Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Wintervoer


Geschreven door harrem
9 november 2011 09:37
Categorie: Absurd

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 1600 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 0
Zij woonde samen met een hobbezakkerige man van onbestemde, maar hoge leeftijd. Net als Helle leefde hij van de AOW plus wat daarbij geklust werd. Tegen het einde van het jaar bijvoorbeeld verkocht Helle langs de deur vetbolletjes. Zij ging dan met boodschappentassen vol langs de deuren om ze te slijten aan mensen, die 's winters hongerlijdende vogels een goed hart toedroegen. Ze had een goede strategie, want eerst ging ze de buurt rond om bestellingen te noteren. De aanblik op de tanige Helle met haar holle ogen, vermurwde menigeen.

Voor de productie van de vetbollen had ze haar eigen, unieke recept. In principe smolt ze dierlijk vet, bij voorkeur reuzel, en mikte daar zaadjes in. In een rond vormpje laten stollen en ziedaar de vetbol. Als de reuzel op was, week Helle uit naar een eindeloze bron van dierlijk vet: de loslopende katten en honden in de buurt. De vogels vonden het heerlijk. Als ze een dier in handen kreeg, keelde zij dat met haar blote handen. De kadavers van de gekidnapte dieren werden gekookt, zodat de weefsels los lieten en Helle het vet uit de pan kon scheppen. Op de botten na werd de rest door het toilet gespoeld. De botten verzamelde zij in plastic boodschappentasjes, die wekelijks in de vuilcontainer gingen. Er kraaide geen haan naar.

U zult zeggen, waar haalt zo'n oud wijf die kracht vandaan voor al die verrichtingen? Wel, in haar jongere jaren was zij een gevierde trapezeartieste. In het variététheater had ze ook haar levensgezel, de stoere Ruft leren kennen. Die trad namelijk in dezelfde act als vanger op. Maar inmiddels is het vijftig jaar later en een uitgelubberde sixpack verder. Evenals een op Helle's middel hangende buste. Maar die stevige knuisten van toen hadden die oudjes allebei nog.

Ofschoon die twee elkaar het leven zuur maakten en elkaar de hele dag dwars zaten, bleven ze samen om zo de kosten van het levensonderhoud te drukken. Maar ongetwijfeld was er ook sprake van een gewenning. Dat zeurde zo voort tot op zekere dag Ruft grijnslachend thuiskwam, zwaaiend met een winnend lot van de staatsloterij. Nou staan die dingen niet op naam, dus Ruft moest uitkijken dat die slinkse Helle dat waardevolle papier niet in handen kreeg. Er was eigenlijk maar één oplossing: verhuizen en een goed heenkomen zoeken. Op zekere dag kondigde hij daarom plechtig aan, dat hij het huis ging verlaten om in zijn uppie ergens opnieuw te beginnen.

"Alleen?" vroeg Helle gekwetst en met een ongelovige blik.
"Nou, neen dat dacht ik niet. Dat wil zeggen in ieder geval zonder jou, maar ik haal dag in dag uit lekkere wijven in huis."
"Oh, dat komt nu toch wel ongelukkig uit, want ik heb heel wat bestellingen genoteerd voor vetbolletjes!"
"Dan zul je die toch alleen moeten afhandelen, beste meid."
"Maar kan je me dan niet eerst even helpen met het klaarmaken van het vet?"
"Nou vooruit; hoe had je je dat voorgesteld?"
"Nou, zo...," antwoordde Helle, terwijl ze hem met een gietijzeren pan de schedel insloeg.

Dat najaar bleek een lieve oude dame een half miljoen euro te hebben gewonnen in de staatsloterij. De pers roemde haar en prees haar, omdat ze - ondanks dat ze ineens stinkend rijk was - de minderbedeelde vogeltjes niet was vergeten. Ze werd door een chauffeur in een limousine rondgereden in alle wijken van de stad. Af en toe stapte ze uit om met een karretje achter zich aan door de wijk te lopen. Zij belde overal aan om gratis vetbolletjes te bezorgen bij de mensen. Jawel, de vogels hadden het die winter goed, want zij had dit jaar bijzonder veel vetbollen gemaakt.

"Jammer nou," verzuchtte zij wel eens "dat mijn lieve Ruft dit niet kan meemaken. Maar ja, dan had hij maar niet met de noorderzon moeten vertrekken..."


© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van maarten54
Ha ha ha, dit is weer n leuke harrem. 't zou zomaar waar beurt kunnen zijn

Da' geleufde gij?

Neeje, maar t zou kunnen wa?

Da' geleufde gij?
Profiel foto van Cojo
Ja hoor, wat zijn mannen toch sufferds. Altijd opscheppen. Zij had haar waffel gehouden, dat weet ik zeker. Maar vooruit, Helle loste het keurig op (giggle) Hij is weer leuk!!

Hee!! Niet gaan generaliseren Cojo!

You Jane, me Tarzan
Profiel foto van Fikske
Een beetje ruw, maar wel grappig. Al betwijfel ik of er uit een 'hobbezakkerige man' veel vet te smelten valt. Haha.

Bij een hobbezakkerige man is alle vet verhuisd naar onderen. Ik heb het nog gecheckt voor de passpiegel...

Bij een hobbezakkerige man is alle vet verhuisd naar onderen. Ik heb het nog gecheckt voor de passpiegel...
Profiel foto van Stella Nomara
:D :D :D :D Nou, ik zou net een ernstig verhaaltje gaan schrijven. Dat kan ik nou wel schudden. Ik zie steeds heet beeld van Helle voor me met de gietijzeren pan in haar handen :D :D :D Geweldig leuk geschreven, harrem. Nu ga ik weer over tot de orde van de dag (als dat lukt)

Moord blijkt dus leuk te zijn. Ik hoop dat je ernstige verhaal lukte. Ik let op je schrijfproductie, hoor!

Maar lees je ze ook?

J:) Jazeker! Zoals je hebt gemerk, duik ik graag ook nog in eerder werk.
Cru verhaal. Als de poes in de toekomst 'te laat' thuiskomt kan ik niet anders dan aan vetbolletjes denken. Ai!

De wijze les voor ons allen: afvallen

Ook poeslief

Ook poeslief

Begin jij ook al. De een wil dat we middels pepernoten afvallen, jij dus om ons vege lijf te redden. Zelfs poeslief. Ai, ben ík blij dat je dit verhaal verzonnen hebt!
Profiel foto van Henny
Zwarte humor, daar houd ik wel van. Zeker als het uit de grote duim is. :-D

Da' denkde gij... Bedankt voor je bijdrage.
Een brede (giggle)

(giggle)