Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Van hot naar haar


Geschreven door Stella Nomara
18 mei 2013 21:30
Categorie: Algemeen

vorig deel: Het besluit
volgend deel: Een hondenleven

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1104 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk


"Nooit ga ik meer verhuizen", zei ik toen wij van Nederland naar België waren verkast, "en zeker niet naar een straatje." En zie, zeg nooit nooit. Ik ging dus wel weer verhuizen, nu van België naar Nederland, en ook nog wonen in een straatje. 
Naast het inpakken van onze spullen moesten er nog heel veel andere zaken geregeld worden. We vertrokken immers naar een ander land. Verzekeringen, abonnementen, internetgebeuren, nutsleveranciers, alles moest opgezegd worden en in Nederland weer aangegaan. Dat kostte soms meer energie dan de verhuisdozen vullen met onze enorme verzameling spullen. Vooral het opzeggen, natuurlijk: alles moesten we in het Frans uitleggen en schrijven. En oh, zaligheid, het aangaan van nieuwe verzekeringen en zo, konden we heel gewoon, wat een verademing, in het Nederlands doen.

Aangezien het een aanslag op ons verhuisbudget zou zijn, zagen wij af van de mogelijkheid om onze verhuizing te laten doen. We deden het gewoon "zelluf". Wel met hulp van zoon Bas en schoonzoon Peter. Wij bevonden ons tevens in een luxe positie, omdat wij reeds gebruik mochten maken van ons nieuwe onderkomen voordat de officiële koopakte was getekend. Zodoende hadden wij de mogelijkheid om onze spullen al op voorhand naar de nieuwe plek te verkassen. Een groot, bijkomend voordeel was natuurlijk, dat wij in de periode tussen de verkoop van ons huis in België en de aankoop van onze nieuwe stek, niet dakloos zouden zijn.
Eén dag voordat de verhuizing plaats zou vinden, hadden wij al ons bestelautootje plus aanhanger en de bestelbus plus trailer van Peter vol geladen. De volgende dag vulden wij de gehuurde bestelbus, gereden door Bas, en slechts een kwartier later dan gepland, ging de stoet richting Nederland. Met een milieuvriendelijke snelheid van tachtig kilometer per uur tufden wij, zonder onderweg problemen te hebben gehad, in colonne naar ons nieuwe adres. Daar aangekomen werden wij getrakteerd op een verfrissend, maar niet besteld, druilerig regentje. Welkom in Holland!
Met vereende krachten zorgden we er voor dat de voertuigen in een recordtempo leeg, en het huis vol raakten. Ondanks de gestage neerslag was er geen schade door die nattigheid berokkend aan enkele kwetsbare meubeltjes. Nadat de helpers uitgezwaaid waren, bleven wij vol verwondering achter in ons nieuwe huis, omgeven door een enorme berg dozen die in de gauwigheid allemaal in één vertrek waren gestouwd. Wat een hoeveelheid troep hadden we in die jaren verzameld. En dan te denken dat wij in België reeds ettelijke keren naar het containerpark waren gereden met een aanhanger vol spullen die we toch niet meer gebruikten. Wat ons restte, was alsnog een respectabele hoeveelheid.
Na wat dozen zinloos verplaatst te hebben, vertrokken wij weer naar ons huis in België, een huis dat nu bijna leeg was. Daar brachten wij de laatste paar dagen van ons avontuur in België door, wachtend op de dag dat wij, ongeveer 250 kilometer westwaarts, de verkoopakte konden tekenen.

Het was zo ver.
We hadden de laatste nacht in ons Belgische huis goed geslapen. Nu kwam het er op aan om voor de laatste spulletjes (het was toch nog meer dan verwacht) een plekje te vinden in ons bestelautootje, rekening houdend met het feit dat er ook nog twee Schotse Collies in moesten passen. Echtgenoot Mees wist de laadruimte zodanig te vullen, dat de honden ook nog om elkaar heen konden draaien. Dat alles vond plaats terwijl het zachtjes sneeuwde. Heel verstandig, had Mees de auto de avond ervoor al naar beneden gereden. Hij voelde er niets voor om op de laatste dag het voertuig naar beneden te laten glibberen of, om dat te voorkomen, de lange, steile oprijlaan schoon te schuiven. Dit impliceerde wel dat de laatste spullen naar beneden gedragen moesten worden, behalve de honden, die gleden vanzelf wel naar de auto. Toen alles en iedereen goed vastgesjord zat kon de reis naar Vlaanderen beginnen.
Zachtjes mompelden we nog: “Adieu, belle maison.”

