Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Niet over praten (Proza Les 02)


Geschreven door Stella Nomara
4 december 2011 12:18
Categorie: Ervaringen

Leestijd: ca. 1 min.
Aantal keer gelezen: 1709 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werkIngedient voor de proza workshop

Een geluid dat ik niet thuis kon brengen, maar nog het meest leek op een fikse hagelbui, had mij wakker gemaakt terwijl ik in onze boot lag te slapen. Op de achtergrond hoorde ik doffe dreunen van explosies. Ik keek vlug naar buiten en zag op vijftig meter afstand een dertig meter hoge vuurzee. Vlug maakte ik mijn ouders wakker zodat mijn vader de motor van de boot kon starten en wij konden ontsnappen aan dat inferno. Eenmaal op open water zijnde, keken we met grote ogen naar het vernietigende werk van de vlammen.

De dag daarna liep ik verdoofd naar mijn lievelingsplekje op de jachthaven. Trillend van de doorgestane emoties stroomden de tranen over mijn wangen. Mensen met een verdwaasde blik in de ogen slenterden voorbij, zonder mij op te merken. Ik kon maar niet geloven dat de brand echt was geweest. Maar kijkend naar de verwoeste loods, waar eens vijftig boten in hadden gestaan, deed mij beseffen dat ik het niet gedroomd had. Even lichtten mijn ogen op: onze boot was gelukkig niet verwoest. Meteen daarna werden mijn ogen weer dof: ik zag bootbezitters terneergeslagen staren naar hun vernietigd vaartuig.
Door terug te denken aan de blusboot, die moest komen om het vuur te doven, voelde ik dat mijn nekharen rechtop begonnen te staan. Als er niet zoveel stomme ramptoeristen de weg hadden geblokkeerd, hadden de brandweerwagens vrije doorgang gehad en was er niet zoveel tijd verloren gegaan met het wachten op de blusboot.
Later op de dag wilde ik met mijn ouders praten, want ik had nog zoveel vragen: hoe was de brand ontstaan? Waar moeten nu de boten voor de winter geborgen worden? Ik kreeg geen antwoord, want door er niet over te praten, zou ik het weer snel vergeten!


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van ryara
Hallo Stella Ik denk dat ik dit verhaal al eens gelezen heb, maar je hebt gelijk dat je het gebruikt voor de workshop, want het is een prima herinnering en zijn goede emoties. Je verwoord heel subtiel je eigen emoties, maar ook die van anderen. Eerst het onbegrip en direct daarna de paniek en gelukkig je goede reactie van het wakker maken van je ouders. Zonder het te benoemen, kan de lezer begrijpen dat dit héél ingrijpend moet zijn geweest voor zowel het kind als de volwassenen. De dag erna… vóór deze regel zou je goed een witregel kunnen zetten. Het is een sprongetje in de tijd en onderbreekt dan op een goede manier even het verhaal. Is ook prettig voor de leesbaarheid vanaf een scherm. De zin…ik kon maar niet geloven…, moet je daarentegen niet op een nieuwe regel beginne, die hoort er gewoon achter. >>>even lichtten mijn ogen op<<< Hier lijkt het alsof je nog niet wist dat jullie boot niet verwoest was, maar dat was toch geen verrassing meer? Jullie waren toch op tijd weggevaren? De zin over de blusboot en de ramptoeristen is ook niet helemaal duidelijk. Een blusboot komt toch via het water? Dan maken die stomme mensen op de weg toch niets uit? Je laat hier in ieder geval nog wel een mooie emotie ‘woede’ zien. Dat je ouders er niet meer over wilden praten begrijp ik niet, maar zo ging dat wel in die tijd. Ik weet ook de bijhorende emotie niet te benomen. Van je ouders een bezorgdheid misschien en van jou onbegrip? Ik vind dat jij je prima van deze opdracht hebt gekweten, eens zien wat de anderen te zeggen of te zeuren hebben.

