Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Absurdistisch


Geschreven door harrem
4 januari 2017 22:29
Categorie: Absurd

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 74 Aantal reacties: 3
Aantal leden : 0

De titel waarschuwt er wel voor. U kunt nog doorbladerenā€¦ Heeft u ook zo'n hekel aan die afgezaagde verhalen, waarin de hoofdpersoon iets eng beleeft en dan uit een droom ontwaakt? Afknapperā€¦ Ik zou ze zelf nooit zo schrijven, ofschoon ik in situaties ben geweest, die daaraan doen denken.

Machteld, die mij binnen de knellende banden van het huwelijk dagelijks vertelt wat ik moet doen en laten, drukt mij op mijn hart om mijn woorden goed te kiezen. Machteld ziet Turkse toestanden voor zich: huiszoeking en gevangenzetting. Zo ver gezocht is dat niet, want er hangt mij nog altijd een proces boven mijn hoofd door een aanklacht wegens smaad en laster. Leve de vrijheid van meningsuitingā€¦

Dat deed me terugdenken aan een paar jaar geleden toen zich boze lezers voor mijn voordeur verzamelden. Daarin bevonden zich opvallend veel DDDā€™s: dichters, drammers en dominees. Die stonden met gebalde vuisten samengedromd machteloze kreten te uiten als: "Dierenbeul" en ā€œCreditcardvandaalā€. Aanleiding waren mijn publicaties over een niet-bestaande hondje (Chaka), dat een fictief lot onderging. En er was een creditcard bij betrokken; vandaar. De onmiskenbare ondertoon van humor en ironie had kennelijk iets onaangenaams losgemaakt in mensen, voor wie dat geen dagelijkse kost was. Daar moet je, als je schrijft, kennelijk rekening mee houdenā€¦

Met opgewonden kreten als "wij willen het gezellig en gemoedelijk hebben" maakte men kenbaar dat mijn hekelstukken geen pas gaven. Soms kwam er een schrille stem bovenuit met: "Weg met die sarcastische toon". Zo'n rebellerende meute toespreken en uitleggen wat het verschil tussen sarcasme en ironie is, is een onbegonnen zaak. Ik ben van nature hulpvaardig en ten tijde van de volksopstand van 2012 (of omtrent) was ik nog bereid de meest zeurderige klagers de clou van een verhaal uit te leggen. Inmiddels weet ik, dat dat geen ruk uitmaakt bij die staat van opwinding. En verteltechnisch is het eigenlijk een doodzonde om je eigen grap uit te leggen. Maar rond die tijd dacht ik in mijn naĆÆviteit nog dat je onaangenaam gedrag moest beantwoorden met een vriendelijke houding. De leergierige lezer kan ik mededelen, dat je dat beter kunt laten.

Wat nu te doen met de rellende reaguurders? Kennelijk hadden ze mijn stukjes toch niet helemaal goed gelezen. Ik ontwaarde de dichter des vaderlands: DDD, die nooit ontbrak als er stemming gemaakt moest worden. Nou, dan wist ik het al: dat werd praten tegen een muur. Ik herkende (aan zijn lage gelaatstrekken) vooraan ook nog Lijp, die de menigte opzweepte met de vraag: "Willen jullie ā€˜opakeā€™ of ā€˜transparanteā€™ verhalen?". De menigte viel even stil, want niemand wist wat opaak was... Nadat iedereen aan iedereen had uitgelegd dat opaak ondoorzichtig betekende, dus het tegenovergestelde van transparant, scandeerde de menigte: "Tran-spa-rant, trans-pa-rant".

"Nou, dan gaan we dat regelen", beloofde Lijp terwijl hij opgestuwd door de menigte met wapperend stormkapsel kordaat naar mijn voordeur beende. De schare volgde hem met gebalde vuisten, brandende fakkels hooggehouden en zwaaiend met hooivorken. Op een gegeven moment werd er om mijn hoofd geroepen, waarbij Lijp een puntig geslepen bezemsteel klaar hield om mijn schedel op te plaatsen. Inmiddels had de straat zich gevuld met verontruste buurtgenoten.

Machteld - nooit te beroerd een helpende hand toe te steken - was bereid de massa haar zin te geven. Ze gaf een zeer aparte invulling aan de uitdrukking "het hoofd bieden aan de opdringerige menigte". Met mijn hoofd (nog aan de romp) geklemd in haar mollige armen, sleepte zij mij naar de voordeur en posteerde zij zich in de opening. Ik snakte ā€“ vastgezogen in Machtelds oksel ā€“ naar adem, mijn ogen plopten bijna uit mijn hoofd en mijn wangen bolden op. Machteld is regionaal kampioen damesworstelen geweest en zo'n hoofdklem voelt aan als een bankschroef. Ze had jaren als attractie nog op plattelandskermissen gestaan om met jolige boeren de vloer aan te vegen. De menigte, geschrokken door de aanblik van mijn hoofd, murmelde binnensmonds.