Na een rit van bijna drie uur, waarin de honden zich voorbeeldig en stil hadden gedragen, kwamen we bij de notaris aan waar het passeren van de akte zou plaatsvinden. Eerst lieten we de honden nog even leeglopen, want die stumperds moesten toch hun blaas kunnen ledigen. Na wat droge opsommingen van enkele delen van de verkoopakte, plaatsten wij onze handtekeningen en wensten de nieuwe eigenaar veel geluk met zijn nieuwe aankoop. Hij beloofde goed voor het huis te zorgen, zoals ook Mees had gedaan. We namen afscheid van de koper en kropen weer in de auto voor een reisje van ruim 300 kilometer naar ons nieuwe onderkomen, waar wij als nog-niet-eigenaar de komende dagen mochten verblijven. De tocht duurde, dankzij een enorme file op de ringweg van Antwerpen, een krappe vijf uur. En al die tijd gaven de honden geen kik.

Stijf, maar opgelucht dat we er waren, kropen we uit de auto, lieten onze knieën een paar keer kraken en opende Mees de voordeur. Hij droeg me gelukkig niet over de drempel, zodat ik rechtstreeks het toilet kon bezoeken. Want na bijna vijf uur...
Ja, we waren best brak en moe, maar de adrenaline gaf ons een enorme stoot energie, zodat “nou eerst even rustig zitten” achterwege bleef en we de honden uit de auto bevrijdden. We waren erg nieuwsgierig hoe zij hun nieuwe nest zouden vinden. Voor Scotty, die wij al sinds zijn puppytijd hadden, waren we niet bang. Die dwaas vindt het overal een feest. Scarlette, die op zes-jarige leeftijd bij ons was komen wonen, had al zoveel verhuizingen en trauma’s meegemaakt, dat we ons om haar een beetje zorgen maakten. Dat het heel anders uitpakte, is in het volgende deel te lezen.


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van esperanza
Stella een prachtig verhaal. Jij hebt zo mooi beschreven allemaal, dat het was als ik alles kon zien. Ik heb met veel plezier gelezen, en ben benieuwd naar de derde deel. Groetjes, sila.

Leuk dat je het goed beschreven vond, esperanza. En dat je het met plezier hebt gelezen, doet me deugd. Het derde deel komt echt hoor. Eerst moet er nog wat belangrijks in huis geklust worden. Dank voor het lezen en je reactie.
Profiel foto van Cojo
Ha fijn, ik kon niet slapen en dan zo'n oergezellig verhaal maakt veel goed. Ik ben benieuwd naar de rest. (Y)

Spook, wie zit er nou om bijna vijf uur 's morgens achter de pc. Ik ben blij dat mijn stukkie jouw narigheid hebt kunnen miniseren. Voor de rest van het verhaal: geef me een week. We zijn zo druk met klussen. Dank voor het lezen en je reactie, cojo.
Profiel foto van monkey
Ja, heel herkenbaar, dat nooit meer heb ik ook eens gezegd na een verbouwing. Leuk verhaal en wat heeft een mens toch spullen he? We verzamelen wat om ons heenen blijven kopen of krijgen. Ik ben heel benieuwd hoe het je honden vergaat dus kom maar op met het vervolg.

Het was een onvoorstelbare hoeveelheid spullen wat we moesten verhuizen. Nu hebben de meeste dingen hun vanste plekje. hoe het met de honden vergaat, lees je binnenkort, eerst even verder met klussen. Dank voor je reactie en het lezen, monkey.
Profiel foto van Henny
Daar komt zeker veel bij kijken. Het is jullie gelukt en daar gaat het om. Ik vraag mij wel af wat je met het veeg gedaan hebt. Blijven die daar e zaten ze bij de koop, of komen ze later? Waarschijnlijk loop ik nu op de zaken vooruit, mar ik vroeg het mij gewoon af. :-d

Tuurlijk lukte het ons. Wij zijn niet voor één gat te vangen. Je bent één van de weinigen die naar ons vee vraagt. Toen wij hadden besloten om ons huis te koop te zetten, hebben we een goed tehuis gezocht voor al het dierengespuis. Zij zouden maar 500m² te grazen krijgen i.p.v. 1800m² Niet iedere koper zou immers gecharmeerd zijn van die mestproducerende wezens. Dank voor je nadenkendheid, je reactie en het lezen, moeke.
Profiel foto van ryara
Wat een gedoe hé zo'n verhuizing en zeker als het dan ook nog om een emigratie gaat. Toilet..tja, je kunt gewoon onderweg even uitstappen natuurlijk, daar zijn die parkeerplaatsen voor. Kun je evend e benen strekken, want na iedere twee uur rijden hoort een kwartier rust of wisselen van chauffeur. (teacher). Wát is er met de ezeltjes gebeurd? enne, tip voor het geval je nog een keer gaat verhuizen: even een gekleurde stip op de doos of een plakkertje met een aanwijzing, dat voorkomt dat het keukengerei vanaf de slaapkamer nog een keer versjouwd moet worden naar de keuken en dat de dozen met een zwarte stip naar de zolder kunnen en absoluut geen haast hebben. Dat soort dingen. Laat mij maar kletsen hoor, ik geniet gewoon van je verhaal.

