Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Klatsj!


Geschreven door harrem
15 juni 2015 16:21
Categorie: Reisverhalen

volgend deel: De vleespotten van Egypte

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 325 Aantal reacties: 3
Aantal leden : 0
 0
Wrang en tegelijk kenmerkend voor de publieke smaak is het, dat omroep LLiNK  ter ziele is gegaan. Dat was een omroep, die het hogere nastreefde.
 
Zij hadden echter een (reis)programma, dat dat doel niet helemaal bereikte. Een jongensachtige juffrouw banjerde bij iedere aflevering door het beeld bij historische monumenten. Laten we haar Fleurtje noemen  .
 
Fleurtje zagen we in haar eentje op de meest bizarre plekken. Dat er (buiten beeld) gelukkig een meerkoppig camerateam bij was, was een geruststellende gedachte. Zij sprak bebaarde en in ruime todden gehulde Osama ben Laden-lookalikes in het Dungels aan. U kent dat aparte Engels, waarin onze premier en een paar voetbalcoaches uitblinken. 
 
Wat ik van LLiNK's leerzame programma's heb opgestoken is dat de Oude Chinezen kennelijk Engels spraken. Fleurtje bewees dat in Beijing, toen ze over dat beroemde "Plein van de Hemelse Vrede" liep. Wil je het Nederlandse publiek de authentiekere naam noemen, dan zeg je  "Tiananmen Plein. Hardnekkig had Fleurtje het over "Square of Heavenly Peace". Waarschijnlijk had ze bij de plaatselijke VVV een Engelstalige folder gevonden en uit haar hoofd geleerd. 
 
Maar ze was consequent. Toen ze later schuifelde door de Oud-Perzische stad Esfahan, ooit woonplaats van de beroemde dichter Omar Khayyám, wees ze ons een antiek bouwwerk met de naam "Zuil van de duivel" aan. Die Nederlandse vertaling zegt genoeg, maar Fleurtje waardeerde de informatie op door dat ding "Pillar of the devil" te noemen. Zo lijkt ze lekker authentiek bezig te zijn. Citeren uit een Engelstalige brochure is echter niet zo authentiek als de Farsi (Perzische) originele namen noemen. Met een Nederlandse vertaling waren we beter geholpen en zouden we Fleurtje meer hebben gewaardeerd.
 
Mocht u deze schitterende stad in Iran eens willen bezichtigen, dan moet u die zuil zoeken op het Imam Ali-Square. Althans als we op Fleurtje afgaan. In een Nederlandstalige reisgidsje heet dat duidelijk Imam Ali-Plein. Toeristische feitjes uit Engelstalige folders door een omroepmedewerkster, die beduidend veel meer verdiende dan onze premier, kan geen kwaad. Maar enige zorgvuldigheid daarbij en betere voorbereiding zouden haar hebben gesierd. Juist omdat die omroep ernaar streefde het volk te verheffen. LLiNK is opgedoekt, mogelijk failliet gegaan. Niettemin vonden ze een salaris van € 200.000 voor het opdreunen van folders normaal. 
 
LLiNK overtrof zichzelf in een reportage in Egypte. Fleurtje of een kloon van haar, ging op bezoek bij de Nederlandse Moeder Teresa. Die reportageploeg is daar naderhand meermalen teruggekomen, mede om haar goede werken te promoten. Vanuit Nederland werd deze dame financieel gesteund, mede via een website waarop haar menslievende daden stonden vermeld. Ik zal daar niets aan afdoen, maar haar hele entourage was een lusthof van inspiratie voor krankjorume verhalen. Ik herkende namelijk de in beeld gebrachte dame, deze replica van Moeder Teresa. Maar dan uit minder verheven omstandigheden. Een kritischer blik op die tv-programma's is dan op zijn plaats.
 
Wat deed ze daar? Ik ga even voorbij aan rare gebeurtenissen rondom dat mens en beperk mij tot haar “core business”: de liefdadigheid.
 
Mevrouw spande zich voor de camera in om in allerlei poses die Egyptische zandbak denkbeeldig te vullen met nog te bouwen onderkomens. Zij tekende in de lucht plaatsen, waar dubbelgehandicapte kinderen zouden worden verzorgd en onderricht. Die onderneming moest zichzelf voorzien van voedsel, waarvoor aanwijzingen waren te vinden in levend gedierte dat daar rondkrabbelde. De bonenstokken niet te vergeten. Mevrouw draaide deze onderneming met een - circa 20 jaar jongere - Egyptenaar. Die had zich het lot aangetrokken van dubbelgehandicapte kinderen. Ondanks dat de Koran predikt over goede daden worden dergelijke kinderen daar vaak genadeloos aan hun lot overgelaten. Toen hij in Nederland stage liep, leerde hij onze mevrouw kennen. Voor de camera onthulde Moeder Teresa 2.0 - altijd met die eeuwige peuk tussen haar lippen - dat zij was gevallen voor zijn mooie ogen. Dus fluks getrouwd. 
 
