Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Mist (1/6)


Geschreven door giel
2 mei 2013 23:22
Categorie: Thriller

volgend deel: Mist (2/6)

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 955 Aantal reacties: 9
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk

Mist
 
Een gil die door merg en been snijdt. Rob schiet wakker en zit stante pede rechtop in bed, klaarwakker en bevend van de schrik. Hij wil het nachtlampje aanklikken maar bedenkt zich: zijn vrouw Eefje ligt in een diepe slaap en hij wil haar niet wakker maken. De LED-cijfers van de wekkerradio geven 23u57 aan.
 
Eefje was moe. Ze was die avond extra vroeg gaan slapen. Hij had nog wat zitten rommelen in het tuinhuisje vooraleer naar boven te trekken. Na een half uur in een spannend boek knipte hij het leeslampje uit. Die van Pelkmans, de overburen van wat verder, op huisnummer 31, hoorde hij nog thuiskomen. Niet zo moeilijk want het geluid van hun gammele oude Volvo, met die eeuwig defecte uitlaat, ving je al van straten ver op. Toch maar héél rare mensen, de Pelkmansen, dacht hij nog voor hij in slaap viel.
 
Stilletjes komt hij uit bed  en tast zich in het duister een weg naar het raam. Het oranje schijnsel van de straatlantaarn, gebroken door grillige flarden mist, zorgt voor een irreële, spookachtige sfeer. Vanavond had hij in de tuin nog gefascineerd zitten turen naar die onmetelijke fonkelende sterrenhemel boven hem. Het weerbericht had geen melding gemaakt van enige nevelvorming. Nog steeds verontrust laat hij het logge gordijn dichtvallen, beneden op straat is niets te zien wat zou kunnen refereren naar de afschuwelijke schreeuw.
Op kousenvoeten trippelt hij naar de logeerkamer waaruit hij zicht heeft op de tuin. Bij de buren hangen twee grote witte handdoeken aan de wasdraad, nog juist voor de grens van het blinde niets. Badhanddoeken die stijf en roerloos mist hangen te vangen. Of, wat was dat nu?  Zag hij ze plots even knikken? Ja, duidelijk, ze bewogen, er zat duidelijk beweging in! Nu hangen ze weer stokstijf.
Door de dichter wordende damp van wolken kan hij zelfs het wasgoed niet meer zien. Dat verroeren van zojuist? Het zal wel een illusie geweest zijn, redeneert hij: met een zodanig dichte mist staat er toch helemaal geen wind.
Is dat daar Kasper, de rosse kater van de Breels, de mensen die op het eind van de straat in dat mooie, witte hoekhuis wonen? Het dier struint over het tuinpad, vlak aan het huis. De poes, op zoek naar de wereld achter de mist.
Kasper is een lieve kat. Hij zit meestal ook in dat witte huis, het pand en zijn bewoners, zijn bewoonster in het bijzonder, die Rob maar al te goed kent. Er even aan denken is voldoende om zijn slip even kort te voelen verstrakken. Maar dat is weer een ander verhaal, mijmert hij: nu niet aan denken. Ik ga terug het bed in, bij mijn vrouw, zo neemt hij zich voor. Niet aan anderen denken nu, niet aan Anneleen.
 
Die ijzingwekkende doodskreet: was het van een kat? Twijfelend blijft hij nog even aan het raam staan. De volkomen stilte valt op. Een zee van absolute geluidloosheid. Zo stil dat het hem onrustig maakt. Er rillingen van krijgt.
 
Het doet deugd om zich weer onder de lakens te vleien, in het warme bed. Hij gaapt, langgerekt, zijn gedachten dwalen af naar het boek waarin hij vanavond begonnen was. Aliens die op aarde landden, ongemerkt - op de geheimzinnige cirkels in de tarwevelden na. Uiterst geraffineerde en intelligente buitenaardse wezens die alvast voor een eerste bloedstollende climax zorgden, op bladzijde 56. Akelig - gelukkig is het maar fantasie, stelt hij zichzelf gerust, door slaap overmand. Tot iets later zijn ogen weer openschieten, door een blauw zwaailicht, eng uitvergroot weerkaatsend op de muren van de slaapkamer. Het licht is op dat moment heel fel en verzwakt dan snel tot het na een fractie van een seconde weer weg is. Even later, door een spleet van de gordijnen vallend, nog één, en dan nog een. Waarop de kamer weer helemaal donker wordt. Rob sluit de ogen en glijdt weg in de nevel die hem door de ingenomen slaapmedicatie nu ook snel in zijn bed overvalt.
 
