Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Wintervoedering


Geschreven door harrem
26 oktober 2016 13:53
Categorie: Humor

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 79 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan
Plien en haar hobbezakkerige man Geurt leefden van de AOW plus wat daarbij geklust werd. Tegen het einde van het jaar bijvoorbeeld verkocht Plien langs de deur vetbollen. Zij ging dan met boodschappentassen vol langs de deuren om ze te slijten aan mensen, die 's winters honger lijdende vogels een goed hart toedroegen. Ze had een goede strategie, want eerst ging ze de buurt rond om bestellingen te noteren. De aanblik van de tanige Plien met haar holle ogen, vermurwde menigeen.
 
Voor de productie van de vetbollen had ze haar eigen, unieke recept. In principe smolt ze dierlijk vet, bij voorkeur reuzel, en mikte daar zaadjes in. Hier en daar een doodgemept insect erbij, in een rond vormpje laten stollen en ziedaar de vetbol. Als de reuzel op was, week Plien uit naar een eindeloze bron van dierlijk vet: de loslopende katten en honden in de buurt. Als ze er een te pakken kreeg, keelde zij dat met haar blote handen. De kadavers van de gekidnapte dieren werden gekookt, zodat de weefsels los lieten en Plien het vet uit de pan kon scheppen. Op de botten na werd de rest door het toilet gespoeld. De knekels verzamelde zij in plastic boodschappentasjes, die wekelijks in de vuilcontainer gingen. Er kraaide geen haan naar. De vogels vonden het eindproduct heerlijk.

U zult zeggen, waar haalt zo'n oud wijf de kracht vandaan voor al die verrichtingen? Wel, in haar jongere jaren was zij een gevierde trapezeacrobate. In het variététheater had ze haar toekomstige levensgezel, de stoere Geurt, leren kennen. Die trad namelijk in dezelfde act op als vanger. Maar alhoewel ze inmiddels vijftig jaar, hangborsten en een uitgelubberde sixpack verder waren, hadden allebei de oudjes die stevige knuisten van vroeger nog steeds.

Ofschoon zij elkaar het leven zuur maakten en elkaar de hele dag dwars zaten, bleven ze samen om zo de kosten van het levensonderhoud te drukken. Maar ongetwijfeld was er ook sprake van een gewenning over en weer. Dat zeurde zo voort tot op zekere dag Geurt grijnslachend thuiskwam, zwaaiend met een winnend lot van de staatsloterij. Nog net niet de hoofdprijs, maar nog altijd ruim driekwart miljoen Euro! Nou staan die dingen niet op naam, dus hij moest voorkómen dat die slinkse Plien dat waardevolle papier in handen kreeg. Behalve dat hij niets over de prijs zei en het lot in zijn portemonnee opborg, zag hij maar één oplossing: verhuizen en een goed heenkomen zoeken. Op zekere dag kondigde hij daarom plechtig aan, dat hij het huis ging verlaten om in zijn uppie ergens opnieuw te beginnen. 

"Alleen?" vroeg Plien gekwetst en met een ongelovige blik. 
"Nou... alleen, neen dat dacht ik niet. Dat wil zeggen in ieder geval zonder jou, maar ik haal elke dag lekkere wijven in huis."
"Oh, dat komt nu toch wel ongelukkig uit, want ik heb heel wat bestellingen genoteerd voor vetbollen!"
"Dan zul je die toch alleen moeten afhandelen, beste meid."
"Maar kan je me dan niet eerst even helpen met het vet?"
"Nou vooruit; hoe had je je dat voorgesteld?"
"Nou, zo ongeveer...," antwoordde Plien, terwijl ze hem met een gietijzeren pan (de BKZ Gourmet de Luxe, die zo lekker in de hand ligt) de schedel insloeg.

Dat najaar vernamen de mensen, dat hun lieve oude buurtgenote bijna acht ton had gewonnen in de staatsloterij. De pers roemde haar generositeit, omdat ze de minderbedeelde vogeltjes niet was vergeten. Medebewoners van haar straat prezen haar gulheid, want ondanks dat ze ineens stinkend rijk was, was ze eenvoudig gebleven. Weliswaar werd ze door een chauffeur in een limousine rondgereden, maar dat was gewoon ter vervanging van haar wrakke, aftandse rollator. Af en toe stapte ze uit haar Buick om met een trekkarretje achter zich aan door de wijk te schuifelen. Zij belde overal aan om gratis vetbolletjes te bezorgen. Jawel, de vogels hadden het die winter goed, want zij had extra veel vetbollen gemaakt, die dit jaar wel wat pikanter waren dan voorheen.

"Jammer nou," verzuchtte zij wel eens tegen haar buren "dat mijn lieve Geurt dit niet kan meemaken. Maar ja, dan had hij maar niet met de noorderzon moeten vertrekken..."
 

 
© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: (Een mildere versie van dit verhaal verscheen in 2011) 
Profiel foto van Faith
Wel wat foutjes hier en daar Harrem, maar kostelijk genoeg om te lezen!

Foutjes zijn er zomaar uitgegaan... Leuk  <img src='img/smileys/wave.gif' alt='(wave)' Title='(wave)'> dat je hier je visie kwam geven.
Profiel foto van Breinpijn
Wat een macaber verhaal, maar daar houdt Breinpijn wel van. Het toverde in ieder geval een fikse glimlach op zijn tanige gezicht met zijn holle ogen. <img src='img/smileys/speechless1.gif' alt=':|' Title=':|'>

Foute humor is best leuk...

Blijf lachen.
Profiel foto van Ivo
jaja hij is in zijn eigen vet gesmolten
goed gezien en graag gelezen

Hij was voor recyclen... Dank voor de kwinkslag.
Profiel foto van Beppie
Zo lief voor de vogeltjes, maar dat is dan ook alles. Katten en honden kelen en uiteindelijk zelfs haar levensgezel. Met een big smile gelezen.

Leedvermaak is toch ook vermaak... Fijn dat je langskwam om wat licht hierop te laten schijnen. Wordt zeer gewaardeerd.
Profiel foto van Cojo
Over dit echtpaar, of over zo'n soort echtpaar las ik een paar jaar terug ook al van jou, ik geniet er nog steeds van <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Goed opgemerkt. Wat ontzettend leuk, dat je dat herkent!
Had je wel gezien dat er onder het verhaal direct de opmerking was geplaatst, dat een mildere variant in 2011 is gepubliceerd? (Het is de cursieve tekst achter het woordje NOTA).