Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Zand er over


Geschreven door Stella Nomara
20 september 2013 21:48
Categorie: Ervaringen

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 922 Aantal reacties: 11
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk


Mijn aversie van zand dateert al uit mijn kinderjaren. Ieder jaar ging ik met mijn grootouders en hun boot naar Camperduin. Daar lagen we zes weken in de Hargervaart. Aangezien mijn oma en opa ook nog opgezadeld waren met mijn nichtje en hun jongste zoon, die slechts vier jaar ouder was dan ik, was het vaak een probleem om dat gemêleerde gezelschap bezig te houden. Bij mooi weer was dat geen probleem: bijna dagelijks wandelden we naar het strand.
In de picknickmand zaten "kadetjes" met kaas en als drinken sleepten we flessen "gazeuse" mee. Dat zat toen nog in glazen flessen met een metalen beugelsluiting. Deze groef mijn opa in het zand om ze zo koel mogelijk te houden; van koelboxen had men nog nooit gehoord niet. Met de waakzaamheid van een herdershond hielden mijn grootouders ons in de gaten om er voor te zorgen dat wij niet te ver in zee gingen of van ons stekkie wegliepen. Dolle pret, zal men denken. Dat was het ook. Totdat mijn opa op zijn vingers floot en wij ons moesten verzamelen om te eten.
De broodjes waren ondertussen in temperatuur gestegen, maar het ergste was, dat het bij iedere hap knarste tussen je tanden. Heel mysterieus, had het zand zich een weg weten te banen tussen de boter en het beleg. Gezeur hierover werd afgedaan met: zand schuurt de maag, oftewel: stel je niet aan. Als ik dacht dat ik het zand in mijn kiezen kon wegspoelen met de meegebrachte gazeuse, dan haalde ik mooi bakzeil. Nog hoor ik het akelig schurende geluid dat de beugel maakte als de fles open werd gemaakt, doordat het zand zich tussen de fles en de beugel had genesteld. De meegebrachte bekers werden eerst met een beetje gazeuse omgespoeld, maar het vermaledijde stofje verdween niet en zo dronken wij frisdrank met zand.
Het meest vervelende moment kwam pas als de strandpret was afgelopen. Na het zwemmen in zee werden we met harde hand -een eigenschap die ik van mijn oma heb geërft- drooggewreven. Uiteraard zat ook de handdoek vol met zand en zodoende ervaarde ik al op jonge leeftijd hoe het is om gezandstraald te worden. Mijn huid scrubben heb ik op latere leeftijd slechts één keer gedaan, maar toen was ik in één klap weer terug op het strand. Een traumatische ervaring stak zijn kop boven het zand.

Vele jaren later vertoefden wij vaak met onze sleepboot op het Leukermeer in Limburg. Wij voeren dan de boot met de boeg op het zand en bleven, met voor- en achteranker uit, enkele dagen liggen op ons privéstrand. De drie kinderen en onze Schotse collie vermaakten zich daar prima. Ingenieuze waterwerken kwamen tot stand. Natuurlijk zaten onze nakomelingen en de hond dik onder het zand. Het was daarom verplicht om eerst een rondje te zwemmen voordat de zandmannetjes en -vrouwtjes aan boord mochten. Wij wilden daarmee voorkomen dat de boot vol met zand kwam en de verf van de dekken en het gangboord werd geschuurd. Als ik onze kinderen moest helpen om hun natte lijfjes af te drogen, lette ik er goed op dat de handdoek geen zand bevatte en dat ik mijn hardhandigheid niet botvierde op de ruggen van ons nageslacht. Het is mij altijd in dank afgenomen, zij kenden immers mijn nare ervaringen uit mijn jeugd.

Nu wil het toeval dat echtgenoot Mees veel en graag met cement werkt. Hij maakt dat mengsel zelf van één deel cement op drie delen zand. Dit mengsel wordt met de gewenste hoeveelheid water in de cementmolen gemixt. Gedurende de periode dat wij in Wallonië woonden, heeft hij in totaal 10 m³ metselzand verwerkt. Met onze aanhanger achter de auto maakten wij een tocht van twintig minuten naar de leverancier. Personeel was altijd moeilijk te vinden. Het leek er op dat zij, als er een klant het terrein opreed, hardhollend de benen namen. Hadden wij eindelijk iemand in zijn lurven gepakt, dan stortte de brave man met een een shovel een kuub metselzandzand in de aanhanger. Dat had natuurlijk veel gestuif, knarsende tanden en prikkende ogen tot gevolg. Ik kreeg hoe langer hoe meer een hekel aan dat goedje. Maar ja, Mees moest én wilde metselen. Hoeveel kilo's keien en stenen er door zijn handen zijn gegaan bij het metselen, is niet meer te achterhalen. Wel is het zo, dat onze zoon Bas, het metsel-gen van zijn pa geërft heeft. Ook hij weet er wel brood van te bakken.