Zeven uur later is het buiten één dikke brij, de mist is effectief overal. Zo onwezenlijk en zo onwaarschijnlijk hermetisch heeft Rob mist nog nooit gezien. Je kunt amper een hand voor je ogen zien. Het doet hem denken aan de jaren zestig van de vorige eeuw, aan die zaterdagavond dat hij met zijn ouders naar oom Jef en tante Simone trok, die net een televisietoestel gekocht hadden. Een rariteit toen nog. Ze waren uitgenodigd om bij hen naar het Eurovisiesongfestival te kijken. Had Puppet On A String toen niet gewonnen, het nummer van Sandie Shaw? De zes kilometer lange rit leek uren te duren: door de onwerkelijke dichte mist reden ze stapvoets, de ramen van de blauwe Ford Taunus omlaag gedraaid om iets van de witte wegmarkering te kunnen zien.
 
Eefje, een kwartier vroeger opgestaan, heeft een lekker ontbijt klaar: omelet met in de oven opgewarmde broodjes. De koffie geurt zoals koffie geuren moet: heerlijk opmonterend voor nog niet helemaal wakker zijnde neusgaten. Na een eerste hap bekijkt hij de voorpagina van de weekendkrant en verslikt zich in zijn omelet.
‘Nu al?’ roept hij ontzet, tussen het hoesten door.
Nu al? Wat bedoel je daarmee,’ vraagt Eefje die snel over zijn schouder is komen meelezen.
‘Ik bedoel,’ haast Rob zich, ‘ ik had een voorgevoel dat zoiets zou gebeuren, ik zag het in mijn dromen.’
Terwijl Eefje gaat zitten, kijkt zij hem vol ongeloof aan.  .
‘Zijn ze allebei vermoord?’ vraagt ze, een en al beving in haar stem.


(wordt vervolgd)



© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Eichnon
Een sterk verhaal met spanning dat een hoop vragen oproept. Dat maakt dat we natuurlijk willen verder lezen. Er staan weer enkele erg mooie zinnen in je verhaal, maar sommige stukken mogen naar mijn smaak nog vermooid worden. Je wisselt ook actieve stukken af met ( wat ik noem ) afstandelijke stukken. Stukken die passief geschreven zijn. Van die passieve stukken ben ik niet zo'n fan. Hij is stilletjes opgestaan -->Dit bvb. Ik prefereer 'Stilletjes staat hij op / komt hij uit bed. Te vaak beginnen met 'hij' hou ik ook al niet zo van. Geeft me het gevoel van een opsomming. Het oranje schijnsel van de straatlantaarn draagt in de felle mist nog geen vijf meter ver en zorgt voor een irreële sfeer. Hij laat het gordijn dichtvallen, op straat is niets te zien. --> Is de slaapkamer op de benedenverdieping? Anders is er natuurlijk niets te zien op straat want je ziet geen 5 meter ver. Komt het door de mist, dan moet je dat anders formuleren. Hier ook weer beginnen met 'hij' voor een korte zin. Ik zie een kans tot mooimakerij. Je kan hier zijn gemoedstoestand toevoegen (bvb is hij gerustgesteld, net niet,... vb Nog steeds verontrust laat hij... ) en eventueel nog even één of twee bn bij gordijnen voegen. Vanuit de logeerkamer heeft hij een zicht op de tuin --> ik heb het gevoel dat er een stuk 'actie' ontbreekt, het naar de logeerkamer gaan. Het feit dat hij die kat ziet lopen, 's nachts, in de mist, geeft mij niet de indruk van erg dikke mist, die er klaarblijkelijk toch hangt, want het wasgoed kan je uiteindelijk ook niet meer zien. slaap hem overmand --> mand erover? Eefje gaat op haar stoel zitten, hem vol ongeloof aankijkend.--> zou ik ook weer actief schrijven

Rake bemerkingen waar ik wel wat mee kan. Zoals je ook kan zien in de aanpassingen die mijn bediende intussen al doorgevoerd heeft. Waarvoor dank!

goede veranderingen, alleen deze opmerking is ook na je verandering nog van kracht Is de slaapkamer op de benedenverdieping? Anders is er natuurlijk niets te zien op straat want je ziet geen 5 meter ver --> we weten nu dat hij 'boven' een slaapkamer heeft. Wat zie je dan van de straat als je maar 5 meter ver kan zien. Ik schrik er echt niet van dat hij niets ziet op straat dat naar de schreeuw refereert.

