Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Laatavondtrein (3/3)


Geschreven door giel
7 maart 2013 10:19
Categorie: Avontuur

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 912 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
 Laatavondtrein: slot
 
Haar voet zweeft dan weer omhoog, terwijl ze hem met vragende ogen aankijkt.
Hij tuurt op zijn horloge en fluistert schor dat er nog tien, hooguit twaalf minuten resten tot aan de volgende stop. Ze staat op en zet zich naast hem, zich tegen hem aanvlijend. De twee vallen onmiddellijk in elkaars armen, haar lippen zijn zo zacht, haar tong overweldigend. Oh. Oh, oh, oh, denkt en voelt hij.
'Leg je dwars over de bank,' zegt Noël, zoveel French Kiss-momenten later.
Ze doet het, zonder dralen. Hij staat recht om vluchtig zijn broek open te frommelen. Hij duwt haar rechterbeen omhoog en op zijn knieën schuift hij tussen haar dijen het bankstel op. Met een vlugge beweging vist zij het geslacht uit zijn slip en zo goed als vanzelf glijdt hij in haar nauwe maar warme, vochtige spleet - zo tochtig staat ze. Hij buigt door zijn armen en kust haar, teder, vol genegenheid, maar dat is buiten haar gerekend: ze zuigt zijn tong haast aan flarden. Allemachtig, giert het door hem, wat een hartstocht. Dat het zo ongemeen heerlijk is. En dat hij haar eerst overal wil strelen en kussen en aaien en likjes geven en overdonderen met de allerliefste woordjes maar met het besef dat het aantal minuten tot het voorlaatste station onherroepelijk weg tikt, slaat hij wild aan het rampetampen, ze klampt zich gretig aan hem vast, kreunend en hem opjuttend, sneller, meer, mmh, dieper, ooh,  feller, jahh, harder, ooo, sneller en dan verkrampt hij helemaal, zijn zaad wordt eruit geslingerd, zo heftig dat het lijkt alsof zijn ballen mee door zijn plasbuis vliegen. Hij ligt als een plank op haar, nog enkele krampachtige porretjes gevend, als ook zij haar hoogtepunt bereikt, met een kreet die je allesbehalve gesmoord kan noemen.
Hij is versuft, volledig van de kaart, het was al zovele jaren geleden dat het nog zò hemels was en uren wil hij zo wel blijven liggen maar dan rolt hij zich snel van haar af om zijn onderbroek en pantalon op te trekken, zijn verkreukeld hemd erin te stoppen, zijn broek en gulp te sluiten. Hij geeft zijn horloge een snelle blik en haar, op het voorhoofd, een broos haast vaderlijk kusje, haar influisterend dat ze best snel haar kleren fatsoeneert. De speaker kraakt: de stem van de treinbegeleider weerklinkt, met de aankondiging dat de trein over enkele ogenblikken het station zal binnenrijden.
Ze inspecteert haar schaamstreek alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Hij ziet ook hoe ze op het zachte rode stof van haar zitplaats lekt, een ontwapende intimiteit waarbij hij zich nu eerder betrokkene voelt dan voyeur. Hij tast in zijn broekzak en geef haar een propere zakdoek. Ze propt hem tegen haar poesje.
 
