Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Plezier voor twee...


Geschreven door tari(ex-lid)
14 oktober 2011 19:13
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 1431 Aantal reacties: 4
Aantal leden : 0
 0
Dansles geven, wat was dat toch leuk. Ik heb het met mijn partner een half mensenleven gedaan, net als het wedstrijddansen.
Tijd voor een sociaal leven was er niet meer, twee avonden per week lesgeven en trainen, trainen en nog eens trainen voor de wedstrijden. Heerlijk vond ik het.
Die wedstrijden zijn een verhaal apart, eerst maar eens over de start van een nieuwe beginnerscursus.

Daar komen de eerste leerlingen binnen, onzeker rondkijkend, waar zullen we gaan zitten?  Soms komen ze met een stel vrienden, drukdoenerig steun zoekend bij elkaar en ze hebben praats voor tien om vooral maar niet te laten merken dat ze zenuwachtig zijn. Ik ontvang ze met een vriendelijk woord:
"Het gaat echt lukken hoor, je weet toch, dansen is plezier voor twee, zoek maar een plekje in de zaal."
Kennis overdragen is het mooiste dat er is, Ik heb er zin in maar ik snap hun nervositeit wel, ooit was ik ook zo'n onzekere beginneling. De dansers van voorgaande jaren, zilver, goud en meer laten we in de bar achter, we willen ze er niet bij hebben omdat hun onderling gepraat de nieuwelingen maar afleidt en de indruk kan wekken dat ze uitgelachen worden. Niets van dat al, ze zijn te druk met elkaar na een hele zomer elkaar niet gezien te hebben.

"Wilt U allemaal op de vloer komen," nodigen we de nieuwbakken dansers uit. In een rommelige rij  staan ze aan de rand van de dansvloer.
"We gaan beginnen, mensen. Heren, U staat met uw neus naar de muur, dames met hun rug."
Echt, dat moet je uitleggen.
"Heren, uw rechterhand op de rug van de dame, dames, uw linkerhand op de bovenarm van de heer. Nee meneer, niet zo laag, da's voor thuis, netjes onder het schouderblad en niet zo strak vasthouden, vingers naast elkaar, 't is geen bos wortelen, geef uw dame een beetje ruimte. Met de vrije hand houdt u elkaar nu vast op ooghoogte, niet uw pink omhoog. Nu nog een beetje dichter bij elkaar graag, thuis bent u ook niet zo verlegen."
We doen het een oneindig aantal malen voor.
"Kijk, zo moet het en zo dus niet, ziet U het verschil? En u blijft elkaar niet recht aankijken, het hoofd ietsje naar links maar niet te ver anders heeft u morgen pijn in de nek."
Er klinkt een voorzichtig gelach, deze manier van toegesproken worden staat ze wel aan, luchtig en met een grapje tussendoor. Niet zo streng als ze verwacht hadden.
Na een minuut of tien, echt waar, zo lang, staat iedereen min of meer in danshouding.
"We gaan even droogzwemmen, heren rechts voor, dames linksachter, prima, wel uw gewicht erop zetten, ja goed zo, dat is de bedoeling."
We lopen rond en plukken hier en daar aan een arm, hand of been.
"Meneer, wat is uw naam ook weer? Oh ja, Frans, je moet wel op die voet gaan stáán anders kun je straks niet verder, 't is net lopen, om en om, van de ene op de andere."
Dat zoiets zo moeilijk kan zijn, gewoon je ene voet voor je andere zetten, even vergetend dat ik vroeger ook zo heb staan stuntelen. Ooit had ik een leerling, een pientere man als ik buiten de les met hem praatte, die het presteerde om, als ik rechtsvoor zei, zijn linkervoet naar achteren te zetten want zo redeneerde hij, als het linker achter staat, is het rechter voor. Dit schiep erg veel ruimte tussen hem en zijn danspartner. Hij is in al die jaren dan ook de enige geweest die ik volmondig 'nee' antwoordde op zijn vraag of hij het ooit zou leren

