Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Pannenklap


Geschreven door harrem
21 november 2016 21:54
Categorie: Humor

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 124 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0

“De humor ligt op straat, meneer Sonneberg!”, citeer ik uit een beroemde conference van van Wim Sonneveld. Niettemin zijn er mensen, die dat niet zien ook al struikelen ze er bij wijze van spreken over. Toch moet je uitkijken met het oordeel “dat iemand geen gevoel voor humor heeft”. Wetenschappelijk is aangetoond, dat mensen met een beschadiging in de voorste hersenkwab grappen niet snappen. Dat kan door een aangeboren hersenafwijking komen, maar ook als gevolg van een later hersentrauma.

Neem nou het lachebekje bij uitstek, mijn schoonmoeder Eefje. Ik was wel eens bang dat ze zich dood zou lachen. Dat ik mijn schoonmoeder(s) niet zou mogen is laster en achterklap na een betreurenswaardig incident waar ik bij betrokken was.

Eefje zat graag haar schoondochters op de huid. Zij pieste bijna in haar broek van het lachen als haar sneren doel troffen. Regelmatig liep er een schoondochter huilend door het huis na een aanvaring met Eefje. Vooral met kerst, wanneer immers de meeste familieruzies ontbranden. Eefje kon spontaan in de lach schieten bij verkeersongelukken met kronkelende slachtoffers op straat. Bij begrafenissen kon zij nauwelijks een gesmoorde giechel onderdrukken. Een apart gevoel voor humor wel.

Een paar kersten geleden stond ik haar bij in de keuken. De beschikbare (wel handige) schoondochters waren op. Dus ik was de klos. Toen ik met mijn hand ver over het aanrecht naar het bakje zeep reikte, verbrandde ik mijn onderarm aan het gaspitje dat ik niet zag branden. Eefje bleef er bijna in van het lachen terwijl ik mijn arm direct afkoelde onder de koudwaterstraal.

Een paar sneren later stond Eefje – nog kirrend van de napret – in een pot met regionale blubber te roeren, die we daarna zouden opeten. Gebogen over die voedzame derrie strekte ze zonder op te kijken haar rechterarm naar achteren met: “Geef me even die zware gietijzeren steelpan aan…”. Het uitgelezen moment om haar (met een dikke keukenwant aan) een gloeiendhete lepel in haar hand te douwen. In een reflex omklemde ze de steel en… gaf geen kik. Ik was vergeten dat vrouwen hittebestendige handen hebben. Ze keek even geïrriteerd op en mikte dat stuk bestek in de gootsteen.

Onverstoorbaar raspte ze: ”Neen oen, de Hercules Slam ST daar… aan de wand”. Ik keek in haar rijke collectie opgehangen pannen en koos het vaag aangewezen exemplaar van 4 kilogram.

Geen idee waarom de recherche, die later op de dag langskwam, zo moeilijk deed, maar het volgende deed zich voor. Ik hield de Hercules Slam ST met beide handen om de steel omhoog toen Eefje ongeduldig snauwde: “Nou, waar blijf je nu met dat ding?”. “Hier is-ie al, Eef,” zei ik terwijl (en nu komen er twee uiteenlopende versies)

versie 1: ik voluit met de Hercules Slam ST een dreun op Eefje’s dikke schedeldak gaf. (Alsof ik op de kermis bij de kop-van-jut stond).
versie 2: Eefje de opgehouden steelpan Hercules Slam ST, die ik passief ophield, een harde kopstoot gaf.

Vanwege de consternatie kwam er politie bij. Eefje kwam namelijk met piekhaar en wijd opengesperde ogen uit die bloederige zooi op de keukenvloer tevoorschijn kruipen. Dus schrik alom, maar allemaal drukte om niets, want ze heeft een kneiterharde kop. OK, ze was een beetje verward. Zo kon ze de verhorende politieman niets vertellen, omdat ze zich niets kon herinneren.

