Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Het besluit


Geschreven door Stella Nomara
12 mei 2013 15:53
Categorie: Ervaringen

volgend deel: Van hot naar haar

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1077 Aantal reacties: 11
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk


Wat geeft het een bevrijdend gevoel als je eenmaal een beslissing hebt genomen in een serieuze zaak. Zo ervaarde ik het tenminste. Het was alsof ik een nacht ongestoord had geslapen of een verfrissende douche had genomen. Ik had weer energie voor tien en zou dat komende tijd ook nodig hebben.
We gingen weer terug naar Nederland!

De redenen voor ons vertrek uit België waren legio. Wat te denken om weer wat dichter in de buurt van kinderen en kleinkinderen te wonen en zo verzekerd te zijn van hulp, als we eenmaal krakkemikkig door het leven zouden strompelen? Of, eenmaal dement, lekker in het Hollands de zusters van het bejaardenhuis uit te kunnen kafferen? Want in die geestestoestand denk ik niet dat wij de Franse taal nog zouden beheersen. Zelfs nu gaat die taal al problemen geven.
Verandering van landschap lag ook een beetje gewicht in de weegschaal. Het leven in een dal, omgeven door flinke heuvels, is niet alles. In Holland zouden we dan maandag al kunnen zien wie er vrijdag op visite komt. Lekker handig, dus. Tevens zouden plotselinge weersveranderingen niet meer voor een verrassing zorgen. Nederland is bijna plat. Fietst trouwens ook wat makkelijker. Daarbij kwam de nuchtere vaststelling dat we nu nog gezond van lijf en geest zijn (althans, daar gingen we maar van uit) en nog eenmaal een nieuwe uitdaging en "avontuur" aan wilden gaan. Waarschijnlijk wel ons laatste.

De eerste twee (of is het de twee eersten?) huizen die we gingen bezichtigen waren "recreatiebungalows", geplaatst op een recreatiedomein. Permanent wonen was verboden, maar werd gedoogd. Het deed ons teveel aan een bejaardencamping denken en daar voelden wij ons nog te jong voor. De "bungalows" vielen wel binnen onze begroting, maar waren niet groot genoeg. Mees heeft immers een respectabel aantal vierkante meters nodig voor zijn modelspoorbaan.
Na veel zoeken op de in Nederland bekendste huizensite, zag Mees op een koude middag in april een huis, dat hem deed besluiten mij uit de keuken te roepen. Hangend over zijn schouder kon ik alleen maar wauw! schattig! en oooooh! zeggen. Het was een voormalige veldwachters dijkwoning, gebouwd omstreeks 1905. Mees belde de makelaar en een afspraak voor een bezichtiging was al snel gemaakt. Hij zat zich al te verlekkeren op de zolder van het huis. Daar zou zijn nieuwe modelspoorbaan komen. De slaapkamer zou in het souterrain gesitueerd worden en het woongedeelte daar tussen in. Op de begane grond dus.
Op de foto vonden we het huis al aandoenlijk, maar toen wij oog in oog kwamen te staan met ons, waarschijnlijk, nieuw onderkomen, smolten onze harten. Gek, ik heb nooit geweten dat er liefde op het eerste gezicht bestond tussen een mens en huis. Wel dus. Ondanks al het achterstallige onderhoud, de doorgaande weg op een steenworp afstand en de ligging in een straatje, waren we beiden meteen verliefd. "Ho stop, laat het verstand ook even zijn werk doen", zeiden we tot elkaar. Dat deden we dan ook braaf, maar de verliefdheid ging niet over. Integendeel. Twaalf dagen later brachten we een tweede bezoek en deden een bod, dat geaccepteerd werd. Tevens kregen we een optie van een jaar, omdat ons huis in België ook nog verkocht moest worden. Wij schakelden een verkoopmakelaar in om er voor te zorgen dat ons huis verkocht zou worden. Hij ging van de veronderstelling uit dat het wel binnen drie maanden verkocht zou worden. Het werden er negen!

Aan bezichtigingen voor ons huis in België hadden we geen gebrek. Drie-en- twintig maal deden wij een rondgang door ons huis en tuin met volstrekt vreemde mensen. De meesten waren zeer enthousiast. Slechts een enkeling "struikelde" over onze lange, steile oprijlaan, vooral als zij hoorden dat het aan te bevelen was om die met sneeuwval schoon te schuiven. Dertig meter is immers geen kleinigheid om sneeuwvrij te maken. Helaas waren de banken niet al te scheutig met het verstrekken van de benodigde euro's aan kooplustigen, zodat wij regelmatig een teleurstelling te verwerken kregen.

