Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Broedsel (1/6)


Geschreven door harrem
2 januari 2012 00:03
Categorie: Vervolgverhaal

volgend deel: Onderaan de ladder (2/6)

Leestijd: ca. 1 min.
Aantal keer gelezen: 1518 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 0
Als je kindertjes niet als schattig en onschuldig afschildert, doorbreek je een zwaar taboe. Ik heb dat geweten toen ik voorheen kinderen beschreef, geboetseerd naar de wrede werkelijkheid. De digitale bedreigingen aan mijn adres waren niet van de lucht!

Toch is dat raar, want hoe relatief dat is, blijkt uit een bekend verhaal, dat zich in 1889 afspeelt: In de wachtkamer van een Oostenrijks stationnetje lijkt het helemaal fout te gaan als een doodzieke baby dreigt te stikken in zijn eigen slijm. Terwijl het wurm al blauw aanloopt, treedt een van de reizigers kordaat op en friemelt dusdanig in de keel van het kind, dat de luchtpijp vrijkomt en het jongetje weer adem krijgt. Moeder en kind worden per koets naar het ziekenhuis gebracht, nadat de redder in de nood uitbundig was bedankt. Namen en gegevens werden gauw opgeschreven en over en weer uitgewisseld. Iedereen gaat zijns weegs als de trein aankomt. Vlak voordat de held in de trein stapt, wenst hij moeder en kind een goede afloop met: "Ik hoop dat uw zoontje gezond opgroeit, mevrouw...eh, (hij spiekt even op zijn papiertje) eh... mevrouw Hitler."

Een enquête onder lezers van deze aangehaalde klassieker onthulde dat men zelf in groten getale dat kind had laten stikken. Wie dat in gedachten houdt, kan mijn jarenlang opgetekende bizarre ontmoetingen ook wel aan. Menig verhaal is gebaseerd op wat authentieke personen onder mijn neus zaten uit te vreten. Omdat geen hond gelooft, dat er zulke mensen bestaan, werden ze gefictionaliseerd. Je mag van verzonnen personen kennelijk wel hun onhebbelijkheden beschrijven. Soms schreef ik mijn bevindingen op na een copieuze maaltijd, rijkelijk besprenkeld met Saint Emilion en Châteauneuf du Pape. Als gevolg daarvan zult u in de onzekerheid moeten blijven of de hierna volgende anekdotes echt zijn gebeurd.

(Wordt vervolgd door “Onder aan de ladder”)


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Hoofdstuk 1. De Inleiding
Profiel foto van maarten54
Over Hitler zijn meerdere versies, maar vertel: ik lees wel.

Dus eerst een terugverwijzing naar een verhaal dat iedereen kent. Conclusie: de volgende stap is dat er misschien kinderen zijn, die niet deugen. Dat is een gedachte waarop een taboe lijkt te rusten.

Ik begreep al dat je die richting heen ging. Kan interessant worden
Profiel foto van Cojo
Ja achteraf.... dan is het gemakkelijk, dan liet ik hem (denk ik) ook stikken, hoewel: Ooit overkwam iemand waar ik een bloedhekel aan heb, iets. Die persoon had ik al heel wat onvoorstelbare verschrikkingen toegewenst, (stikken is er een peuleschilletje bij, kan ik je vertellen.) Maar zie...ik hielp de rotzak. Dus ik twijfel of ik dat laten stikken wel zou kunnen, zelfs met de wetenschap dat het een monster zou worden. Wat ben ik toch een vaatdoek he? !!!!!!!!!!

Precies! Achteraf, dat is het sleutelwoord. Over Hitler-als-kind blijken mensen het wel eens te zijn. Die ene alinea over hem was ook de aanzet tot de vraag: Wat nu als iemand slechte kinderen beschrijft?

Kindmoordenaars (nèt tiener) zoals die van James Bulger en Anthony Brown in GB, ken ik gelukkig niet. Maar ik ken ouders die het niet willen zien als hun kroost onmenselijke trekjes vertoont. En dat laten doorzweren. Het lijkt een taboe.

Oja, kinderen zijn meest alleen lief als ze je nodig hebben. Ook egoistisch, vergeetachtig, minder behulpzaam als we soms willen, hebberig en soms gieriger dan nodig. Ik heb er 2, geen kwaaie hoor, maar wel net mensen.

Ik ruik hier een mooie emotie voor in een prozales Cojo

Ik hep geen lez nodig Maarten, dat weet tog iedereen?
Het Hitler-verhaal is zo oud als de straat, of ook weer niet. Het bestaat alleszins in ontelbare versies. Als begin van een serie vind ik het dan ook, als ik eerlijk mag zijn, niet veelbelovend. Da's een nogal subjectieve commentaar die niks over jet tekst zegt... Objectiever dan. Je belooft me uit te leggen dat kindertjes noch schattig noch onschuldig zijn. Ok. Ik ben een deelgenoot van je doelpubliek, lees, je moet me niet eens overtuigen. Bij de volgende zin ligt kinderhatende ik slap van het lachen in de armen harer geliefde. Maar: die zin komt niet. Nee, het kind in kwestie wordt afgekeurd omdat het later, op volwassen leeftijd dus, dingen gaat doen die wij nu verwerpelijk vinden. Maar je ging het toch over kinderen hebben? Over slechte kinderen? Ik zit hier erg op mijn honger hoor.

Koddig die recensie over het Hitler-verhaal. Het is een open deur intrappen, maar toch fijn dat je het uitlegt. Er zijn vast goede lezers die vaststellen, dat die anekdote slechts de aanloop is naar iets anders. En dus zeker niet een begin van een serie.

Het is een referentiepunt, dat verwijst naar een voor iedereen bekend thema. Je fantasievolle vooruitblik is al zo beklemmend, dat je beter je eigen verhaal maakt. Is dit wat: dat stuk waarin je helemaal los gaat uitwerken en ons daarvan laten genieten?

Jouw reactie is al spannend door wat je er met de haren bijsleept. Ik beschrijf - als het spint en miauwt - slechts een kat. Een imposante leeuw zit er niet in. En helemaal kan ik van een mug niet jouw olifant maken. :-\

(wink)

miauw
Profiel foto van ragazza
Je hebt me alleszins nieuwsgierig gemaakt, harrem.

wat me vleit!
Profiel foto van Jan
Alle kinderen zijn bij hun geboorte goed, de rest is history.

Dat is dus de vraag en tevens het taboe... Bestaan er Damien's ("The Omen")?

Nee, ze worden gemaakt.