Nog geen twee weken later vernam ik dat een eventuele aanklacht tegen mij was geseponeerd. Vormfoutje… in het proces-verbaal stond genoteerd dat Eefje mogelijkerwijs door haar schoonzoon met een gietijzeren steelpan, de Hercules Slam XT, per ongeluk was geraakt. Wellicht toen ze zich voorover bukte of snel omdraaide. De Officier van Justitie wist dat hij een onhaalbare zaak had. Eventuele mishandeling, zo daar al sprake van is, zou volgens het proces-verbaal zijn gepleegd met de Hercules Slam XT. Bloed van het slachtoffer, alsmede mijn vingerafdrukken, waren in werkelijkheid aangetroffen op de Hercules Slam ST. Die kwam in het proces-verbaal niet voor.

Over Taaie Tinus, illuster lid van mijn Lezersclub, zou ik eerder hebben geschreven als er ruimte voor was geweest. Bij de burgerlijke stand is hij bekend als Tinus Taaymans. Hij is een eerlijke zakenman, die handelt in gouden horloges en dergelijke. Een beetje moeilijk te bereiken, omdat hij doorgaans dobbert buiten de twaalfmijlszone. Maar juist door zijn ervaringen met Justitie is hij bij uitstek de aangewezen persoon om deze casus vakkundig af te ronden. Als ex-kickboxer en ex-free fighter weet hij veel van hersenen en hersenbeschadiging. Ik voer hem hier op als forensisch expert.

Taaie Tinus: “Volgens mijn is meneer Harrem hartstikke ontschuldig”. Dat lijkt me eigenlijk al voldoende, maar volgens Tinus was het met zo’n grote brandblaar op mijn onderarm onmogelijk zo’n rot klap uit te delen.

Over eventuele hersenschade bij Eefje zei Tinus: “Tja, Eefje’s hersen heeft wel een enorme dreun gehad…” Toen ik hem erop wees, dat hij natuurlijk “hersenen” of “hersens” bedoelde, reageerde hij geïrriteerd met: “Neen, ik bedoel hersen. Enkelvoud!”

Door zijn sportverleden herkent Tinus iemand met één hersen. Eefje had dus geluk, want er viel dan niet veel te verruïneren.

Met een serieuze blik voegde hij eraan toe: “Wel kan een beschadigde frontaalkwab het limbische systeem beïnvloeden.”

Ik: “Huh, het wat…? Gaat ze dan alsnog dood?”

Tinus: “Wees maar niet bezorgd. Ze leeft nog vrolijk en lang door. Je gaat nog heel veel lange jaren genieten van je schoonmoeder. In het ernstigste geval heeft ze haar gevoel voor humor verloren. Dat schuilt in de voorhoofdskwab.”

Ik: “Jeetje, hoe komen we daar nu achter? Moeten we een MRI-scan laten maken of zo?”

Tinus: “Hm, dat kan later. Maar je kunt het ook zo testen: ik zou haar geen mop vertellen, maar laat haar wat van jouw verhaaltjes lezen. Als ze er niet minstens om kan glimlachen… is ze echt haar gevoel voor humor kwijt. In ernstige mate zelfs als blijkt dat ze op beledigde toon commentaren gaat insturen…“

Dat is nou Tinus. Zoiets zou ik toch nooit durven opschrijven…



 


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Mijn gevoel zegt me dat Eefje een soort DDD gaat worden dan. 
En natuurlijk ga ik voor versie 2, veel leuker en aannemelijker natuurlijk.

Da' denkde gij... Zo meedenken is spannend, nietwaar?

(Altijd een genoegen <img src='img/smileys/anim_63.gif' alt='{L}' Title='{L}'>  om je visie in deze vensters te lezen; ik kom nog terug op eerdere commentaren van je).

Oh, wauw, ik kan niet wachten. Mijn gemoed stroomt vol, gorgelend en fluitend, pst, pok. (vrij naar: ‘de Generaal&rsquo;)