Een detail dat niet onbelangrijk is, zoals je aangeeft. De brave man had amper een uur voordien in de tuin nog gefascineerd zitten kijken naar de fonkelende sterren en wist niet dat intussen de erwtensoepman was gepasseerd. De doortocht van de soepman zit er intussen in :-) De logica met deze hersteld, wat denk jij?

Mitch bitter Laaik it
Profiel foto van ragazza
Een veelbelovend eerste deel. Spanning wordt goed opgebouwd, het intrigeert en je weet ons heel goed vast te houden met je cliffhanger. Ik zag nog een paar typootjes: Die ijzingwekkend doodskreet: ijzingwekkendE terwijl de slaap hem overmand: overmanT

dank je voor je bemerkingen, fijn dat je kwam lezen !
Profiel foto van Inte Feelders
Dit belooft wat .... het heeft me in de greep!!! Goed begin Giel.

Rob heeft laten weten te zorgen dat je niets... mist
Profiel foto van Cojo
Door zulke verhalen komt mijn zin in lezen weer terug!

Leve de lente, leve de zin in het lezen. Leve Cojo :-) Dank je wel voor je mooie woorden !
Profiel foto van Henny
Een heel sterk begin van een verhaal. Je bent goed op dreef, giel en ik ga het volgen.

Schroeiend knoei- en schrapwerk heeft het me gekost. Maar voor zulke reacties doe ik het! Dank je, Henny!
Profiel foto van Breinpijn
Dit belooft wat Giel. De titel doet mij natuurlijk meteen denken aan de film "the mist" met die dikke oersoep. Ben benieuwd hoe je de lijntjes verder gaat uitwerken want ik las ook nog iets over ene Anneleen. (verhouding?). Gruwelijk benieuwd. 1 puntje: Of, wat was dat nu? - zag hij ze plots even knikken? Volgens mij zijn dit twee zinnen vanwege de twee ?tekens. Dan zou "zag" met een hoofdletter moeten.

Breinpijn, vooruit, we geven er een lap op. (Is aangepast :-) )

"Lap om leer" za'k maar zeggen zoals een spreekwoord hier in Holland zegt.

Wie gaat er hier op de lappen?
Profiel foto van esperanza
Zo een verhaal vind ik echt erg leuk. Proficiat Giel.

Dank je voor de leuke reactie!
Profiel foto van Mixmaus
ik kan na dit veelbelovende begin meteen door en dat wil ik ook !!!

Anneke, wat leuk dat je komt lezen!
Profiel foto van ryara
Hallo Giel Op verzoek kom ik even met een strenge blik naar je verhaal kijken. ( ik schrijf dit er maar even bij, anders krijg ik mogelijk een golf van vervelende reacties over me heen van anderen, die denken dat ik met modder wil gooien.) Inhoudelijk sterk, met een stevige spanningsboog. In de halfslaap wordt de hoofdpersoon, en daarmee ook de lezer, door middel van flashbacks terug gevoerd naar eerder momenten van de avond. Dat vind ik mooi gedaan, het geeft ook de wat slaperige sfeer weer en het logische dat hij de schreeuw niet helemaal kan plaatsen. Wanneer hij in de auto zit ga je echter op dezelfde manier verder. Ondanks de nuttige informatie die de lezer daar krijgt, voel ik daar ook nog het dromerige, halfslaperige van de nacht. Ik zou niet weten hoe je dat zou moeten aanpassen, maar overweeg een andere stijl op dat punt. Schud de lezer daar ook maar klaarwaker ondanks de mist. -stante pede... persoonlijk zou ik het alleen gebruiken als iets onmiddellijk moet gáán gebeuren, niet als het al gebeurd is. Ik zal niet zeggen dat het fout is. -Op kousenvoeten trippelt hij naar de logeerkamer...trippelen. mmm... een meisje op hakjes, een kat, maar iemand op kousenvoetjes? Mijn interesse is gewekt, ik ga vandaag zeker verder lezen (met mijn gescherpte rode potloodje in de aanslag).