Na de zoveelste afwijzing van een bank aan een potentiele koper, begon de moed ons al aardig in de schoenen te zakken. Een telefoontje op een druilerige januarimiddag gaf ons echter weer hoop. Deze koper had volgens zijn eigen zeggen geen hypotheek nodig en wilde graag het huis komen bezichtigen. En net zoals wij hadden ervaren bij onze eerste aanblik op het huis in Nederland, zo ontstond er liefde op het eerste gezicht tussen deze heer en ons huis in België. Binnen veertien dagen was de voorlopige koopovereenkomst getekend en beklonken. Nu konden wij eindelijk al onze opgekropte energie steken in het inpakken van onze enorme hoeveelheid troep en het voorzichtig demonteren van de modelspoorbaan van Mees.
De verhuizing van onze verzameling rotzooi is een verhaal op zich, dus daarover een andere keer.

 

 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Cojo
En zo is het gekomen. Ik begrijp het, het is een snoeperig huisje. Ik bekeek het van boven, van onder en opzij met Google. Goede keus en zo druk is die dijk toch niet ? (denk ik hoor) kan best anders zijn..

Ik dank google voor het schenden van mijn privé gebeuren (giggle) Wij vinden het fijn wonen daar, drukte op de dijk is incidenteel. Dank voor het lezen en je reactie, cojo.

Hoe weet jij nou weer waar het is?

Dat maakte Stella een tijd geleden al bekend.
Profiel foto van esperanza
Een heel leuk verhaal die ik vlot en met interesse heb gelezen. Groetjes, esperanza

Dank voor je complimenten, esperanza, en voor het lezen natuurlijk.
Profiel foto van Henny
Ja daar komt heel wat bij kijken. Fijn dat het jullie gelukt is en welkom terug on ons kikker en waterland. (fish)

Gelukkig hebben we ook al mooie, droge en warme dagen achter de rug. De aanhouder wint, zeggen ze toch? Dank voor je welkomstwoord, het lezen, je reactie en je zwaaiende armpjes
Profiel foto van Fikske
Wat je hier beschrijft, hebben wij verleden jaar meegemaakt. Het is een jaar geweest om vlug te vergeten en wat de verkoop van ons huis aanging, dat duurde ook wel wat langer dan gedacht. Ondertussen is alles geregeld en wonen we (voorlopig) in ons klein appartement aan zee (Bredene) in afwachting dat ons appartement in Kortenberg, dichter bij onze kinderen, klaar zal zijn. Dan wacht ons weer een verhuis, maar minder erg dan het grote huis leegmaken -een klein appartement is niks in vergelijking. Fijn dat je ons liet meegenieten van je belevenissen.

Ja, jouw belevenissen zijn mij bekend. Ik ben blij dat wij maar 1 x de verhuistoestand mee moeten maken. Ook wij willen die negen maanden afwachten en teleurstellingen zo vlug mogelijk vergeten, alhoewel, als je er op terug kijkt, lijkt het wel een klucht. Dannk voor het lezen, je reactie en je armpjes, Fikske. Groet aan Tineke.
Profiel foto van monkey
Spannend een woning waar je verliefd op bent geworden te kopen en dan nog je eigen woning verkopen ook. In dat proces zitten wij binnenkort ook, alleen gaan wij nieuw bouwen. Als ik het leuk op paier kan krijgen vertel ik mogelijk dat hele proces ook een keer, want het is een heel proces dat je doorloopt. Welkom in Nederland, geniet van jullie nieuwe huis.

Dagboek bijhouden Monkey, dan staat het sneller en gemakkelijker op papier.

Ja, ik kan me herinneren dat je me dat al eerder hebt geschreven. wij waren reuze opgelucht toen het huis verkocht was. Pas de tip van ryara toe, dan kunnen we nog heel veel van je verwachten over je belevenisssen. Dank voor je welkom, he tlezen en je reactie. Genieten zullen we zeker.
Profiel foto van alleen-16
Een heel mooi en vooral herkenbaar verhaal. Wij hebben het zelfde meegemaakt in ons leven. Met dien verstande dat wij na 32 jaar Frankrijk weer terug naar Nederland wilden. Zit wel een verschil met ons, na zo'n twee jaar kwam het drukke leven in Nederland ons tegemoet en kregen we weer enorme heimwee naar Frankrijk. Hebben toen weer een huis gekocht met flink wat grond in de Franse Provence en ons eigendom in Nederland verkocht. In plaats daarvan hebben we in Nederland een halfvrijstaande huurwoning te pakken weten te krijgen zodat we ons tijd nu verdelen tussen Frankrijk en Nederland. Voor ons de meest ultieme oplossing.

