Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Inspiratiebron


Geschreven door harrem
27 december 2016 16:39
Categorie: Absurd

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 63 Aantal reacties: 2
Aantal leden : 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan

Eind 2016 kom ik alsnog terug op ingezonden, maar door mij genegeerde opmerkingen. Het is echter altijd een gepuzzel om onder de 1000 woorden te blijven. Taaie Tinus (uit de Lezersclub) beschrijft ze als: gezuig en geziek. Waarschijnlijk bedoelt hij gezeik. Toch maar een stichtelijke overdenking:

Tussen de altijd weer verrassend slimme opmerkingen in commentaren en kritieken, springt er een echt uit! Dat is de vraag "waarom ik überhaupt schrijf?". Een gelijksoortige quasi-slimme reactie zou volgens mijn Lezersclub zijn: "Waarom lees je dit überhaupt" en "Waarom reageer je eigenlijk?". Omdat ik van nature een zachtmoedig mens ben gun ik iedere reaguurder zijn triomf. Wat voor moeite is het om hem/haar zo’n pleziertje toe te kennen door toe te geven dat ik mij op mijn nummer gezet voel. Hierbij dus! Het enige antwoord dat ik kan bedenken is trouwens, dat ik – ondanks dat ik weet, dat de wereld er niet op wacht – schrijf vanuit een onbedwingbare aandrang. Net zoals Pukkie, de hond, die in mijn voortuin zijn onbedwingbare aandrang breeduit etaleert tussen de Gerbera’s.

Het is belangrijk mij te kapittelen en te betuttelen, anders ga ik maar naast mijn schoenen lopen. Leer mij mij kennen. Prof. Eulalie de Kittelaere, meest prominente lid van de Lezersclub (en toevallig psychologe), vermoed dat ik licht masochistische trekjes vertoon. Wie geniet er nou van ingediende bagger?

Ik moet toegeven, dat ik plezier heb beleefd aan commentaren, die schaamteloos een therapeutisch zelfportret weergaven. Immers mijn stelling is: wie die commentaarvensters vult, moet zich realiseren dat ze tegelijkertijd vensters naar je eigen ziel zijn. Ik spon er garen bij, want mijn absurde creatie DDD werd in die vensters geboren. Niet te verzinnen deze Drammende Dichtende Dominee. De authentieke DDD bood zijn Onaangename Zelf aan op een presenteerblaadje. Gek als je daar niks mee doet…

Vanochtend brak het licht door in mijn duisternis: ik realiseerde me hoe dat schrijven ontstaat. Op de wandeling met de hond (dus niet Pukkie, de voortuinpoeper) kwam ik Bertha tegen met haar hondjes. Ik ken haar al lang van incidentele ontmoetingen op de wandeling. Maar vanmorgen liet Bertha mij het licht pas zien. Zij weet op listige wijze ieder gesprek gauw af te ronden door te verwijzen naar (vlees)gerechten in haar oven. Ik ken mensen, die tijdens een gesprek aangeven "dat ze naar het werk moeten" of "dat hun oude moeder haar pampers verschoond moeten worden". Zo heeft Bertha voor dat doel haar oven, waarin ze de afgelopen jaren de meest feeërieke gerechten moet hebben bereid. Dat al die mensen niet graag praten is mij niet ontgaan. Ik geef hen geen ongelijk, want ik zou ook niet met mij willen praten. Dat is een prima houding, omdat ikzelf al bang word van de gedachte, dat ik op hoge leeftijd in mijzelf of tegen mijzelf ga mompelen. Het liefst heb ik dat ik mijn bek tegen mij houd. Om met de grote filosoof Johan Cruijff te spreken: "Da's logisch…".

