Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Een hondenleven


Geschreven door Stella Nomara
26 juni 2013 21:43
Categorie: Ervaringen

vorig deel: Van hot naar haar

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 933 Aantal reacties: 6
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Na een autorit van vijf uur arriveerden wij bij ons nieuwe huis in Nederland. Onze eerste taak was natuurlijk om onze honden uit te laten. We waren erg nieuwsgierig hoe zij hun nieuwe nest zouden vinden. Voor Scotty, die wij al sinds zijn puppytijd hadden, waren we niet bang. Die dwaas vindt het overal een feest. Scarlette, die op zesjarige leeftijd bij ons was komen wonen, had al zoveel verhuizingen en traumas meegemaakt, dat we ons om haar een beetje zorgen maakten. Het pakte anders uit.

Bevrijd van de riemen, begon Scarlette in haar eigen rustige tempo het huis te besnuffelen en gedroeg zich alsof zij er al jaren woonde. Scotty daarentegen, begon als een losgeslagen beer door het huis te rennen. Dat had hij niet moeten doen, want al snel gleed hij uit op de plavuizen en maakte een smakkerd van jewelste. Dat deed voor hem de deur dicht.
Zijn eigen matje hadden we meegenomen uit ons huis in België en dat was de plek waar hij voorzichtig naar toe sloop, en er verder onbewegelijk op bleef staan. Hij durfde geen poot meer te zetten op die enge vloer. We waren blij dat ons bestelautootje achterin voorzien was van "vloerbedekking". Samen met de andere automatjes konden we er toch voor zorgen dat hij een paar stappen naar zijn eet- en drinkbak kon én durfde te maken.

Nadat wij de volgende ochtend onze viervoeters hadden uitgelaten, gingen wij gelijk op stap om vloerbedekking te kopen om de tegels af te dekken. Het was zo zielig om te zien hoe krampachtig Scotty zich op die paar meter mat bewoog, toch nog angstig dat hij weer onderuit zou gaan. Gelukkig vonden wij als snel een bouwmarkt waar ze vloerbedekking verkochten. Weliswaar niet kamerbreed maar het toch kon volstaan om ons vriendje meer bewegingsruimte te geven. De mooie, maar gladde tegels, werden nu helaas wel grotendeels aan het oog onttrokken, maar Scotty kon nu weer vrijelijk door het huis banjeren. Nu hij zich meer kon bewegen, ging hij ook op onderzoek uit. Aan zijn gedrag konden wij opmaken dat het huis hem wel beviel. Toch moest hij nog wel aan verschillende dingen wennen. In Wallonië deed de postbode de post in de brievenbus, die aan het begin van onze lange, steile oprijlaan stond. Het enige wat Scotty dan deed als de brave man of vrouw langs kwam, was blaffen. Hier schrikt hij nog iedere keer als er vanaf een hoogte van 1.20 meter, de post op de deurmat klettert. Hij kijkt dan met een wantrouwige blik naar de deur of dat ding nog meer post gaat spugen. Scarlette daar in tegen, blijft rustig op de deurmat suffen wanneer zij door een postspugende deur wordt bedolven onder de rekeningen, kranten en reclamefolders. Slechts één oog gaat open als zij daardoor in haar slaap wordt gestoord.

Een ander fenomeen waar Scotty aan moest wennen was dat hij tijdens de wandelingen niet meer los kon lopen. Bij ons voormalige huis was een weiland waar hij heerlijk, zonder aangelijnd te zijn, kon lopen en vooral meerennen met de trein. Wat hij wel zag waren de boten op de Rijn. Soms zag je hem denken: Hé, een trein? Oh nee, het is een boot en die kan ik niet achterna rennen want A. ik ben aangelijnd en B. die boten gaan lang zo snel niet als een trein, dus niet interessant. Een gefrustreerde indruk maakt hij niet. Hij is nog altijd even vrolijk en nog steeds in voor een feestje. Wat hij wel vervelend vindt is dat Scarlette een bepaald hoekje in de gang heeft geclaimd. Als hij een poging waagt om daar te gaan ligen, laat zij met een zacht gegrom weten dat hij niet moet wagen om haar plekje in te nemen. Hij is zo wijs omdat te respecteren, maar vindt eigenlijk wel dat hij op zo een moment een hondenleven heeft.


