Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Naar spoedeisende hulp


Geschreven door Stella Nomara
19 september 2015 20:44
Categorie: Ervaringen

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 340 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Met de armen stevig om elkaar heen geslagen en overmand door emoties, stonden echtgenoot Mees en ik de ambulance na te kijken die met een gierende sirene en blauw zwaailicht onze straat uitreed. Tranen biggelden over onze wangen, als een niet te stuiten waterval. Daar ging onze kleine. Nog nooit had hij wat gemankeerd en nu, bijna twee jaar oud, werd hij al van ons gescheiden. Geheel overstuur en gillend van de pijn moest hij met de broeders mee in de ambulance en zeker een volle nacht ter observatie blijven, daar waar wij niet waren. Omdat het logistieke problemen zou opleveren, waren wij niet in staat om de kleine te vergezellen naar de Spoedeisende Hulp in het nabij gelegen ziekenhuis. Wat zou hij zich ellendig voelen zo alleen met allemaal vreemden om zich heen. Gelukkig mochten wij net zo vaak én op ieder tijdstip bellen, als wij ons onzeker voelden of wilden weten hoe het met hem ging.

Even daarvoor, op twee kilometer afstand van ons huis, was de narigheid begonnen. Tijdens zijn voortgang maakte hij van het ene moment op het andere, een vreemd geluid met een van zijn benen. Daarbij begon hij ook nog te strompelen. Vlug hielden wij halt om hem aan een grondige inspectie te onderwerpen. Wat wij zagen deed onze harten een slag overslaan. Dit kon toch niet waar zijn bij zo een jong schepsel? Mees handelde als eerste. Als een gek begon hij onze reanimatie-apparatuur in stelling te brengen en paste op vakkundige wijze eerste hulp toe. Na enige spannende momenten zag ik dat het gedoe van Mees resultaat boekte. Snel vervolgden wij onze weg naar huis om daar rustig poolshoogte te kunnen nemen van het gebeuren. Het pakte anders uit. Al na twee honderd meter vertoonde de kleine weer dezelfde symptomen. Mees herhaalde zijn eerste hulp poging, mét resultaat, zodat wij alsnog thuis kwamen.

Eenmaal in veilige haven aangekomen, belden wij terstond onze huisarts. Nadat ik aan de brave man had uitgelegd wat onze kleine mankeerde, kregen wij het advies om een specialist te raadplegen. De schrik sloeg ons om het hart toen wij te horen kregen dat hij per ambulance naar het ziekenhuis moest, zodat de specialist hem zelf kon zien om bevestiging te krijgen van onze diagnose. Vlug belde Mees een ambulance en na tien minuten kwam die met gierende sirene en blauw zwaailicht onze straat inrijden. Onze kleine werd vakkundig in de ambulance geschoven waar wij na veel geknuffel en gesnotter afscheid van hem namen. Pas de volgende ochtend zou hij zo nodig geopereerd kunnen worden. Het werd een rusteloze nacht voor ons en van slapen kwam natuurlijk niets. Liters koffie en tientallen sjekkies werden die nacht door ons genuttigd. Daarbij namen wij regelmatig contact op met de afdeling waar onze kleine die nacht verbleef. De geruststellende woorden van het verplegend personeel dat hij stabiel was, namen echter onze angst en onzekerheid niet weg.

Bij het eerste ochtendgloren belden wij weer naar de afdeling waar de kleine was opgenomen. Wij kregen te horen dat hij nu op operatiekamer was en dat we bericht zouden krijgen indien de ingreep achter de rug was.
Na een lange ochtend in spanning te hebben gezeten, kregen we eindelijk het verlossende telefoontje: de operatie was geslaagd, hij was goed wakker en mocht naar huis! Binnen twintig minuten konden we hem verwachten. Vlug gingen wij nog het huis versieren om zijn thuiskomst een feestelijk tintje te geven. Zelfs de buren maakten een erehaag, compleet met bloemen en slingers om de kleine welkom te heten. De ambulance kwam, nu zonder gierende sirene en blauw zwaailicht, rustig de straat in rijden.
Toen de kleine weer op eigen benen stond, brak er een luid gejuich los. Wij zorgden er voor dat we eerst een groepsknuffel met ons drieën konden uitvoeren, alvorens hij belaagd werd door de enthousiaste bewoners uit onze straat. Na een "Wees welkom vandaag in ons midden", gezongen door de buurkinderen, konden wij weer genieten van onze auto, mét een nieuwe linker achterband.

