voor zich, ongeveer drie meter diep. Op de bodem ziet ze hoe Alice John weer overeind helpt en het stof van zijn kleren af slaat. Voorzichtig proberen ze al zijn ledematen uit en er lijkt geen reden tot paniek te zijn. Hij is weer wat hersteld van de schrik en heeft los van wat flinke schrammen en zere billen geen verdere verwondingen aan de val over gehouden.
 
Dag 1 – Middag: Zwarte stenen
Silver Thorn Canyon
 
“Kijk eens, wat hier voor rare zwarte brokken steen liggen,” zegt Alice alsof er geen vuiltje aan de lucht is. “Dat spul heb ik nog nooit gezien.” Ze staat rechtop en houdt een grote, zwarte steen in haar hand.
   John pakt de steen aan en bekijkt hem van alle kanten. Om zich heen speurend en bukkend ziet Alice nog meer van die ‘stenen.’ “Volgens mij is het helemaal geen steen,” zegt ze tegen John, “het is veel lichter. Ik zie er daar nog een paar.”
   Voorzichtig loopt ze tussen de doornige struiken door en duwt ze opzij. “Kijk, dit is een hele grote.” John komt mee kijken en haalt het brok onder de struik vandaan.
   “Wat gek,” zegt hij, “deze is veel groter, maar het lijkt of hij niet zwaarder weegt. Zulk materiaal ken ik niet. Wedden dat dit de vallende sterren zijn, die we gisteravond hebben gezien? Ik weet eigenlijk niet hoe meteorieten aanvoelen als ze eenmaal zijn geland en afgekoeld.”
   Samen met Alice kijkt hij verder rond onder de struiken in de kuil en allebei hebben ze nu een tiental brokken in hun armen verzameld. John legt ze neer, doet zijn rugzak af en stopt er zo veel mogelijk in. Alice loopt naar een rotsblok en slaat er hard met de zwarte steen op. Het klinkt als steen op steen, maar toch net niet. Het heeft ook wel iets van metaal op steen. Maar hard is de steen in ieder geval wel en er breken geen stukken af.
   “Ja, het zijn vast de meteorieten! We moeten ze maar mee terug nemen en in het lab laten onderzoeken.” In navolging van John doet ze ook haar rugzak af om de zwarte stenen erin op te bergen.
 
Intussen is Eva naar de andere kant van de kuil gelopen. Daar is de wand iets minder hoog. Ze doet de rugzak open die John naar boven heeft gegooid en veegt heel hard met haar hand over een zwarte steen. “Dat zwart geeft niet af, terwijl het eigenlijk wel op steenkool lijkt.” Ze kijkt rond en zoekt een kei uit van ongeveer dezelfde omvang. “Die gewone steen weegt veel zwaarder, terwijl ze toch even hard zijn.” Dan stapelt ze een paar grote zwarte stenen op haar hand en houd de eerste in haar andere hand. “Het lijkt wel of drie van die stenen net zo zwaar wegen als één, hoe kan dat nou?”
   “Zou je ons niet even een handje helpen, ik ben nog geen berggeit hoor,” roept Alice vanuit de kuil. Die is hier wel minder diep, maar nog behoorlijk steil. Ze heeft een touw uit haar rugzak gehaald en gooit dat omhoog. Omdat het touw nergens aan een boom of rotsblok vastgebonden kan worden, bindt Eva het touw om haar middel, gaat erop zitten en laat het andere uiteinde weer in de kuil zakken.
   “Laat eerst John maar omhoog komen, die is niet zo zwaar. Kom maar op, ik heb me goed schrap gezet.” Ze voelt hoe het touw strak spant, leunt zwaar achterover en ziet even later Johns hoofd boven de kuil uit komen. Als hij weer op vaste grond staat, helpen ze samen Alice omhoog.
 