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Leonardo
Ach arme Scotty. Is het soms een Colli. Leuk verhaal, heb het met plezier gelezen.

Het is idd. een Schotse Collie. Gelukkig voelt hij zich nu nog steeds op zijn gemak met de vloerbedekking. Een leuk verhaal en met plezier gelezen? Dank voor deze positieve reactie, Leonardo.
Profiel foto van Mixmaus
zo zie je maar dat een verkeerde ervaring een dier onzeker en bang kan maken n dat honden die al veel meegemaakt hebben niet zo snel uit het lood geslagen zijn. leuk verhaal

Je slaat de spijker op zijn kop, Mixmaus. Nu voelt Scotty zich gelukkig weer zeker en is niet angstig meer. En Scarlette schijnt door haar nare ervaringen uit het verleden, een sterke "vrouw" te zijn geworden. Dank voor het lezen en je dat je het ook nog een leuk verhaal vindt.
Profiel foto van Henny
De honden gaan zich wel redden, daar ben ik niet bang voor. Ja, dat aan de lijn moeten blijven is natuurlijk een beperking. Ik denk dat jullie al de losloop terreinen in de buurt wel gevonden hebben, die niet echt bevuild en ruim zijn. Weer heel leuk geschreven. (dog)

Losloopgebieden hebben we inderddad gelukkig gevonden hoor. Scotty weer helemaal in zijn element. Scarlette vindt het allemaal best, kan ze weer haar eigen tempo bepalen. (giggle) Dank voor het lezen, je reactie en je armpjes, Moeke.
Profiel foto van Cojo
Ik denk dat jullie het ook naar je zin hebben, heuvels zijn natuurlijk prachtig, maar hier kan je vast veel verder kijken. Ook die steile helling met sneeuw zal je niet missen en minder werk buiten te doen is toch ook prettig als je wat ouder wordt? Fijn verhaal!

We hebben het hier reuze naar ons zin. Heuvels zien we in de verte (Hoch Elten) De lange steile oprijllaan missen we zeker niet (giggle) Dank dat je langskwam en een reactie achterliet, Cojo
Profiel foto van ryara
Fijn weer wat van je belevenissen te lezen. Zonde dat die mooie en gemakkelijke plavuizen onder vloerbedekking verstopt moeten worden. Misschien stukje bij beetje een beetje tevoorschijn laten komen? daar en tegen is volgens mij één woord : daarentegen.

Tis idd. jammer, maar een ongelukkige hond is zielig. We zijn ook bezig om hem ook op de overgebleven plavuizen te lokken. Soms lukt dat. Het zit ook een beetje tussen zijn oren. Maar als een hond eenmaal een nare ervaring heeft meegemaakt, vergeet het beestje dat niet snel. Dank voor het lezen en je reactie, ryara. Daarentegen? Ga ik corrigeren.
Profiel foto van willy
Hoi Stella, Fijn om weer wat van je te lezen. Leuk verhaal over jouw viervoeters, die ondanks dat ze dubbel zo veel onderstel hebben dan wij toch noch onderuitgaan. Voordeel van honden is dan wel weer dat ze dit alleen letterlijk doen.

Ja, wat een verschil met mensen, hè? Gelukkig zijn ze beiden helemaal geaclimatiseerd en gewend aan hun nieuwe omgeving. Slechts Scotty waagt zich nog niet in de keuken, want daar ligt geen antislip kleedje (giggle) Dank voor het lezen, je reactie en de duimen, willy.