Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zij die de zon draagt - deel 62


Geschreven door Mirah
26 oktober 2016 20:27
Categorie: Fantasy

vorig deel: Zij die de zon draagt - deel 61
volgend deel: Zij die de zon draagt - deel 63

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 73 Aantal reacties: 2
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Ze vocht om weer wakker te worden.  Toen dat niet lukte zocht ze naar de aanwezigheid in haar hoofd. 
Ozar!
Ze riep hem telkens opnieuw.  Het leek eindeloos te duren, alsof zelfs de band van magie last had van de mist.  Opeens voelde ze hem duidelijker in haar hoofd.  Ze verwelkomde hem en stelde haar geest, haar kennis voor hem open.  Ditmaal was de stem niet alleen. 
Plotseling hoorde ze Cian’s stem spreken.
Uitverkorene, probeer rustig te worden, ik help je
Ze dacht aan het eerste dat in haar opkwam en dacht aan Ozar, aan de warme blik in zijn ogen. 
Happend naar adem alsof ze te lang onder water was gebleven deed ze haar ogen weer open.  Het was avond en ze lag in haar slaapzak langs het kampvuur.  Zowel Cian als Ozar hadden een van haar handen vast en ze besefte dat ze haar met gezamenlijke inspanning hadden geholpen.  Met tranen van opluchting omhelsde ze hen beiden.  Geruststellende handen streelden haar rug, haar hoofd.  De mist was weg. 
‘Ik had het eerder moeten beseffen,’ hoorde ze Cian zeggen.  ‘Vergeef me Uitverkorene.’
‘Er is niets te vergeven,’ zei ze met hese stem.  Het volgende moment trok Ozar haar dicht tegen zich aan. 
‘Het spijt me dat ik je hier niet tegen kon beschermen,’ zei hij schor. ‘Ik weet nu hoe het aanvoelt en het zal niet opnieuw gebeuren.’ 
Hou me gewoon maar even vast
Gedurende een tijdje hield hij haar dicht tegen zich aan, totdat ze een beetje bekomen was.  Han kwam en spoorde aan dat ze iets moest eten.  Met tegenzin at ze zodat Han tevreden knikte.  Toen nam Ozar haar weer zachtjes in zijn armen en legde zoals de vorige nacht zijn slaapzak over hen heen.  Ze liet hem begaan.  De nacht was reeds ingezet en zowel Rave als Sid lagen te slapen.  Cian stond op wacht alsook de andere Elfen.  Han hield de wacht in haar nabijheid.  Ze wist dat ze opnieuw moest proberen te slapen, als ze het niet voor zichzelf deed dan moest ze het wel voor Ozar doen.  Onrustig bewoog ze zich in Ozars armen. 
'Niet bang zijn,’ zei hij. ‘Ik weet nu hoe het aanvoelt, je kan gerust slapen.’ 
‘Wil je me helpen?’ 
‘Zeker.’ 
Zachtjes legde hij zijn warme hand tegen haar voorhoofd.  Het maakte haar rustig en ze viel in een rustige droomloze slaap.
De volgende dag werd ze uitgerust wakker.  Ze lag veilig in de armen van Ozar.  Opgelucht haalde ze adem, blij dat ze gewoon weer wakker werd zoals altijd.  Toen Ozar zag dat ze wakker was ging hij met zijn hand zachtjes door haar haren.  Ze zag een ongeruste blik in zijn ogen.  Die blik brachten haar onscherpere flarden van de vorige dag voor haar geest.  Ze waren aangevallen. 
‘Alles is in orde,’ zei Ozar geruststellend haar gedachten onderscheppend. 
‘Je ogen vertellen me iets anders,’ antwoordde ze zacht. 
Dat antwoord had Ozar niet zien aankomen.  Hij zuchtte alvorens hij begon te vertellen wat er gebeurd was terwijl ze niet wakker werd.  Toen ze alles wist zei ze ‘Jullie hebben weer eens mijn leven gered.  Twee maal zelfs… want ik denk dat ik nooit meer wakker zou geworden zijn.’ 
Zijn hand omvatte haar wang terwijl hij zei ‘Weet dat ik nooit zal ophouden voor je te vechten.  Mijn lot is het jouwe.’ 
De warme gloed in zijn ogen maakte dat haar ogen plots wazig werden.  Ze wilde niet dat hij zou zien dat ze zou gaan huilen waardoor ze haar gezicht van hem wegdraaide.  Ze sloot haar gevoelens bewust voor hem af.  Maar Ozar tilde haar hoofd teder naar zich toe zodat zijn wang tegen de hare lag. 
‘Je kent me al goed Mirah, dat je in staat bent mijn gevoelens in mijn ogen te lezen.’ zei hij fluisterend in haar oor.  ‘Maar weet ook,’ vervolgde hij, ‘dat je jezelf mag zijn tegenover mij.  Als je me vertrouwd dan zal ik dat vertrouwen niet beschadigen, dat beloof ik.’ 
Ze huiverde even bij de gedachte dat ze alle demonen in haar hoofd met hem zou moeten delen.  Maar hij was zo lief voor haar en deed zo zijn best om als het ware haar zelfvertrouwen weer op te bouwen.  Ze kon het niet.  In antwoord op zijn woorden sloeg ze haar beide armen om zijn nek en gaf hem een vluchtige kus op zijn wang tegen de hare. 
‘Dank je,’ zei ze slechts. 
Ze voelde dat hij even glimlachte.  Op dat moment liet de zon haar stralen boven de horizon uitkomen.
Na het ontbijt stond ze recht en probeerde haar benen uit.  Die waren weer de oude.  Ze zou weer kunnen wandelen op eigen krachten.  Turend in noordoostelijke richting zag ze heel ver aan de horizon de eerste uitlopers van het hoogste gebergte van deze wereld, het Wurtergebergte.  Cian kwam naast haar staan en keek ook naar de bergen in de verte. 
‘Daar moeten we over,’ zei hij. 

 
© Mirah. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
Ik doe alleen maar zo <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Dank je 😊
Profiel foto van Henny
Heel goed door het dal en crisis heen gekomen. Ik doe met Ron mee. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Dank je wel ☺