Machteld realiseerde zich opeens, dat ik mij een paar dagen niet had geschoren. Geen gezicht. En laten we wel zijnā€¦ wat moet je met een hoofd zonder gezicht? Dat beeld schrok in ieder geval het gepeupel dusdanig af, dat het monkelend terugdeinsde.

"Kom hem dan halen, het hondsvod", zo sprak Machteld uitnodigend de menigte toe. DDD en Lijp weken een stap terug voor Mighty Machtelds 98 kilogram spek en blubber. Ze schrompelden dusdanig ineen, dat hun huid strak om hun hersens kwam te zitten tot een passend formaat: kindermutsenmaat 49 en 50. Zelfs hun namen krompen van ontzag tot een scharminkelige ddd en lijp.

Ondertussen verwachte ik ā€“ nog steeds de lucht piepend inzuigend ā€“ ieder moment als een homp vlees voor het gepeupel te worden neergekwakt. Het zag er niet naar uit, dat Machteld mij weer naar binnen zou trekken achter de veilige voordeur.

Opeens kreeg ik weer wat lucht enā€¦ ontwaakte ik. U weet, verdikkie, dat ik een hekel heb aan die droomverhalen en toch lapt u het mij weer! Ik bleek met mijn neus in mijn (te) zachte hoofdkussen te hebben slapen en was inmiddels weer teruggedraaid naar standje "op mijn rug". Godzijdank, het was alleen maar een verschrikkelijke nachtmerrie waaruit ik wakker werd. Niettemin hoorde ik nog steeds geroezemoes. Maar dit keer was het echt: aanzwellende stemmen van een voorbijtrekkendeĀ  mensenmassa.

Dat is niet ongewoon, want ik woon vlakbij het voetbalstadion en na de wedstrijd passeren er duizenden mensen mijn woning op weg naar het treinstation. Ik hoorde iets roepen van ā€œverhaal halenā€ en "tran-spa-ranter, tran-spa-ranterā€¦". Opgewonden supporters loeiden ook iets afkeurend over "ironisch". Sloeg dat op mijn flutgedrag? Ik kon mij niet voorstellen, dat zij mijn ironische, speelse vertelsels hadden gelezen. Waarschijnlijk becommentarieerden zij fluitgedrag. Van de scheidsrechterā€¦! Dat vermoeden werd bevestigd door toevoegingen als "hondenl*l"; geen twijfel mogelijk de wedstrijd was afgelopen.

Wat een verademing, dat mijn nachtmerrie voorbij was: ik bleek niet getrouwd en wie in hemelsnaam was Machteld.


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Ja een nare droom geeft nare gevoelens en opluchting wanneer het maar een droom was...ja bij sommige stukken vond ik het irronisch en bij andere transparant ...in ieder geval ik heb er even van mogen genieten en dat geeft mij plezier om te lezen...liefs van FoXje...X
 

Ik geniet van zulke milde ironie. Leuk commentaar.
Profiel foto van Breinpijn
Pfoe, dat zal even schrikken zijn geweest. Meer of minder opake dromen, doe dan maar minder, zeg ik dan. Dat gelazer met droombeelden waar je echt geen chocola van kan maken; ik heb het er niet op. Daarbij heb ik mijn Wilderspruik allang in de kast gehangen; het is verdorie geen carnaval meer. 
Maar door deze columnachtige vertelling heb ik toch maar weer mooi het word ‘opaak’ opgestoken. Ik zal je nooit meer stalken, ik beloof het. Hier en daar een reactietje wellicht van epische afmetingen, maar voor de rest houd ik me sjakes. 

Daarom zou ik graag een wat van je lezen in de stijl van je unieke reacties. Die verschilt van je ingestuurde stukken. Ook waardevol. Zoals altijd pik ik weer wat op uit je originele commentaar.

Ach, ik denk dat er best wel stukjes in mijn repertoire te vinden zijn die een redelijke afspiegeling geven van deze wijze van reageren. Voornamelijk kortere stukjes, maar wellicht met een zekere humoristische ondertoon waarvan de gemiddelde lezer wellicht Breinpijn krijgt. Zoekt en gij zult vinden, zou ik willen zeggen.
zeker weten ik ook Harrem geniet er ook zeker van :))) Greetz tha FoXje...:)

Dat doet me deugd. Leuk te merken als iets overkomt.