"Nou mensen, daar gaan we dan, de quickstep, de heren beginnen met rechts voor en dan zij sluit zij, om en om uw voeten gebruiken, ik tel langzaam tot vier."  
Hier en daar lukt het, we oefenen zonder muziek. Slow quick quick slow. Overnieuw en overnieuw.
"Niet naar beneden kijken, uw voeten gaan vanzelf mee. Prima, nu twee keer achter elkaar, voor quick quick slow achter quick quick slow.
"Heren beginnen met rechtsvoor, weet u nog?"  Hemel, waar zit m'n rechts, zie je ze denken.
Een dik halfuur van uitleggen, voordoen, corrigeren, weer voordoen, laten proberen en nog maar een keer, dan is het tijd een heel langzame quickstep op te zetten. En zoals elk jaar weer, oh wonder, het lukt de meesten. Er wordt gebotst, overnieuw begonnen, weer een botsing met een paar dat de fout in gaat, een stel dat dwars oversteekt, een koppel tegen het verkeer in maar het lukt!!
Als die allereerste dans voorbij is en iedereen min of meer volgens plan de zaal is rondgekomen zonder ernstig letsel krijgen ze de complimentjes waar ze recht op hebben. Apetrots staan ze in een kring langs de vloer, dat was een makkie, zie je ze denken en we geven nog wat aanwijzingen.
"Zullen we het nog een keer proberen, jullie doen het hartstikke goed hoor. Zoek maar weer een goed plekje."
Een iets vlugger muziekje.  

De les is voorbij en wat zijn ze opgelucht, het viel best mee en de zenuwen zijn over. Ze glimmen van trots, ze kunnen de quickstep dansen. Weten ze veel, er komt nog zoveel meer. We worden uitbundig bedankt en of we iets willen drinken misschien?
We zijn blij met hun enthousiasme, dit lijkt een ploeg te worden waar plezier aan te beleven is. Nog een paar lessen en we noemen elkaar bij de voornaam.

Weet je wat raar is? Mannen moeten bijna altijd worden meegesleurd, die willen niet naar dansen. Het zijn doorgaans de vrouwen die de beslissing nemen dat het er nu toch maar eens van moet komen íjaar na een paar lessen zijn het juist de mannen die hun dame precies weten te vertellen wat zíj allemaal fout doet.
Wat ik mijn leerlingen altijd heb voorgehouden? De gouden regel!
"Mensen, ga er nou eens vanuit dat jullie allebei je best doen, 't is er duur genoeg voor en zoek de fout niet bij voorbaat al bij de ander, kijk ook even naar jezelf, 't zou zomaar kunnen."
Een enkele keer hielp dat.
© tari. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Stella Nomara
Oh, hoe herkenbaar. Honderd jaar terug heb ik natuurlijk ook dansles gehad. Dat hoorde bij je opvoeding en...surprise...ik vond het heerlijk om te doen. Nog steeds trouwens. Maar die Mees hè. Totaal geen ritmegevoel. Ik heb echt van dit verhaal genoten en door je beschrijvingen zag ik zo weer mijn oude dansschool voor me.

Ik kan nog steeds niet met droge ogen naar danswedstrijden op t.v. kijken. Dit zittté diep.
Profiel foto van Adje
Slow, quick quick, slow... Ik heb stiekem even staan 'droogzwemmen' én 'eureka' ik kan het nog. Zou dansen dan toch zoiets zijn als zwemmen en fietsen? Iets wat je, wanneer je het eenmaal onder de knie hebt, nooit meer helemaal verleerd. Helaas ben ik niet echt verder dan de Quikstep geraakt... én dat lag heus niet aan partner, zal ik maar bekennen. Leuke herinnering aan mijn eerste dansles.

Inerdaad, net als zwemmen, fietsen en verliefd worden, dat verleer je nooit. Groetjes en fijn weekend.
Profiel foto van Henny
Zo als jullie les gaven, was op zich al een feestje. Beter dan droog brengen, want zo blijft het beter hangen. Weer genoten hoor!
Profiel foto van Fikske
Dansen hebben Tineke en ik veel gedaan toen we nog jonger waren. Nu zijn de benen wat stijver geworden en gaat het minder vlot. Ik was de minste van ons twee (kon bvb geen wals dansen of ik werd draaierig ) We hebben nooit lessen gevolgd, maar als ik het nu van jou lees, hoe plezierig dit kan zijn, dan hadden we het misschien wel moeten doen.

't Was echt niet alleen plezier voor ons twee als leraren maar vooral voor de cursisten, dat was altijd ons streven.

Dat geloof ik graag.