Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Hij weet het beter (Proza Les 08)


Geschreven door Stella Nomara
12 november 2013 21:52
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 756 Aantal reacties: 11
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werkIngedient voor de proza workshop

Enkele weken geleden maakte ik tijdens het wandelen met de honden een smakkerd van jewelste. Om de ergste klap op te vangen, liet ik me op mijn polsen vallen. Dat had ik dus niet moeten doen. Een pijnscheut in mijn linker pols kondigde niet veel goeds aan. Een bezoek aan de huisarts gaf ook niet veel soelaas. "U heeft uw pols flink verzwikt, mevrouw, de assistente zal er een stevig verband om leggen", sprak de geneesheer laconiek. "Maar dokter, is het niet nodig om een röntgenfoto te laten maken?" vroeg ik hem, "ik denk dat er echt een breuk te zien zal zijn". Ik zag het gelaat van de arts langzaam rood verkleuren. "Mevrouwtje, er is totaal geen reden om u druk te maken, uw pols is verzwikt en met een stevig verband eromheen, zal het snel weer over zijn", sprak hij met een stem, waar de arrogantie vanaf droop. Ik hield voet bij stuk, en stond er op -er mankeerde niets aan mijn enkel- dat hij me een verwijsbrief voor het ziekenhuis zou geven. Zijn gezicht was nu paars geworden, zodat ik vreesde dat hij iets zou oplopen. Met veel gezucht overhandigde hij me even later de aanvraag voor een röntgenfoto. Helaas kwam mijn voorgevoel uit: mijn pols was gebroken.
Een paar dagen nadat het gips gezet was, bezocht ik de huisartsenpraktijk. Toen mijn huisarts de volgende patiënt kwam halen, hield ik, bijna triomfantelijk, mijn gipsarm onder zijn neus en vroeg hem langs mijn neus weg:
“Doktertje, wilt u ook uw handtekening op het gips zetten?”




 

Drie weken terug kwam er een dame mijn spreekkamer binnen, die klaagde over een zere pols. Het bleek dat zij op haar polsen was gevallen, toen zij haar honden uitliet. Een beetje lomp gedrag, vond ik zelf. Ik betastte het getroffen lichaamsdeel en kon na het onderzoek maar tot één conclusie komen: een dislocatie van het polsgewricht, of in het Nederlands: verzwikt. Ik verwees haar door naar de assistente, die er maar een stevig verband om moest doen. Nou, dat pikte dat mens dus echt niet. Ik voelde dat ik rood aanliep, toen ze begon te zeuren over een röntgenfoto. Nogmaals probeerde ik de zaak in de juiste proportie terug te brengen, maar ze hield haar poot stijf: ze moest en zou een aanvraag voor een foto hebben. Ik stond op het punt een acute bloeddrukverhoging te krijgen. Toch voldeed ik uiteindelijk aan haar verzoek, om van het gezever af te zijn.
Enkele dagen daarna kwam ik haar tot mijn schrik weer tegen in het gezondheidscentrum, compleet met gips en brede grijns op haar gezicht. Mijn diagnose was dus toch niet juist geweest. Het ergste was echter, dat het vrouwmens nog de moed had om mij om mijn handtekening te vragen op haar reeds volgekalkte gipsarm. Met het schaamrood op mijn kaken, voldeed ik aan haar verzoek en had het voornemen om haar over te dragen aan een collega. Ik kon haar niet meer recht in de ogen kijken na deze miskleun.

 

 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van esperanza
Wat leuk, Stella. Volgens mij heb jij echt de opdracht goed voldaan. Een erg leuk verhaal om te lezen aan de wees zijde. - arme dokter, hij wist niet goed met wie hij te doen had...

Het is maar verzonnen hoor. Maar als het echt was gebeurd, had ik ook zo gereageerd. Dank voor je reactie en het lezen, esperanza.
Profiel foto van Trishell
Goed gedaan hoor Stella, mooi van beide zijden belicht.

