Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Bloederige Tranen, deel 10


Geschreven door ~Saskia~
28 maart 2013 14:36
Categorie: Fantasy

volgend deel: Bloederige Tranen, deel 11

Leestijd: ca. 7 min.
Aantal keer gelezen: 1001 Aantal reacties: 4
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan
Hoofdstuk 5


Verdoofd staarde Rose naar de dichte deur waar Jonathan net door was verdwenen. Haar gebalde vuisten trilden van de moeite die het kostte om zichzelf onder controle te houden. De wereld draaide om haar heen. Ze schudde haar hoofd om zichzelf wat helderder te krijgen. Nee, ze kon nog niet instorten, ze moest eerst een veilige plek zien te vinden.
Haar benen leken niet te willen gehoorzamen aan haar bevelen, maar toch stond ze opeens aan de trap. Boven waren twee kamers had Jonathan gezegd, daar zou ze veilig zijn. Een deur om zijn aanwezigheid af te schermen, iets tastbaars tussen hen in.
De trap leek de hoogste te zijn die ze ooit had moeten beklimmen, maar ook hier stond ze opeens weer bovenaan. Langzaam draaide ze zich om en keek naar beneden. De houten treden golfden en verbogen op een misselijkmakende manier. Weer schudde ze haar hoofd. Het waren nog maar een paar stappen.
Haar handen trilden terwijl ze naar de deurklink reikte. Het maakte haar niet uit welke kamer ze nam, zolang híj er maar niet was. Ze schuifelde naar binnen en sloot de deur achter zich. De rillingen bleven over haar ruggengraat lopen. Nog steeds niet veilig.
Haar blik viel op een groot, houten dessin, waar een vaas met gedroogde bloemen op stond. Ze pakte de rand vast en trok eraan. Het meubelstuk verschoof een paar centimeter, pijnlijk schrapend over de houten vloer.
“Verdomme, rotding, werk mee!” Er lag een angst in haar stem die haar niet aanstond. Ze was niet bang, zeker niet voor hem. Dat gunde ze hem niet.
Rose stapte naar de andere kant van het dessin toe en begon te duwen. Weer maar een paar centimeter, de hoek zat net voor de deur.
Het maakte haar woest.
“Klootzak, klootzak, klootzak!”
Bij elke schreeuw duwde ze met alle kracht die ze nog in zich had. De vaas schommelde gevaarlijk op en neer en viel op de grond. Het aardewerk spatte in duizenden stukjes uit elkaar. Rose klemde haar kaken op elkaar en richtte al haar aandacht op het dessin.
Hoe kon hij? Hoe haalde die gek het in zijn hoofd om zo’n verwoesting in háár dorp aan te richten? Waar haalde hij het recht vandaan? Ze haatte hem. Ze haatte hem!
Het dessin schoof steeds verder, totdat het uiteindelijk de deur helemaal barricadeerde. Ze gaf nog een laatste trap tegen het hout.
“Zo, zie nu nog maar binnen te komen, k-kl-lootzak.”
Tranen stroomden over haar wangen, ze was niet meer in staat om ze tegen te houden. Al haar kracht was verdwenen. Ze zakte door haar veel te slappe benen heen en belandde in een klein hoopje op de grond. Met haar rug stijf tegen het dessin aangedrukt huilde ze.