Op zoek naar een huis in Nederland, vonden wij een lief veldwachters-huisje. Het is prachtig gelegen aan een natuurgebied en met uitzicht, vanaf de bovenste verdieping, op de Rijn. Voor ons als ex-watersporters, een ideale stek. Tevens ontdekten wij bij één van de voorbezichtigingen, dat er op twee minuten rijden met de auto een zand-en grindleverancier gevestigd was. Mees sprong een gat in de lucht van blijdschap, omdat hij dan ook hier zijn metselhobby kon uitoefenen.
Na de aankoop van het huis, begon hij al snel met het restaureren en opnieuw metselen van de oude muurtjes. Vijf keer heeft hij de zand/grindboer bezocht en al die keren was het niet nodig om het personeel uit een donker hoekje te plukken. Hij werd daar al vlug een bekend verschijnsel en graag geziene, betalende gast. Wel is het zo dat, wanneer ik bij Westzuidwestenwind buiten aan het scharrelen ben, overmand word door slaap; alsof Klaas Vaak is langsgekomen. Want dat is immers dat irritante ventje die zand in de ogen strooit om slaperig te worden. Ik krijg steeds meer een hekel aan dit heerschap, mede door het feit dat, als je iemand zand in de ogen strooit, ook nogeens die persoon wat wijs wil maken of aan het bedriegen bent.
Ik denk dat ik nu maar eens mijn kop in het zand ga steken om te voorkomen dat dit verhaaltje als los zand aan elkaar gaat hangen.


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van wijnveld
Wat een heerlijk verhaal over de zandman en zijn zandkastelen gelukkig versterkt met cement. Sjonge, zand heeft wel een heel spoor in je leven getrokken... maar dat levert wel een lekker zanderig verhaal op. Het knarste onderweg tenminste ook al tussen mijn tanden... joangste zoon heeft een azand korreltje meegenomen, zat zeker nog tussen de bekertjes?

Jij hebt zeker geen hekel aan zand. Je smijt er tenminste kwistig mee. Ik moest even mijn ogen spoelen. (giggle) Een leuke reatie, waar ik blij mee ben, wijnveld.
Profiel foto van esperanza
Wat een prachtig verhaal, Stella. Jij hebt ook met veel humeur geschreven. Ik heb met veel plezier gelezen, en ben erg blij jou hier weer te treffen. Vele groeten, sila.

Humor? Goh, dan is het schijnbaar toch weer gelukt. Ik houd er wel van om wat echt gebeurd is, te schrijven voorzien met wat humor. Dank voor het lezen en je fijne reactie, esperanza.

Sorry voor de fout:' humor-'

Vind het wel een leuke goed op de plek geplaatste verspreking, speranza. humeur voor humor...haha..
Profiel foto van Henny
:D Ik lag in een deuk tijdens het lezen, want ik zag alles zo voor me. Je aversie tegen zand is wel duidelijk. :-d

Het is prettig om te weten dat je in een deuk lag. Hoop dat je nu uitgedeukt ben. Fijn om te lezen dat het beeldend genoeg was, zodat je "zag" wat er gebeurde. Zand....grrrrrrr. Denk voor je lieve reactie, moeke.
Profiel foto van Leonardo
:) Jammer dat je dit leuke verhaal niet twee jaar eerder poste dan had ik het misschien ook gelezen en je man een uitnodiging gezonden om mee te helpen ons vierhonderd jaar oude Manoir te restaureren in Frankrijk. Maar ja, nu is dat reeds gedaan en zijn de werkzaamheden achter de rug. Ik zag de situaties die je beschrijft zo voor me en heb het verhaal met een glimlach op mijn gezicht gelezen. Veel herkenbare elementen gelezen. Ik ben dat zand thans ook aardig zat na de verbouwingen die bij ons ruim achttien maanden hebben geduurd. Je hebt een fijne schrijfstijl Stella. Je verhalen blijven boeien tot het einde.

Ja, dat zou je wel prettig gevonden hebben. Het is alleen zo, dat Mees het altijd erg druk heeft met zijn eigen opknapklussen. Hij had je dus niet kunnen helpen. Sorry daarvoor. Het is zelfs zo, dat ik niet eens alle metsel en zand ervaringen heb genoemd. Hij heeft ook nog op onze camping in Frankrijk, vele jaren terug, ettelijke meters muurtjes gemetseld. Ik vind het fijn om te lezen dat je mijn schrijfstijl aangenaam vindt en dat mijn stukkies je blijven boeien tot het einde. Als je eens wist hoelang ik heb zitten schrijven en schrappen aan de laatste alinea...dan heeft al die energie toch ergens toe geleid. Dank voor je positieve reactie en het lezen, Leonardo.
Profiel foto van Fikske
Haha! Ik hield vroeger ook wel van metselen, maar hier aan zee loop ik liever op de paden in de duinen dan langs het (zand) strand. Knap geschreven verhaal Stella.