Dank voor je positieve reactie en het lezen, Trishell. Maar even afwachten wat juf Ryara er van vindt.
Profiel foto van Fikske
Haha! Goed gedaan hoor Stella. Die arrogante dokters, ik zou er wat van krijgen. Je hebt mooi de twee klokken laten luiden, die van jou en die van de dokter, tof!

Dank Fikske, zowel voor het lezen, je reactie alsook voor de duimen. Ik laat me door geen arts het veld in sturen.
Profiel foto van Cojo
Een toppertje hoor, ik ken de opdracht niet precies, maar hier kan weinig of niets mis mee zijn.

Een toppertje? weinig of niets mis mee zijn? Kijk maar bij de reactie van juf Ryara. Toch dank voot jouw reactie en het lezen, Cojo.
Profiel foto van beppie
Ik lees al bij Sila dat het niet echt gebeurd is, gelukkig maar! Hoewel ik me idd kan voorstellen dat zoiets kan gebeuren en dat je dan zo zou reageren. Wb. de workshop, het is duidelijk in twee verschillende perspectieven in de ik-vorm en in de verleden tijd geschreven. Dus dat is helemaal goed. Er is sprake van een onjuiste benadering, dit heb je goed onder woorden gebracht en levensecht beschreven. Workshop goed uitgevoerd, zou ik zeggen. Eens kijken wat de juf er van vindt. er omheen > eromheen

Nou, lees maar hieronder wat de juf er van vindt, mevroi. En toch heb ik mijn best gedaan, hoor. Maar ja, ik kan niet zo goed iets uit mijn duim zuigen, zoals de juf ook al concludeerde. Dank voor je reactie en het lezen, beppie.
Profiel foto van Breinpijn
Perfect uitgewerkt! Kan niet anders zeggen. ;)

Perfect? Nou volgens de juf mankeert er nog wel wat aan. (zie hieronder) Ik vind het erg moeilijk om iets te verzinnen en dan ook nog gebonden zijn aan een max. woorden. Ik zit beter in mijn vel als ik mijn eigen, waargebeurde ervaringen op "papier" zet, doorspekt met wat humor, tenminste, dat probeer ik. Breinpijn, dank voor je positieve reactie en het lezen.
Profiel foto van Leonardo
:) Leuk verhaaltje Stella. Zo'n dokter zou je z'n eigen pols breken. Wat een klootzak zeg! Ook al is het misschien fictie, zulke arrogante en eigenwijze artsen zijn er helaas meer dan we vermoeden.

Fictie of niet, het had zo in het echt kunnen gebeuren. Maar dan kennen ze Stella Nomara nog niet. (giggle). Dank voor je reactie en he tlezen, Leonardo.
Profiel foto van Ryara
Hallo Stella Leuk is deze opdracht nietwaar? Je kunt er helemaal in los gaan en dat heb je ook gedaan. Je hebt je netjes aan de gewenste perspectieven gehouden, dus het voldoet helemaal aan de opdracht. De stijl, de vorm van de zinnen heb ik van jou wel eens mooier gelezen. Ik kan niet eens precies aangeven waarom ik dat wat minder vind. Het kan best zijn dat jij in je ‘waargebeurde verhalen’ sterker bent dan in een verzonnen verhaal. Het kan ook komen door het woordlimiet, je zinnen zijn vaak wat opsommerig in plaats van beschrijvend. Je kunt ook beter de dialoog zinnen op een nieuwe regel laten beginnen. Een pijnscheut in mijn linker pols kondigde niet veel goeds aan. Een bezoek aan de huisarts gaf ook niet veel soelaas. "U heeft uw pols flink verzwikt, mevrouw, de assistente zal er een stevig verband om leggen", sprak de geneesheer laconiek. "Maar dokter, is het niet nodig om een röntgenfoto te laten maken?" vroeg ik hem, "ik denk dat er echt een breuk te zien zal zijn". Ik zag het gelaat van de arts langzaam rood verkleuren. "Mevrouwtje, er is totaal geen reden om u druk te maken, uw pols is verzwikt en met een stevig verband er omheen zal het snel weer over zijn", sprak hij met een stem, waar de arrogantie vanaf droop. Je liet je op je polsen vallen. Denk jij dat je echt nadenkt als je valt? Volgens mij steekt ieder mens in een reflex zijn handen uit en breekt daardoor dus een pols. Ik stond op het punt een acute bloedddrukverhoging te krijgen. Beetje vreemde zin, je krijgt toch geen acute bloedrukverhoging? Of tenminste, zo omschrijf je dat toch niet? ‘Ik voelde mijn bloeddruk naar ongekende hoogte stijgen’. zoiets misschien? Nou verder niet veel te zeuren op wat slordigheidsfoutjes na. Foei meisje, eerst alles goed nalezen en dan pas inzenden. (teacher) gelden = geleden ziekehuis = ziekeNhuis patient = patiënt bloedddrukverhoging = bloeddrukverhoging (d teveel) miskleum = miskleun