De blusboot moest komen omdat de brandweerauto's niet over de weg bij de jachthaven konden komen door die ramptoeristen. Er werd dus een beroep gedaan op de blusboot, die een uur nodig had om bij de brand te komen. Dank voor al je opmerkingen en tips.
Profiel foto van maarten54
Heftige gebeurtenis weet ik uit ervaring. Gelukkig viel mijn boot net buiten de boot...Maar het blijft je vooraltijd bij. FF zeuren: Naar mijn idee, (heerlijk vertellen van af de wal), had je er iets meer emotie in kunnen brengen. In de eerste zinnen valt mij het woord IK op. Naar mijn mening kan dat minder: Op de achtergrond hoorde ik doffe (...klonken doffe dreunen als...) van explosies. Ik keek vlug ( ik zou hier: geschrokken gebruiken, das meer emotie wellicht ) naar buiten ... Meteen daarna werden mijn kijkers (ik zou het bij: ogen, houden in dit verhaal) weer dof (bij het zien van de ontredderde gezichten van de bootbezitters die hun eigendom in rook op zagen gaan.): ik zag bootbezitters terneergeslagen staren naar hun vernietigd ( vernietigd: hier heb ik wat moeite mee want het vuur is verwacht ik nog niet helemaal gedooft. : naar hun (na)smeulende....Een gebeurtenis die nog niet klaar is roept wellicht meer emotie op dan een die al gebeurt is) vaartuig.

De beste stuurlui staan aan wal, maar ik ben blij met je opmerkingen. Ik laat het nog even in de oorspronkelijke vorm. Eens horen of er nog anderen zijn die hier op reageren. Je tips zijn bijzonder bruikbaar en goed doordacht. Dank voor de moeite,Maarten
Profiel foto van Bartje
Ik sluit me aan bij Maarten. Het was ongetwijfeld een intense ervaring en dat merk je ook in je schriijven, toch leek me dit eerder een beschrijving. Misschien verwoord je de emoties via beschrijvingen, zou kunnen natuurlijk, maar als geheel oogde het verhaal als één. Bijvoorbeeld: "Door terug te denken aan de blusboot, die moest komen om het vuur te doven, voelde ik dat mijn nekharen rechtop begonnen te staan." Deze beschrijving verwijst naar woede, maar dat vermeld je niet letterlijk. Persoonlijk zou ik dat wel doen. Het voelt misschien aan als een onnodige herhaling, maar soms maakt dat de zin juist sterker.

In deze opdracht is het juist de bedoeling emoties te beschrijven zónder ze te benoemen, ik vind dus dat ze dat juist heel goed heeft gedaan op deze manier.

Je hebt inderdaad gelijk, ik moet mijn reactie enigzins herzien. Met de opdracht in het achterhoofd (wat natuurlijk de bedoeling) heb je het inderdaad goed gedaan :)

Ben blij met je herziening na de uitleg van ryara. Dank voor het kritisch lezen en je reactie.
Profiel foto van ragazza
Een ingrijpende gebeurtenis en al helemaal voor een kind, dat daar geen vragen mag over stellen. Mijns inziens heb je je prima aan de opdracht gehouden, Stella (y)

Het was idd. een heftige ervaring. Heb er na 50 jaar nog steeds een hekel aan als mensen ramptoeristje gaan spelen bij een brand. Dank voor je positieve commentaar en het lezen, ragazza.
Profiel foto van haarle15
De opdracht lijkt me wel goed gemaakt. Ik snap alleen het stukje van de brandweer niet. Die zorgen heus wel dat ze op de plek komen, al verloopt het niet allemaal even gladjes. Daarnaast blijven ze heus niet stil zitten, wachtend op de blusboot. Ik zie dit als een stukje eerlijkheid\openheid naar de lezer toe, die dan wel redelijk geloofwaardig over moet komen.

Zie mijn uitleg bij ryara. Verder dank voor je comment en het lezen.
Profiel foto van monkey
Een stukje vol emoties en goed beschreven. Maarten heeft hele goede suggesties gegeven, dat van die kijkers viel me ook op, het is een opvallend woord en het verstoord je verhaal daarom, ogen toont minder prominent zeg maar.

Ik had "kijkers" gebruikt om woordherhaling te voorkomen. Maar het is verbeterd :-) Ben blij dat je de emoties goed beschreven vindt. Dank voor je bezoekje en je reactie, monkey.
Deze had ik nog tegoed. Gebeurtenis is zeer aangrijpend geschreven, maar let op voor overdrijvingen. Vlammen van dertig meter zijn wel zéér hoog. Als dit verhaal echt gebeurd is, moet ik er toch even bij sllikken...

Dit is echt, echt gebeurd, Pablo. En het was echt een vlammenzee. Krijg nog steeds kippenvel als ik er aan terugdenk. Het is 50 jaar geleden gebeurd. Ik was toen 11 jaar.

Een loods vol met houten boten, gasflessen, zuurstofcylinders en ander, zeer brandbaar materiaal zorgden voor de 30 meter hoge vlammen!

vreselijk...