Rose wist niet hoeveel tijd er was verstreken voordat ze zichzelf genoeg bij elkaar geraapt had om een comfortabelere plek op te zoeken. Ze strompelde naar het smalle bed toe dat onder het raam stond, onderweg de pook meegrissend van de kleine haard die in de muur was gebouwd. Tranen lekten uit haar ogen, ze kon ze onmogelijk tegen houden. Wezenloos snikkend begroef ze zich onder het deken, waar een wolk stof uit opwelde.
Haar lijf was moe en schreeuwde om slaap, maar haar hoofd wilde het niet geven. Bij elk geluid schrok ze op en tastte ze naar de haardpook. Af en toe zakte ze weg, om meteen bestormd te worden door dromen. Haar moeders starende ogen, Nadir in brand, het lichaamloze hoofd van de dorchôn. En daartussendoor schoten beelden van Jonathan, hoe het vertrouwde gezicht van Duyrk in dat van hem veranderde, hoe Jonathans handen over haar lichaam streelden, hoe zijn koude ogen op haar neerkeken. Elke keer als ze wakker schrok, verwachtte ze dat hij in de kamer stond, klaar om verder te gaan waar hij gebleven was. Maar de kamer bleef leeg.
            De avond viel in. Twee lampen aan het plafond begonnen te gloeien en een goudgeel licht te verspreiden. Dat was het enige teken dat ze kreeg dat de tijd verstreek, aan het uitzicht door het raam had ze niets. Er kolkte een vreemde mist die wel in het glas zelf leek te zitten. Het was onmogelijk om te zien of het lichter of donkerder was dan eerst.
Een traptrede kraakte. Meteen schoot Rose overeind en graaide naar de haardpook. Ze sloop zo zachtjes als ze kon naar de deur toe. Voetstappen klonken op de overloop en hielden stil bij haar deur. Ze duwde zich plat tegen de muur, met de haardpook in de aanslag.
Een klop op de deur liet alle spieren in haar lijf strak staan. Angst knauwde aan haar zelfverzekerdheid en ze betrapte zich erop dat haar handpalmen nat waren. Met opeengeklemde kaken verstevigde ze de greep om haar provisorische wapen, klaar om uit te halen. Maar de deurklink bleef op zijn plek.
“Ik heb hier eten voor je en iets om jezelf te wassen.”
Jonathans woorden werden gevolgd door het knarsen van de houten vloer, als teken dat hij wegliep. Achterdochtig keek Rose naar de dichte deur. Het was een val, dat wist ze zeker. Hij deed alsof hij naar beneden ging, maar stond gewoon te wachten totdat ze naar buiten kwam. Een huivering kroop over haar ruggengraat toen ze zich voorstelde dat hij, net zoals zij, tegen de muur aan gedrukt stond. Alleen de dunne laag stenen scheidde hen.
Er was geen enkel geluid te horen.
Minuten kropen voorbij en langzaam zakte haar aandacht. De spieren in haar armen begonnen oncontroleerbaar te trillen en uiteindelijk moest ze de haardpook laten zakken. Ze ademde diep in en probeerde de angst uit te bannen. Ze moest wel naar buiten. Honger had ze niet, maar het water was meer dan welkom. De rit op de vlakte had haar uitgedroogd en ze wilde het vuil van haar lichaam wassen. Vooral haar schouder zat helemaal onder opgedroogd bloed.
Voorzichtig duwde ze tegen het dressoir en kwam meteen tot een probleem. De poten schraapten jammerend over de vloer. Jonathan kon dan niet geluidloos haar kamer in, zij kon er ook niet zomaar uit.
“Verdomme!”
Ze kon wel janken.
De keuze was nu of ’s nachts niet geruisloos naar buiten kunnen of de rest van de dag paranoïde naar de deur kijken. Het dressoir had haar een veilig gevoel gegeven, wat ze nu moest opgeven. Ontsnappen stond hoger op haar lijst.
Met veel duw- en trekwerk lukte het Rose uiteindelijk om de deur weer vrij te krijgen. Ze had geprobeerd op de geluiden van buitenaf te letten, maar het verschuiven maakte zoveel lawaai dat Jonathan net zo goed stampend de trap op had kunnen komen, zonder dat ze hem gehoord had. De zenuwen maakten van haar maag een samengeperste bal. Met haar hand op de deurklink bleef ze luisteren. Geen geluid.
Met de haardpook stevig in haar hand, duwde ze de deur abrupt open en sprong naar buiten. De overloop was leeg, op een grote kom met water en bord gevuld met eten na. Een handdoek lag ernaast, netjes opgevouwen. Ze pakte alles op, sprintte naar binnen en legde het op het tafeltje dat in de hoek van de kamer stond. De stoel zette ze tegen de deur aan, zodat er in ieder geval iets voorstond. De rugleuning was jammer genoeg te laag om de klink mee klem te zetten.
Rose schoof een klein krukje aan de tafel en begon te eten. Ze moest zichzelf dwingen om alles naar binnen te werken, voor haar gevoel smaakte de broccoli en geprakte aardappelen naar zaagsel. Het kon lang duren voordat ze weer iets fatsoenlijks zou eten, het huisje stond waarschijnlijk mijlenver van de beschaving af. Als ze langs Jonathan zou sluipen, zou ze ook een voorraad voedsel mee moeten nemen, zo te zien was er wel wat in huis.
Het water verdween gulzig in haar mond, de kom was al halfleeg voordat ze aan zich wassen toekwam. Ze trok de vuile kleren uit en begon zichzelf te wassen. Al snel was de doek roodbruin en had het water een viezige, onbestemde kleur aangenomen.
Ze bekeek zichzelf in de gebutste spiegel die boven de haard hing. Stiekem had ze verwacht dat haar lichaam vol blauwe plekken en bulten zou zitten, maar die had Jonathan natuurlijk allemaal genezen. De vermoeidheid had hij echter niet weg kunnen strijken.
De huid rond haar hazelkleurige ogen was geïrriteerd en opgezwollen van het vele huilen en haar gezicht zat vol rode plekken. Haar normaal steile haar was één vette massa geworden en klitte in elkaar. Ze probeerde er met haar vingers doorheen te kammen, maar gaf het al snel op. Tranen welden opnieuw op bij het zien van zichzelf. Alsof haar spiegelbeeld de gebeurtenissen bevestigde.
Ze was een slachtoffer geworden. 
Ze sloeg haar handen stijf voor haar mond in een poging om de snikken binnen te houden. Er waren zoveel emoties die door haar heen raasden dat ze ze niet allemaal kon benoemen. Ze wist ze met moeite weg te slikken. 
Ontsnappen. Daar moest ze nu haar aandacht op richtten. Met trillende benen liep ze naar de smalle kast die net naast de haard stond. Zoals alles in het huisje waren ook de planken met stof bedekt en zat er zelfs een spinnenweb in de bovenhoek. 
Ze greep het eerste beste kledingstuk uit de kast en klopte het uit. Het was een auberginekleurig bovenhesje met een laagje wit kant over de boezem genaaid. Geschokt staarde Rose ernaar. Had Jonathan vaker vrouwen ontvoerd met de smoes dat hij ze redde?  
Ze haalde de rest van de kleding eruit. Stuk voor stuk waren ze voor vrouwen gemaakt. Eerst was er de schok dat haar voorgangers deze gedragen hadden, maar haar praktische kant nam het al snel over. Zij had kleren nodig en deze pasten redelijk goed. De rokken en broeken waren bij de heupen te groot, maar een strak touw verhinderde dat ze zouden afzakken. Ook hadden de vorige vrouwen grotere borsten gehad, er waren hemden en hesjes bij waarbij ze bijna tot haar navel kon kijken. Het was gelukkig maar voor even. 
Rose deed een leren broek aan die het minst afzakte, met daarover een linnen blouse en een donkerblauw, wollen vest. Gelukkig waren haar laarzen nog heel, de muiltjes die ze in de kast vond waren veel te groot en zaten niet lekker.  
Ze raapte de spullen bij elkaar die het beste pasten en stopte ze in een buidel, gemaakt van een deken. Dat zou genoeg moeten zijn om die paar dagen in de buitenlucht te overleven. Met een tevreden gevoel kroop ze weer in de warmte van haar bed. Nog maar even wachten en ze zou hier weg zijn. 