Ik heb dus voldaan aan de opdracht. Maar dat is dan ook alles. Je hebt gelijk: verzinnen is niet mijn sterkste kant en die max. aantal woorden...pffff dat is ook iets wat ik moet leren. Daarom is het ook meer een opsomming van feiten, dan een beschrijving. Je dialoogadviezen zal ik in het vervolg beter toepassen (als ik het dan nog weet) Ik dacht echt na toen ik viel, want ik moest zorgen dat de honden zich niet losrukten, toen ze het konijn achterna wilden gaan. Een acute bloeddrukverhoging krijg je niet, maar ik probeerde een beetje lollig te zijn, niet gelukt dus. Gatver, en dan nog die slordigheidsfoutjes...mag ik nu nog wel in uw klasje blijven, juf (tears) De volgende keer zal ik echt beter mijn best doen. Dank voor je uitgebreide reactie, tips en nog veel meer en dat je het gelezen hebt.

Ja, als je iets in je handen heb, kan ik me voorstellen dat je op je pols mikt, jij een puntje terug. En verder? Als je al die andere reacties leest word je vanzelf weer vrolijk, dus laat mij dan maar de boe-vrouw zijn, die een beetje kritisch naar de schrijfsels kijkt, dat houdt het niveau op peil. (a)

Het is ook de bedoeling dat je kritisch naar de schrijfsels kijkt, anders leren we nooit wat. Ik ben juist blij dat je "streng" bent. Enne...je bent zeker geen boe-vrouw, hoor!
Profiel foto van Adje
Het gebeurt zelden dat ik eens een workshop verhaal lees, maar deze keer werd ik daar best vrolijk van. ;) Leuk verteld, Stella (y)

Hoi, jij wordt er dus ook vrolijk van. Dat was ook de bedoeling. Fijn om te lezen dat je het leuk verteld vindt. Dank hiervoor en ook voor je reactie en het lezen, Adje.
Profiel foto van Mixmaus
een arogante doketer was dat en dan ook nog achteraf de patient een beetje voor gek zetten ik vind het een leuk verhaal vam twee kanten bekeken vandaag zelf ook een stukje ingestuurd voor de workshop, uit het vakantieleven gegrepen, ik ben benieuwd hoe ik het er volgens de juf vanaf gebracht heb. Ik vind de workshops altijd luk om te doen

Dank voor het lezen en je reactie, Mismaus. Het was verzonnen, maar kan natuurlijk best echt zo gebeuren.

Sorry, MiXmaus

niks mis mee hoor
Profiel foto van willy
Dat kan maar zo, met honden uitlaten op je gat, eh pardon, op je polsen gaan. Ik dacht eerst al dat ik met sinaasappels op visite moest komen, maar het is gelukkig verzonnen. Ik kan er dus nu rustig om lachen.

Ben blij dat je er om hebt kunnen lachen. Alhoewel, die kist sinaasappels staan me wel aan. Sorry voor de late reactie, beetje ziek, beetje druk, beetje oppasoma spelen, beetje, reeds volwassen zoon helpen, nou ja, ik ben er weer. Dank voor je reactie, het lezen en je duimpjes, willy.

Al die beetjes maken dat je soms helemaal vol zit... Blij dat je weer een 'beetje' lucht heb en er weer bent.