De drie studenten gaan even zitten bijkomen van alle gebeurtenissen. John veegt zijn handen aan zijn jeans af. “Ik wil nog even wat drinken en laten we dan maar terug lopen naar Arodel.”
   “Goed idee,” beaamt Alice, “hier worden we toch niet wijzer. We moeten deze plek wel goed onthouden voor het geval we nader onderzoek in de bodem moeten doen. Geef me je sjaaltje!” Resoluut trekt ze het sjaaltje van Eva’s nek en bindt dat laag om een grote doornstruik.
   “Héhé, kan dat niet voorzichtiger? Het is míjn sjaaltje! Het past juist zo mooi bij deze sport polo!” protesteert Eva.
   “Ja, maar je hebt het van mij voor je verjaardag gekregen en ik zal wel een nieuwe voor je kopen.”
   John hoort het aan en besluit zich er niet mee te bemoeien, ze komen er wel uit. Nauwlettend kijkt hij om zich heen en neemt de omgeving in zich op. De plek bevindt zich een kleine honderd meter ná de laatste bocht. Aan de andere kant van het ravijn ziet hij een ronde en een puntige rotsformatie in elkaars verlengde liggen. Dat moet ook helpen om de kuil terug te vinden. Achter die puntige rotspartij is een brede kloof die de grens met Nichura vormt. Zouden daar ook van die vreemde zwarte stenen terecht zijn gekomen?
Hij hoopt maar van niet, het zou veel leuker zijn wanneer Kimera iets heeft om zich van Nichura te onderscheiden. Daloroc heeft zich in het verleden niet voor niets los gemaakt van Nichura en voor Kimera gekozen. Regelmatig vertelt zijn grootvader nog over de vrijheidsstrijd, die ze toen gevoerd hebben. Eigenlijk is Nichura daar altijd wat vijandig over gebleven.
 
Als ze allemaal wat water uit hun bidons gedronken hebben, maken ze zich klaar om af te dalen. Dat lijkt wel makkelijker dan omhoog, maar het smalle pad ligt vol met losse steenslag. John besluit nu maar eens voorop te gaan lopen. Net als Alice heeft hij een flink gevulde rugzak. Eva’s modieus gebloemde rugzakje is, hoe kan het ook anders, zo goed als leeg. Maar goed ook trouwens, anders zouden ze onderweg weer geklaag moeten aanhoren. Het zal zeker een uur duren voor ze beneden zijn. Dan kunnen ze met het zwarte spul naar Pedro, hun mentor in het laboratorium. Hij zal wel net zo verbaasd zijn als zij over de stenen.

© Breinpijn&Astra. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Ivo
mooi hoe je het schrijft .. de spanning is blijven hangen, knap

Pfoe, die sterren toch.... Was de lettergrootte nu trouwens beter? <img src='img/smileys/confused0024.gif' alt='(dunno)' Title='(dunno)'>
 

16 is voor mij het makkelijkst, maar het is al veel beter hoor :)

 

Er is iets met die stenen, maar wat ...........
Verderop in het verhaal hoor je er meer over <img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>
Profiel foto van Fons
Natuurlijk blijf ik met een groot vraagteken over die vallende sterren, ik wacht op de toekomst. Aangenaam om lezen

Juist, die toekomst zal het leren. Ongetwijfeld. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>
Profiel foto van mamba
Eerste gedachte, ik heb een deja vu......... <img src='img/smileys/smile3.gif' alt=':-)' Title=':-)'>

Verder is dit een rustige voortzetting van het vorige deel. Zou over twee kleine dingetjes kunnen miepen, maar dat vind ik te veel muggenziften. Eigenlijk opnieuw een niets-mis-mee deeltje.

Je mag gerust die puntjes opnoemen, hoor. Ik leer ook iedere keer weer. Dit zijn inderdaad wat rustige deeltjes, maar het verhaal is lang en er komt actie, maar ook intrige en natuurlijk pure SF.

Dat deja vu...........  is wel heel intrigerend <img src='img/smileys/smile3.gif' alt=':-)' Title=':-)'>. Vertel eens?