Grappig, wij hebben ook in Frankrijk gewoond, daarna weer Nederland, toen België (Wallonië) en toch weer terug op het oude nest. Jullie hebben voor een prima oplossing gekozen. Dat het herkenbaar voor je is, is nu wel duidelijk en dat je het een mooi verhaal vindt, doet me blozen.
Profiel foto van Mixmaus
Een huis kopen doe je niet zomaar zoals jij het hier beschrijft wordt het jullie sprookjes huis ik ben benieuwd naar de verdere belevenissen met jullie aankoop. het is een leuk verhaal om te lezen en het spotje erbij is danook dik verdiend...

Een huis verkopen kost nog meer energie, zeker als je een optie hebt op een ander huis. Je zal dan voor die deadline je huis moeten verkopen, dus dat gaf best wel spanning toen het zo lang duurde (in onze ogen dan) De verdere belevenissen volgen zeker. Dank dat je het een leuk verhaal vindt en de spotlight verdiend.
Profiel foto van ryara
Welkom terug in Nederland. Je hebt een beeld van een huis, ik kan me de verliefdheid voorstellen. Negen maanden wachten op zo'n godsgeschenk is een heel normale tijd. Bij zwangerschappen vinden we dat toch ook normaal? Je kunt dan ook een beetje naar de nieuwe situatie toegroeien. Natuurlijk wil ik veel meer verhalen hebben hoor, want verhuizen en zoals jullie gedaan hebben vanuit een ander land (remigratie?). Hebben jullie dat kunnen doen zonder die vieze stinkstokken aan te raken? Moeilijk geweest? Ik ben blij met dit verhaal, want ik heb vaak aan je gedacht in de afgelopen tijd, maar nu wil ik dus meer.

Dank voor je welkomstwoord. Het huis is idd. een schatje, vinden wij en jij dus ook. Negen maanden wachten? Met een deadline, i.v.m. de aankoop van het nieuwe huis, die steeds dichterbij komt, is negen maanden toch wel erg lang, hoor. Mijn drie zwangerschappen leken veel korter te duren. Meer verhalen krijg je zeker. Het verhuizen komt eraan! Zelf rook ik nog steeds niet, ondanks de spannende en vermoeiende periode (trots, trots, trots!) Wel was het soms erg moeilijk omdat "Mees" steeds meer ging roken (die was niet gestopt) Je laatste zin heeft me diep geraakt en stimuleert me om mijn ervarings-stukkies te blijven "schrijven". Dank voor je lieve woorden, ryara ook voor het lezen en je reactie, natuurlijk.

(y) Voor het nog steeds niet roken, ik ben ook trots op je, ik weet hoe moeilijk het is.
Profiel foto van Jan
U bent van harte welkom.

Dank U van harte Mijnheer!
Profiel foto van willy
Er is een hemelsbreed verschil met het verkopen van een huis en een zwangerschap. Elke dag die je vordert in je zwangerschap brengt je dichter bij het heuglijk feit van de geboorte van je kind. Elke dag die het langer duurt voordat je jouw huis verkoopt brengt je dichter bij de overtuiging dat je er nooit van verlost raakt. Blij dat je weer terug bent en weer aan het schrijven bent. Ik heb er in elk geval weer van genoten.

Ik ben blij dat je precies omschrijft wat ik heb gevoeld. Leuk dat jij ook blij bent. Dat ik weer terug ben (zal wel met tussenpozes zijn) enzo en dat je er van genoten hebt. Dank voor je reactie, het lezen en je "welkomstzwaaiende" armpjes.
Profiel foto van Adje
Fijn dat je de grote trek achter de rug hebt en te lezen hoe goed jullie terechtgekomen zijn. Jullie huis is idd heel mooi, dat kon ik eerder al vaststellen. Daarnaast leverde het je een goed te pruimen verhaaltje op. Vooral de zin "In Holland zouden we dan maandag al kunnen zien wie er vrijdag op visite komt" liet me schaterlachen.

Wat leuk dat je dit een goed te pruimen verhaaltje vindt. We zijn nog steeds verliefd op het huis, ondanks al het achterstallige onderhoud, wat hoe langer hoe meer boven water komt! Dank voor het lezen, je leuke reactie en je twee armpjes, Adje.