Het was een gedoe, maar het is ons gelukt. Natuurlijk hebben wij onderweg een paar keer gestopt, al was het maar om de honden even hun pootjes te laten strekken. Maar ach, een beetje fantasie mag ik toch wel gebruiken in mijn stukkies alsjeblieft? Wat het vee betreft: zie mijn rectie bij Henny. Wij hadden trouwens de verhuisdozen netjes van stickers voorzien met : "wat er in zit". Ik laat je lekker kletsen en ben blij dat je ook van dit stukkie genoten hebt.
Profiel foto van Mixmaus
een verhuizing doet meer met en mens dan je van te voren bedenkt. je schijft het amusant en plezierig leesbaar nu maar hopen dat de honden er ook van genoten hebben maar dat lees ik in de volgende aflevering Welkom in Holland trouwens Het weer van vandaaag is niet om over te schrijven maar gisteren was een prachtdag en daavan komen er nog veeeeel meer Hoop ik!!!.

Het is idd. een heel gedoe, maar het was gelukkig niet de eerste keer dat we van land gingen wiselen. Eigenlijk zijn we ervaringsdeskundigen (giggle) Ik ben blij dat je mij amusant en plezierig leesbaar vindt schrijven. Dat is goed om te "horen". Hoe het verder met de honden gaat? Nog even geduld. We zijn nu weer druk aan het klussen. De 19e mei was een dag om over te schrijven. Dat heb je ook prachtig gedaan. Ik blijf optimistisch over het weer voor de rest van het jaar. Dank voor het lezen en je vriendelijke reactie, Mixmaus.
Profiel foto van maarten54
Zucht, verhuizen, het gedoe. Ik wil niet meer verhuizen...en toch weer wel. Leuk dat het allemaal vlot is verlopen S. dat is wel zo prettig. Je hebt er toch weer een leuk optrekje betrokken mag ik zeggen, toch? zo iets mag ik wel

Ook wij waren blij dat het allemaan vlot liep. Het was idd. een heel gedoe. Nu zijn we dat leuke optrekje een renovatiebeurt aan het geven. Er was de aegelopen tien jaar maar bitter weinig aan gedaan. Maar Mees is helemaal in zijn element omdat hij de boel weer mooi kan maken. En ik ook natuurlijk. Als je het eerste deel ook leest, weet je wat er allemaal aan vooraf ging. Leuk dat je weer re

Oeps, foutje Leuk dat je weer reageerde Maarten, dank hiervoor en voor het lezen, natuurlijk. Groet van moi.

Rijden de treinen nog op tijd? , 't lijkt mij een pokke werk om de trein naar het nieuwe adres te verhuizen

Mees had al lang van te voren zijn spoorbaan voorzichtig gedemonteerd en in dozen verpakt. Nu hij de zolder tot zijn beschikking krijgt, gaat hij echt helemaal opnieuw een modelspoorbaan aanleggen.
Profiel foto van miesje11
Ik ben zelf ook al verschillende keren verhuisd, één keer zelfs vanuit Australië naar Nederland en het hakt er heel erg in. Je laat veel herinneringen achter,toch kan het opnieuw beginnen ook heel spannend zijn. Wat een voorbeeldige honden heb je trouwens! Ik zou het als vrouwelijke reiziger heel erg op prijs stellen als er een uitvinder kwam die een oplossing vond voor het plasprobleem in een file. Mijn man wordt knettergek van me want ik moet altijd plassen. Daar komt dan bij dat het wel lijkt alsof alle vrouwen uit de hele wereld staan te wachten bij de vrouwentoiletten. Waarom toch? Hoeven mannen nooit naar het toilet? Ik heb je verhaal met plezier gelezen!

Verhuizen vanuit Australië is andere koek. Veel achterlaten en tot de conclusie komen dat je toch nog een scheepsruimte vol me troep hebt! De honden zijn gelukkig erg makkelijk in de auto. Dat plasprobleem is bekend bij vele dames. Kijk maar eens bij mijn verhaaltje "Hoge Nood". Trouwens mannen hebben een grotere blaas, dus kunnen het langer opsparen! Leuk dat je dit stukkie met plezier hebt gelezen, miesje11. Dank voor de moeite en het achterlaten van een reactie.