Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Op grote voet


Geschreven door harrem
17 oktober 2011 13:17
Categorie: Absurd

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1579 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 0
Aangezien haar Fokke niet goed voldeed, zocht Chris haar romantische heil bij deze of gene kloeke man. Betrapt werd ze nooit tot…

Hij was een twijfelaar. Voor Chris bestonden er geen twijfels. Zij kon de spreekwoordelijke vrieskisten prima verkopen aan Eskimo’s. En dan verkocht ze de sneeuw rondom hun iglo’s per kilo daar nog bij... Ja, ze kon mensen goed overtuigen.

Fokke kwam eens wat eerder thuis en zag een paar rare schoenpunten onder een gordijn uitsteken. Ze behoorden toe aan schoenen die doorgaans clownsvoeten sieren. Chris en Fokke hadden korte gordijnen, die net tot aan de verwarmingsradiatoren reikten. De schoenen stonden op de radiator; volgens Chris om te drogen. Fokke kon zich zulke schoenen niet goed herinneren. Maar Chris overtuigde hem ervan dat hij zoveel schoenen had, dat hij ze niet allemaal uit elkaar kon houden. Fokke had één ding geleerd en dat was niet tegen Chris ingaan. Iets in hem zei dat het natuurlijk niet klopte, al was het alleen maar vanwege de drie maten te groot. Maar zijn hart vertelde hem: "Nog meer hartslagen per minuut en je valt dood neer!" Dus zoals gebruikelijk zweeg hij wijselijk.

Veel tijd om erover na te denken had hij niet, want Chris stuurde hem het huis uit voor een boodschap. Ze wilde per se een puddinkje na het eten. Meegaand als altijd voldeed Fokke ogenblikkelijk aan die opdracht. Toen hij van de buurtsuper terugkwam, bleek Chris flink te zijn opgeschoten met eten koken en waren de schoenen plotseling verdwenen… Die kunnen toch niet uit zichzelf weglopen?

Zoals verwacht had Chris een simpele verklaring: ze had ze toen ze droog waren, naar boven gebracht en in Fokke's kast gezet. "Bij jouw andere honderd schoenen," zei ze ginnegappend. Op zulke momenten draaide Fokke in zijn hoofd een knop om, waardoor zijn logica even op “stand by” ging. Dat was zijn overlevingsstrategie. Het voorval zakte geleidelijk weg in Fokke’s geheugen, mede omdat hij het schoeisel niet meer terugzag. Tot hij een nieuwe bril moest laten aanmeten.

De opticien had tegenover hem plaatsgenomen in het meethoekje van de brillenwinkel. Toen Fokke zijn kin in een steun plaatste om door de testapparatuur te kijken, voelde hij dat de voeten van die meneer tegen zijn tenen stootten. Kennelijk staken ze erg ver onder de tafel in zijn richting. Hij schuifelde zijn eigen voeten een beetje uit elkaar om geen ongemakkelijk contact te hebben.

Na afloop van de oogmeting kon hij niet nalaten om ’s mans schuiten te bekijken. Hij bleek een kloek stel stappers te hebben! En toevallig met even rare clowneske schoenen als die hij thuis meende te hebben gezien. Een schattig meisje verstoorde echter zijn gedachtegang. Haar taak was klanten verwelkomen en brillendoekjes uitdelen. Maar nu klampte ze haar baas aan met de alarmerende mededeling, dat er aan de binnenkant van de etalageruit een pluk spinrag hing. Een van de klanten had daar een afkeurende opmerking over gemaakt. Het was voor haar te hoog om te verwijderen, zelfs met een bezemsteel. Of de baas het even weg wilde halen. "Een momentje, meneer," onderbrak de opticien zijn voorlichting aan Fokke "dan help ik u zo verder"

Met een lenig sprongetje stond hij opeens bovenop de verwarming. "Zo doe je dat," kraaide hij monter en zwiepte het plukje spinrag demonstratief weg met zijn zakdoek. Vervolgens draaide hij zich soepel om, om van de radiator af te springen. Hij stond maar een seconde in deze positie, maar Fokke dacht bij deze korte aanblik dat hij een "déjà vu" had: de radiator, die schoenen en die afmeting...! Hij herkende dit plaatje. Wat is de trefkans, dat er nog een tweede paar van zulke lachwekkende gigaschoenen op een verwarming staan?

Chris zou zijn belevenis nooit geloven, zolang ze dit niet zelf zag. Fokke mocht haar graag een plezier doen met een verrassinkje. Met dit jolige toeval diende zich een gelegenheid voor om haar hard aan het lachen te maken. Hij nam zich gniffelend voor, dat hij Chris - zodra de bril klaar was - mee zou nemen om haar deze amusante toevalligheid zelf te laten ervaren. Hij verkneuterde zich al bij de gedachte aan die overrompelende verrassing.

Dat ging dikke pret worden...






http://verhaalhalen.jouwweb.nl
© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Cojo
Het leest prettig, het verhaal klopt aan alle kanten en ik voelde even een zielsmedelijden met Fokke.

Toeval, jaja, dat zal wel ... Arme fokke.

zie hieronder
Profiel foto van Adje
Toeval, jaja, dat zal wel ... Arme, 'simpele' Fokke

:-\
Profiel foto van ragazza
Hèhèhè, Fokke is dan toch niet zo onnozel als gedacht. Graag gelezen, harrem (y)

:-\ Sjuust!
Profiel foto van Stella Nomara
Stille wateren hebben diepe gronden. Dat slaat zeker op Fokke. Een amusant verhaal en het leest lekker weg. Met veel genoegen gelezen, harrem.

(giggle)
Profiel foto van harrem
http://farm7.static.flickr.com/6113/6256976880_22ce3e275b_s.jpg Met dank aan de inzenders: ik heb tussendoor ontdekt dat er iets wrong in de verhaallijn. Misschien valt het niet eens op, maar ik heb wat minieme wijzigingen aangebracht. Iedereen nogmaals bedankt voor haar bijdrage.
Profiel foto van Henny
Fokke is dus niet helemaal van de pot gerukt. ;)

:D
Profiel foto van harrem
Het corrigeren van mijn opmerking hierboven lukt me niet. Dus nogmaals: ik heb "stiekem" de tekst van het verhaal aangepast, waar het naar mijn smaak niet goed liep. Groet aan ieder!
.... Chris . zodra de bril klaar was . mee zou NEMEN... dat woord ontbreekt in de laatste alinea. Ik heb het er gewoon maar even bijgedacht. Heerlijk verhaal om te lezen. Jaja, die vrouwen, wat zijn ze sluw.

Pluim voor je opmerkingsgave. Bij het zojuist aanpassen van die zin was het woord "nemen" inderdaad per ongeluk verdwenen. Dank voor erop attenderen. Het is weer hersteld.

Zó herkenbaar, ik lees mijn eigen verhalen en rare gedichtjes tig keer over en toch en toch en toch ...