Ik kom er nog wel een keer op terug, beloofd :P
Profiel foto van Henny
Ik zal ze wel noemen. Tenminste, ik denk dat mamba bedoeld wat mij ook op viel. 
Kijk eens, wat hier voor rare zwarte brokken steen liggen,” zegt Alice alsof er geen vuiltje aan de lucht is. “Dat spul heb ik nog nooit gezien.” Ze staat rechtop en houdt een grote, zwarte steen in haar hand.
   John pakt de steen aan en bekijkt hem van alle kanten. Om zich heen speurend en bukkend ziet Alice nog meer van die ‘stenen.’ “Volgens mij is het helemaal geen steen,” zegt ze tegen John, “het is veel lichter. Ik zie er daar nog een paar.”
In dit kort stukje wordt wel erg vaak steen gezegd. Dat kan afgewisseld worden met synoniemen .<img  data-cke-saved-src='img/smileys/teacher.gif' src='img/smileys/teacher.gif' alt='<img src='img/smileys/teacher.gif' alt='(teacher)' Title='(teacher)'>' Title='<img src='img/smileys/teacher.gif' alt='(teacher)' Title='(teacher)'>'>

Verder ook helemaal niets te miepen. <img  data-cke-saved-src='img/smileys/laugh4.gif' src='img/smileys/laugh4.gif' alt='<img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>' Title='<img src='img/smileys/laugh4.gif' alt=':-d' Title=':-d'>'>



 

Helemaal gelijk, Henny. Hoewel het wel eens lastig is om andere synoniemen te zoeken. Ik lees trouwens ook wel eens in ‘echte literatuur’ meerdere keren in kort op elkaar staande zinnen dezelfde omschrijvingen. Het mag dus wel, maar ik vind het zelf ook niet zo mooi staan. Van mij mag je trouwens altijd miepen, hoor. <img src='img/smileys/confused0018.gif' alt=':bu:' Title=':bu:'>

Hele waardevolle reactie, Hennie. Helemaal geen gemiep. Je begrijpt waarschijnlijk wel dat er iets bijzonders is met die 'stenen'. Soms bedoelde ik 'gewone' stenen, soms die bijzondere zwarte. De studenten waren ook wat verward en wisten ook niet hoe ze te noemen.
Maar nu ga ik lekker oefenen, of ik met synoniemen als 'kei' en 'brok' en 'rotsblok' iets kan verbeteren. Leuke uitdaging voor mij.   

Je ziet mij toch niet als de vrouw met de <img src='img/smileys/action-smiley-047.gif' alt='(whip)' Title='(whip)'> hé. Het is jullie verhaal en een eigen identiteit er aan brengen moet zelfs. Gewoon een beetje de grenzen verkennen. <img src='img/smileys/secret1.gif' alt='(whisper)' Title='(whisper)'> 
Profiel foto van Mirah
En hier ben ik ook weer.  Blij dat iedereen toch weer terecht is.  Ben benieuwd naar de 'stenen'.

Je schrijft: "De plek bevindt zich een kleine 100 meter ná de laatste bocht."  Elders in de tekst vermeldt je getallen wel voluit geschreven.  Gewoon zomaar iets dat me opviel.

Je hebt wat dat betreft gelijk. 100 wordt meestal in letters geschreven. Scherp gezien. Blij dat je weer meeleest. J hebt nog heel wat in te halen. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>
Profiel foto van Raissa Derous
Leuk om verder te lezen <img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>​. Het blijft een goed, boeiend, spannend verhaal <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>.

Groetjes

Dank je we, Raissa. Later wordt het hier en daar soms wat technisch, maar we proberen het gewone verhaal te blijven vertellen met oog voor de studenten en de rest van de personages. Blij met je sterren.
Profiel foto van Ronesh Jade
De tegenstelling Eva en Alice is mooi beschreven. Mooie namen ook, de één proeft van een 'verboden' appel (Eric haar oudere vriend) en de ander valt in een 'konijnenhol' Ik ben benieuwd of de verschillen kleiner worden naarmate het verhaal vordert of juist niet.

Hee, die opmerking over Alice had ik zelfs nog niet verzonnen. <img src='img/smileys/anim_63.gif' alt='{L}' Title='{L}'> De verschillen trekken wel bij ,maar zullen ook niet helemaal verdwijnen.
Profiel foto van Winde
Dat die stenen uit de ruimte komen  lijkt wel duidelijk. En dat er iets aparts aan is ook, maar wat? Dat ontdek ik zelf uiteindelijk wel. Al is het een mooi project voor die universiteit.
.

Jij hebt het al snel door wat de eerste ontwikkelingen betreft, maar wees gerust; er volgen nog veel meer intriges, onderzoek en nog veel meer. Dank je voor het meelezen. We kunnen het niet genoeg zeggen omdat het altijd heel fijn is als mensen je verhalen waarderen.