Ik ben blij dat ik niet aan de kust woon, maar wens jou en Tineke daar alle geluk. dus jij was ook dol op metselen? Grappig, dat je dan nu bij één van de ingrdiënten van cement woont. Dank voor je reactie en het lezen, Fikske
Profiel foto van Wiljan1
Hoe boeiend en toch eenvoudig het leven van een man kan zijn als hij maar een speeltje heeft, in dit geval zand en cement. Ben zelf ook een doe het zelver en blij dat ik als man het levenslicht mocht zien. De Ardennen zijn voor ons de kort bij huis vakantie, we wonen dan ook niet zo ver daar vandaan en België is en blijft ons lievelingsland Willy

Dank voor het lezen en je reactie, Wiljan1. De Ardennen zijn inderdaad prachtig. Doe het maar de groeten indien je er weer bent.
Profiel foto van Ryara
Lekker zanderig verhaaltje, het kleeft goed aan elkaar, dat is kwaliteitszand waarmee je sculpturen kunt beeldhouwen. Goh, zou dát geen leuke hobby voor Mees zijn? Voor wat andere opmerkingen stuur ik een pb. (teacher)

Heb gereageerd op je PB. Nogmaals bedankt. Nog een hobby voor Mees? Hij is momenteel nog steeds druk met ons nieuwe huissie opknappen en in de avond-uren met het opbouwen van zijn nieuwe modelspoorbaan (die hij i.v.m. onze verhuizing uit België helemaal moest afbreken) Dank voor je reactie en het lezen, Ryara.
Profiel foto van Gedichtenlady
Een heerlijk verhaal :) en ik moest denken aan mijn kindertijd ;) dan ging ik met mijn grootouders de zondag naar het strand om 'te zonnebaden' en 'in zee' te gaan. Ook het verhaal dat er overal zand tussen zat, herken ik sterk. (waar zijn die tijden van vroeger?) Het einde vind ik supergoed gevonden! :) 'mijn kop in het zand' 'als los zand' en het verhaal gaat over zand :-D Groetjes Raissa

Ben blij dat ik in jou een lotgenoot heb gevonden wat zand betreft en dat het herkenbaar voor je is. Dat je einde "supergoed" vindt, doet me deugd. Er wilde maar geen plot komen, dus dacht ik: kom doe eens gek en schrijf er een paar gezegdes bij. Dank voor je reactie, he tlezen en je wuivende armen, Gedichtenlady.

ik zet altijd armen ;) soms goed, soms uitstekend :) Groetjes
Profiel foto van beppie
Wat een heerlijk ouderwets Stella Normara-verhaal. Ik heb erg moeten gniffelen, eerlijk is eerlijk. Kostelijk om te lezen. Voor jou dus geen vakantie's naar Egypte begrijp ik?

Nee, dank u mevrouw. Ben blij met je commentaar. En ben zeer verheugd weer iets van u gelezen te hebben en u bij dit stukkie een reactie achter liet. Dank, lieve beppie

Ik dacht dat we elkaar tutoyeerden... is wel dàftig zo, dat M'vrouw :D By the way, zou je je profielfoto onderhand niet eens aanpassen? Je bent toch niet weer begonnen met roken?? :p
Profiel foto van Cojo
Wat een oergezellig verhaal maakte je hiervan en heel knap, al die toespelingen. Zonder dieren schrijf je ook erg aangenaam!

Sorry voor mijn late reactie: Had een paar dagen twe kleinzoons te logeren (Bah! (giggle) Ik heb daar erg van genoten, maar oh, wat zijn het vrijetijd eters. Ik vind het leuk dat je ook mij stukkies weet te waarderen, indien er geen dieren in voorkomen. En die toespelingen? Toevalligheden! Dank voor je positieve reactie, het lezen en je armen, Cojo.
Profiel foto van Adje
gelezen met een glimlach van oor tot oor, Stella... en al helemaal gerustgesteld dat ik niet alleen sta met mijn aversie tegen zand. Een vergelijkbare ervaring uit mijn jeugd levert ook bij mij daarvoor de basis en dus zag ik het hele strandtafereel zo voor me.

Hoera, nog een medestander en wat grappig dat het voor jou zo herkenbaar was. En dat het je deed glimlachen, doet me goed, Adje. Zie ook mijn reactie bij Cojo (over het late reageren) Dank voor het lezen en je reactie.