Oh ja, had ik al verteld, dat Moeder Teresa 2.0 eigenlijk Peg heet? Het kan zijn, dat ik haar wel eens eerder heb genoemd; soms ben ik een beetje vergeetachtig. De aap, die uit Peg's mouw kruipt, bewaar ik voor later. 
 
Terug naar die reportage.  Om het hoogstaande doel  te illustreren werd een spastisch jongetje van een jaar of acht erbij gehaald. Vertederd duidde Peg hem aan met Abdul, haar grote Abdul, een dappere jongen, die zij nu een nieuw  leven kon bieden. Hij was spastisch en geestelijk was er ook nogal wat ruimte niet in gebruik. Door zijn eigen familie was hij uitgespuugd en op straat gezet. Goed besteed geld voor wie een nobel doel zoekt.
 
Terwijl ik (samen met de mijnen) die tv-reportage bekeek, vroegen wij ons allemaal af of ze dat kwetsbare joch niet beter aan zijn hand kon vasthouden.  Achter onze mevrouw/Moeder Teresa 2.0/Peg reden namelijk zware vrachtwagens af en aan, want het project was in een actieve bouwfase. Mijn kinderen sloegen de hand voor de mond, telkens als er weer zo'n truck rakelings langs dat kind denderde. 
 
"Mens, zit niet zo te koketteren met de camera, maar pak dat jong toch eens vast", viel mijn eega woedend uit. Wij zaten nagelbijtend te wachten op een kar, die "klatsj!" dat jong zou pletten. Maar gelukkig gebeurde er niets ook al keek die mevrouw niet naar hem om, te druk met in de camera te staren.
 
Een week later keken we naar de aansluitende reportage. Onze heldin besprak de vorderingen, gehuld in de rook van haar zoveelste shaggy. "Helaas", zo fleemde ze poeslief in de camera "was Abdul, grote Abdul, haar dappere jongen, door een  vrachtwagen doodgereden".
 
Toch "klatsj!"… Niemand van ons was helderziend; wij waren gewoon van Abdul gaan houden.


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van astra
weer een prachtige column die ik met veel plezier heb gelezen van LLiNK wist ik alleen maar dat het voorbij was, maar nu begrijp ik ook waarom die Peg kwam ook wel als een aap uit de mouw van Teresa 2.0, totaal onverwacht voor mij nu Meg nog?

Ironisch genoeg lees ik jouw diverse commentaren met ingehouden adem. Grappig genoeg voeg je er elemnten aan toe, die het verhaal misschien spannender maken dan heteigenlijk is. Waarvoor trouwens dank!

elemnten = elementen heteigenlijk = het eigenlijk
Profiel foto van Ryara
Nee, ik ken het programma niet, maar ik geloof dat ik er niets aan gemist heb als ik jouw heerlijke beschrijving lees. Blijf jij maar columns schrijven over programma's, dan hoef ik niet oveel te kijken en blijf ik toch op de hoogte. Jij doet dit prima, je mag blijven. (a)

Grinnik... ik herken jouw selectieve tv-kijkgedrag. Ik moet je bekennen, dat ik soms zelfs al genoeg heb aan het inkijken van de tv-gids. Kost minder tijd dan een uitzending te zien. Zoals altijd een plezier je commentaar te lezen.
Profiel foto van Chanell
Fleurtje? Er is ook een Floortje die reisprogramma's maakt, maar zij kan het niet zijn aangezien ze nooit voor LLINK heeft gewerkt. Ergernis begint meestal met iets kleins en lijkt dan alsmaar groter te worden. Ik krijg zelf graag naar de Engelse detectives, en daarvoor is het programma Tussen Kunst in Kitsch. Als ik dan iets te vroeg zapp, springt mijn man meteen van de bank. HOOOOOOOw Nelle.. van de Krrrrrr... Iemand koffie of wat anders??

Fantasie speelt een rol. Feiten zijn vaak een aanleiding. Dank voor je opmerkingen!