Edit: aangepast adv Eichnons feedback
© ~Saskia~. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Malach
Een fantastisch deeltje, vond ik. Het lijkt dat er niet veel gebeurt, maar de hele sfeer in die kamer is zo raak, zo pal erop... ik denk dan aan het schrapen van die poten over de vloer, of ik die als lezer de hele tijd mee in Rose's hoofd zit en zie wat zij ziet. Denk wat zij denkt. F*ck, dit is goed, zeg!! Voor mij kreeg Rose ook echt een lichaam in dit deel. Tot nog toe zag ik vooral een gezicht, haren, een karakter, maar nu is ze een vrouw. Groetjes en laat ons niet té lang wachten, please ;)... Malach 8)

Elke keer als ik je reactie lees word ik weer blij :-d en dat Rose een lichaam krijgt is ook een goed teken, ze blijft eigenlijk te lang gezichts-, uiterlijk- en lichaamsloos. Moet ik toch iets aan doen :') bedankt voor je leuke reactie!
Profiel foto van mamba
Alsof we in Rose's huid kruipen. :) Je neemt ons helemaal mee, top! (y)

Jeeej, dat is goed gelukt dan :3 en dank je voor je leuke reactie!
Profiel foto van Henny
Doordat ik bij alle reacties keek, zag ik de reactie van Maiach. Ik had dit deel anders helemaal over het hoofd gezien. Wel een van je beste delen, vind ik. Goed schrijfwerk. :-d

Hahaha, dan zal ik Malach maar bedanken he :-d en dank je voor het compliment en de reactie natuurlijk!
Profiel foto van Eichnon
tja, kan een mens niet veel meer op zeggen dan dat het weer zeer sterk geschreven is en inhoudelijk blijft boeien tot het eind. Jouw fantasie wordt in jouw verhalen een werkelijkheid. voordat ze weer fatsoenlijk iets zou eten --> iets fatsoenlijk? Gaat het over het eten of de wijze waarop

Hahah, dank je :P en ook voor het foutjes, meteen veranderd!