De moraal van dit verhaal: Geef het vijfde wiel aan de wagen weer een plek in de basisuitrusting van een auto. Dan ben je als eigenaar af van het geploeter met een smurfencompressor die er veel te lang over doet om je band op de juiste spanning te krijgen. Gewoon, hup net als vroeger: zelf je wiel verwisselen, reservewiel plaatsen, met de kapotte band naar een garage rijden en de volgende dag je gerepareerde band weer ophalen en
Klaar is Mees.


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Cornelis
Leuk gevonden, Stella Nomara en ik ben het helemaal met je eens: altijd een reserveband bij je hebben. Ik haat ook die te kleine thuisbrengertjes waarmee ze je tegenwoordig opschepen, maar helemaal geen reserveband en alleen zo'n compressortje bij je uitrusting vind ik verkeerde zuinigheid van de autofabrikanten. Het vervelende is ook, dat de reserveband die je dan zelf maar aanschaft, nergens goed kan worden opgeborgen. Hij ligt altijd in de weg in je bagageruimte.
Vraagje: Hebben auto-ambulances wel een blauw zwaailicht en een sirene? Ik dacht een geel/oranje licht en geen sirene. Maar goed, in je "wanhoop" zal je dat niet zijn opgevallen.

Wat die sirenes betreft: ik heb me een zekere mate van vrijheid veroorloofd in de beschrijving. Dat doen echte schrijvers toch ook?  :-)
Dank voor het lezen en je reactie, Cornelis
Profiel foto van Ryara
Allereerst een hartelijk welkom terug Stella. Wat heb ik je lang niet 'gezien' en wat ben ik blij met je verhaal. Door je verhalen uit het verleden verwachtte ik een zieke ezel of geit met hoefrot of andere ellende, maar nee, onze Stella is stads geworden en heeft nu haar auto als huisdier geadopteerd. Wat een geluk dat die handige Mees eerste en tweede hulp kon bieden, zo heeft het verhaal dat met zoveel liefde door mij werd ontvangen tenminste ook nog een goede afloop. 

Nou niet meer zo lang wegblijven hoor. 

Ik beloof niet dat ik op korte termijn weer wat instuur. Het "schrijven" vlot de laatste tijden niet meer zo. Teveel andere leuke dingen om me heen (kinderen, kleinkinderen, uitstapjes) 
Dank dat je weer kwam lezen en een reactie achterliet, Ryara.
Profiel foto van ragazza
Aha! De kleine had last met z'n voeten ;) Leuke invalshoek, Stella.
Zelf ben ik ook meer voor het reservewiel, hoor, maar tegenwoordig blijkt dat een optie te zijn bij vele automerken. Na ja, zoals de auto's nu verkocht worden, mag je niet te veel meer zelf doen en zou je met elke pruts naar de garage moeten hobbelen of de pechdienst bellen. Geef me dan inderdaad maar die 'goeie ouwe tijd' waarin niet alles electronisch met een boordcomputer geregeld werd en je zelf nog die kapotte band kon wisselen.

Al die elektronica...Mees moet daar ook niets van hebben. Je kan zelf niets meer repareren, iets wat mijn wederhelft graag doet. Dank dat je dit stukkie nog hebt willen lezen en mij zelfs drie sterren gaf, ragazza.
Profiel foto van Henny
Door bij reacties te kijken zag ik, door ragazza, dat ik een verhaaltje van je gemist heb. Ik voelde wel snel aan dat het niet om een kind ging, maar aan een auto had ik nog niet gedacht. Tot bij het laatste stukje natuurlijk. Ik vind het kostelijk gevonden. (y)

Ach, Moeke, je weet het: ik vind het leuk om de lezer op het verkeerde been te zetten. Het is blijkbaar weer gelukt. Dank dat je dit nog hebt gelezen en mij drie sterretjes gaf. Fijne zondag verder.
Profiel foto van willy
Je had me op het verkeerde been gezet, hoewel ik het wel bijzonder vreemd vond dat je niet mee kon gaan. Logistieke problemen? Je zou je door geen honderd trekpaarden hebben laten tegenhouden. Enfin, ook bij mij, ook al duurt het soms effen, trok de mist op. Ik kan er de humor zeker van inzien en heb het verhaal met een big smile uitgelezen.

Dat verkeerde been, hè. Daar houd ik wel van en het is me wederom gelukt. Hoop dat je big smile jou niet te veel spierpijn hebt gegeven. Geen honderd trekpaarden of ezels zouden mij tegen hebben gehouden. Daar heb je voor 100% gelijk in.
Ik ben blij met je reactie en dat je dit maffe stukkie nog hebt gelezen. Fijne avond verder, Willy. 
Groet van moi.