Ook nu herinnerde Bertha zich na het uitwisselen van wat plichtplegingen, dat ze nog een rollade in de oven had staan. Dat ding moest gekeerd worden of gedraaid of bedropen. Bertha repte zich naar huis met haar hondjes. Toen herinnerde ik mij, dat de zo bewonderde Simon Carmiggelt (overleden in 1987) zo op ideeën kwam. In een tijd dat het woord column nog niet bestond, schreef hij ze bij de vleet. Stukjes-in-de-krant dus, zoals ze vroeger werden aangeduid. En plastisch gezegd stuk voor stuk juweeltjes, veelal het resultaat van een ommetje in de stad. Daarbij waren opvallend veel rustpunten in cafés. Ook de betreurde veelzijdige letterkunstenaar Ischa Meijer (overleden in 1995) wist de weg naar drankgelegenheden te vinden. Hij leek zijn teksten daar op te tekenen, te oordelen naar de beschrijvingen van zijn omgeving. Tot die indruk droeg ook bij dat hij vanuit een café een radioprogramma verzorgde in Amsterdam. Nou verwijl ik weer in het verleden, maar zulke aansprekende columnisten beklijven nu eenmaal…

Drankgelegenheden spelen bij mij een rol bij de ontmoetingen met mijn Lezersclub. Neen, ik ga niet tot vervelens toe uitleggen wat die instelling inhoudt. Een zwak trekje van mij is, dat ik kersverse lezers graag behulpzaam wil zijn in dit doolhof. De niet-begrijpende lezer hoeft alleen maar een stukje terug te bladeren in diverse verhaaltjes om een glasheldere uitleg over de Lezersclub te krijgen. Na Carmiggelt en Meijer dienden er zich talloze andere getalenteerde (niet te noemen) columnisten aan. Maar noem je er een, dan vergeet je een ander. Voordat je het weet hebben we een discussie over wie er beter is. Martin Bril misschien toch maar eruit pikken? Ook al overleden in 2009. Wat bij Bril opviel was, dat hij zijn inspiratie eigenlijk overal uit de wereld om hem heen putte. Overigens meed hij het café niet.

De les die eruit te trekken valt, is dat je het eind van de dag de losse aantekeningen over je omgeving (die onbewust in je hoofd zijn vastgelegd) direct moet opschrijven. En daar scheiden de geesten. De meesten van ons hebben hun eigen besognes. Zo missen we geinige voorvallen. Waarschijnlijk zijn onze hoofden zo vol van indrukken, dat we deze in huiselijke kring al bespreken. Dan is het hoofd leeg en valt er niks meer te schrijven. En soms is het buiten de huiselijke kring ook niet interessant wat ons overkomt. Die indruk wordt door sommige teksten op schrijverssites wel eens bevestigd. Kom maar op met commentaar, DDD…

Zo weerhoudt een verschroeiende rollade een in aanleg grote schrijfster van het schrijven van een prachtwerk. Door weg te lopen uit dat potentieel diepzinnig gesprek met mij, ontvalt Bertha de unieke kans op het creëren van een topstuk over haar ontmoeting met een praatgrage hondenwandelaar.

Ze moet het zelf weten...
 


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Runner
Uit pure zelfverdediging beperk ik me tot:  Interessant
Profiel foto van Breinpijn
Waarom je überhaupt schrijft? Voor mij een makkelijk antwoord: Omdat het Kan en omdat het Moet. Bepaalde lezers moeten namelijk hun quota kwaliteitsverhalen opgediend krijgen. Jij zorgt daar voor, in ieder geval in mijn geval. Dus blijf gewoon doorpennen met lak aan de DDD en reaguurderslezersclub. Je hebt in ieder geval 1 fan.

Wat zou ik aan twee fans hebben als een daarvan er geen hout van snapt?

Zoals steeds moet ik je commentaren overlezen, want ook daar zit meer in dan een recensie. Ik hoop het (satire)  vol te houden in 2017 en dan is terugkoppeling nuttig. Van jou heb ik althans begrepen dat je zelf als medeschrijver ook prijs stelt op feed back.

Ik lees soms ogenschijnlijk losse letters in een venster en vraag me dan af waar die feed back is. In jouw geval heb ik daar geen last van. Ik pik op wat je opmerkt en zeker wat je soms suggereert. En dat pas ik zo mogelijk aan in mijn nijvere volgende werkjes. Dank dus...   

Ik wou dat ik net zo vlot commentaar kon leveren. Bij mij duurt het een eeuwigheid voordat ik een recensie kan verwoorden. Ook iets dat ik graag aanleer.