Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Een kleine ingreep


Geschreven door harrem
6 november 2011 23:25
Categorie: Humor

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 1547 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 1
Alle architectuur wordt grootschalig: belastingkantoren, gezondheidscentra en zelfs mijn warme bakker op de hoek zit tegenwoordig weggestopt in de grote supermarkt. Tandartsenpraktijken zijn complete gebitsklinieken geworden. Knusse kleine behandelcentra zijn er niet meer. Het zijn allemaal gezondheidsfabrieken, die in kilheid met monumentale belastingkantoren wedijveren. Ik moet altijd goed opletten waar ik ben, sinds ik per ongeluk een belastinginspecteur aansprak met dokter.

Maar dit keer kon het niet missen, toen ik met mijn schoonmoeder deze kloeke instelling betrad. Wij schoven langs de receptie en pal achter de draaideur, die toegang verschafte naar de diverse behandelafdelingen, hing die kenmerkende sfeer van lichaamssappen, schoonmaakmiddelen en antiseptica. Een goede plattegrond voerde ons naar de desbetreffende afdeling. Wij meldden ons daar aan de balie, waar de medewerkster de naam van mijn schoonmoeder in het systeem checkte. Enigszins verrast zei ze tegen mij: "Bent u hier niet al eens eerder geweest met deze zelfde mevrouw?"

Ik antwoordde: "Jazeker, een paar maanden geleden. Dat was om een eng, harig ding weg te laten halen."
"Oh, en waarom meldt u zich nu weer?"
"Dat weghalen ging op zichzelf prima; maar helaas... het is weer teruggekomen."
"Ai, dat zijn soms hardnekkige en weerbarstige dingen. Hopelijk gaat de ingreep nu beter."

Ik knikte hoopvol van: "Ja, laten we hopen definitief van het kreng af te komen."
"U moet met mevrouw even wachten in wachtkamer C4. Dat vindt u gemakkelijk door de rode stippellijn te volgen."
"Zo moeder, daar gaan we dan. U bent toch niet zenuwachtig?" (Ik ben - anders dan sommige lezers denken - best een lieve schoonzoon).
"Welnee jongen, ik voel me hartstikke veilig als ik zo op jouw arm steun."

De rode stippellijn voerde ons naar een wachtruimte in een besloten nis. Op een paal stond een scanapparaat met een sensor, waartegen je je ponsplaatje moest houden. Nadat de gegevens zo waren ingevoerd, deelde de tekst op een scherm ons mede, dat mijn schoonmoeder zo en zo laat zou worden opgehaald. Op de aangegeven tijd verschenen er twee in witte verplegeruniformen gehulde kleerkasten, die mijn opeens tegenstribbelende schoonmoeder meenamen. Het leek eigenlijk meer op meesleuren, omdat ze zich op het laatste moment verzette.

Niettemin gleden haar hakken moeiteloos over de gladde vloer. Toen een met tralies versterkte, dubbele glazen deur achter haar dicht viel, kon ik haar van achter de spijlen alleen wat onverstaanbaars horen roepen. Ik zwaaide met een vaag gebaar naar haar, draaide mij resoluut om en liep opgelucht naar de uitgang van het gebouw.

Toen ik langs haar balie liep, kirde de vriendelijke juffrouw koket: "Ha! Ik zie dat u nu toch van dat enge, harige ding bent verlost..."




(Uit mijn “Rare gesprekken”)

© harrem. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Cojo
Jij hebt er een fan bij! Superleuk.

Dan doe ik een papiertje met je naam achter een koelkastmagneetje. (Bij gebrek aan een fanboek).
Profiel foto van Stella Nomara
Geweldig onder woorden gebracht, harrem. Even lekker lachen doet een mens goed, dank hiervoor.

Lachen moet je leren, schreien komt vanzelf. Het eerste heb je dus goed onder de knie. Jij bedankt!
Profiel foto van Fikske
Heel erg goed! Ik zag het allemaal voor me en dat tekeningetje hoefde er niet bij, maar is wel heel leuk en goed gedaan ook.

Dank voor de "input". Beste groet!
Profiel foto van ryara
Leuk gedaan hoor.

:) leuk dat je langs kwam
Had dat mensje dan kaalgeschoren, "lieve" schoonzoon. Lachen met jou, echt waar.

:D Dat is ook een insteek

Ik benader de dingen graag van de verkeerde kant.