De trein rolt inmiddels traag het station binnen, Noël wordt er zich bewust van dat de druk die hij op zijn urineblaas voelt, geen uitstel verdraagt.
Als hij van het toilet terugkeert, blijkt ze verdwenen. Hoe kan dat nou? Plots breekt het koud zweet hem uit en stort hij zich, wild tastend, op zijn opgehangen overjas. De sleutelbos en zijn Blackberry zitten er nog in, maar geen portefeuille!
‘Het is verdomme niet waar, het kan niet waar zijn, kutwijf!’ galmt het door de nog steeds lege wagon. Godzijdank heb ik mijn autosleutel nog, piekert hij in dolle paniek, en kan ik, als we er zijn, direct in het politiekantoor aangifte doen - Tania zal zich afvragen hoe het mogelijk is dat net hij, de doorgewinterde treinreiziger én steeds overal op zijn hoede, zich zo had laten rollen. Hij voelt in het vestje van zijn maatpak en merkt dat hij in zijn binnenzak zit, de portefeuille. In zijn aktetas ligt nog steeds de dunne laptop en het vastgeniet dossiertje prijkt op het tafeltje, onder de half opengeplooide krant. Niets lijkt verdwenen. Of toch: zij!
Als een vuurpijl schiet het woord chantage door zijn hoofd. Lotte had niets bij, geen laptop en hij had zelfs geen mobieltje gezien. Het stelt hem gerust, met niets had ze hun intiem intermezzo kunnen vastleggen. Hij schaamt zich voor het lelijke woord waarmee hij haar zojuist nog verwenst had - als dievegge gelabeld. Ze was gewoon een oogverblindend, onbegrijpelijk meisje dat even raadselachtig verdwenen was als voordien in zijn coupé opgedoken. Het is met een ontgoocheld en leeg gevoel dat zij hem achterlaat. Ze zit nu beslist in een andere wagon maar het voornemen om naar haar op zoek te gaan, laat hij meteen varen: er blijft nog amper vijf minuten tot aan het eindstation. Hij stopt zijn spullen weg, krijgt haar maar niet uit zijn gedachten. Een kortstondige ontmoeting met een hartstochtelijk en, euh, gastvrij jong iemand, meer was het niet, concludeert hij. Kortstondig maar oh zo intens. Het libido verlichtend, de ziel roerend. Ze was het vleesgeworden verhaal uit een groezelig seksboekje, denkt hij. De vrouwelijke, nymfomane versie van een potloodventer. Laat mij dan in plaats van een puntenslijper maar de muizenval zijn!, meent hij, grinnikend, zich nog steeds zich uit zijn sokken geblazen voelend. Een ervaring, een aanvaring tussen aandrift en gemoed, niet te bevatten, zelfs niet voor de zo analytische geest die hij - nu weer - is
 
Hij heeft erop gehoopt: op het perron ziet hij haar opnieuw! Hij wil haar naam roepen en naar haar toe rennen maar ziet dan hoe ze omhooggetild en haast versmacht wordt door een jongen die haar blijkbaar stond op te wachten. Haar lief! Hij lijkt een alternatieveling, het type rockmuzikant, als je op die opvallend weelderige zwarte krullenbos van hem afgaat. Ze staan hevig te tongzoenen, het ritueel van een oh zo nog dolverliefd koppeltje dat elkaar na zoveel dagen weerziet. Op afstand, half verscholen achter een reclamepaneel slaat hij het tafereel gade, met gemengde gevoelens. Noël staat als aan de grond genageld. Nee, hij kan er met zijn verstand niet bij, met wat hij ziet en in de wetenschap hoe ze hem nog geen half uurtje eerder verleid had. Wat ze dan hadden gedaan.
Hij ziet dan hoe ze, de kin op de schouder van haar vriend rustend, in zijn richting kijkt én hem plots opmerkt. Ze lijkt zo gelukkig en lacht naar hem, geeft hem zelfs een knipoogje.
Als een jong veulen, dartelend in de armen van haar geliefde, tegelijk blij om hem, haar occasionele treinminnaar, te zien: hij krijgt er kop noch staart aan. Dat niet psychologie maar economie zijn vakgebied is, doordringt hem op dit moment feller dan ooit.
Even tilt ze een hand van de schouder om hem, ultra kort, toe te zwaaien. Hoe kon ze hem zo in zijn hemd zetten, waarom was ze haar vriend zo ontrouw, met welk gevoel zat ze dan nu zelf? Welk écht gevoel? Wat maakte dat ze hen zoiets kon aandoen? Het medelijden dat nu fel opborrelt, voor wie voelt hij dat het meest?
Hand in hand slenteren ze naar de uitgang. Even blikt die vriend van haar achterom: het kleine groepje keuvelende personeelsleden van de treinmaatschappij verhinderden dat de jongen hem in het oog krijgt. Hij daarentegen had hem nu wel heel duidelijk gezien: niet enkel dat typische volle kroezelhaar, ook die guitige blik en dat open, lange gezicht waren onmiskenbaar van Jeroen, zijn petekind.

© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: No nonsens, de prestatiemaatschappij waarin we leven. Harder werken, met de adem van de werkloosheid in je nek. Huistaakkanjers die kinderen overstressen. Gelukkig kunnen ze eenmaal per jaar uitkijken naar wat de heilige man brengt. Naar Plopsaland in de vakantie. Voor het kind in hun ouders is er zo nu en dan een nieuwe koning.
Profiel foto van Henny
Geweldig einde! De vriendin van zijn petekind. Dit kan bijna geen toeval zijn en zo maak je wel een heel verrassend einde. Ik heb erg van je verhaal genoten. :-d

dankjewel Henny
Profiel foto van beppie
Zo blijft het in ieder geval wel in de familie ;)

Is weer een hele andere invalshoek! :-)
Profiel foto van Inte Feelders
Zo'n einde had ik niet verwacht ... top top top!!! Het hele verhaal zit goed in elkaar, geboeid tot daar waar het voor mij verder gaat.

Dankje - ben wel een beetje geboeid door die laatste negen woorden. Mysterieus zijn ze
Profiel foto van Eichnon
...en hier komt alle informatie samen. Jeroen. Zijn petekind. Zoon van een priester-leraar. En dan nog zijn vriendin laten vogelen door zijn peter. Je zou denken, die jongen heeft niet veel geluk, maar toch. Zijn vriendinnetje blijkt een nauwe, warme, vochtige spleet te hebben en dat is uiteindelijk toch wat telt. Hij moet nog wel zijn zakdoek terugvragen. zo heftig dat het lijkt alsof zijn ballen mee door zijn plasbuis vliegen --> fantastisch plastisch Hij voelt dan onder zijn borstkas, op het vestje van zijn maatpak en merkt dat hij in zijn binnenzak zit, de portefeuille.--> naar mijn gevoel bah --> ik heb een allergie voor 'dan', zeker wanneer het overbodig is. Je doet dat trouwens nog ergens een beetje verder in de tekst. Het mag, maar ik heb er een hekel aan. :-). Jouw zin is misschien wel correct maar geeft me het gevoel van een mislukt zelfbouwpakket. Nog een stukje over, we plakken het hier. Zou kunnen dat ik de enige ben die er zo over denkt, so be it. Verder weer genoten van een fijn verhaal over dingen die gebeuren in trein waar ik dan weer net niet op zit. Of misschien toch...misschien toch maar overschakelen op 1e klasse.

Nou sta ik wel te kijken, hoor: 'Een mislukt zelfbouwpakket.' Nounou, Eichnon toch! Bij de aankoop ervan gaven ze me in de Ikea hun woord, en een levenslange garantie dat het pakket 'dan'-loos zou zijn. Nu duw je me met de neus tegen het treinraam en kan ik niet anders dan concluderen dat ze daar niet alleen paarden in hun balletjes draaien, maar ook nog eens dan-woordjes in hun 'kortverhaalbouwpakketten'. Zou ik dan toch de raad volgen van mijn buurman, die over al zijn aankopen in de Aldi in de wolken is?

In de meeste gevallen ligt het niet aan de bouwdoos, maar aan't ventje dat de stukjes in elkaar zet. Zo was het toch in mijn geval. Het kan altijd dat er nog een stukje van een Mesherschmitt 109E aan mijn oog vastgeplakt zat toen ik jouw zin las, maar ik vrees van niet. Zelf koop ik alleen nog dannen wanneer ze samengaan met als of wanneer je ze op een zwarte gordel in traditionele gevechtskunde kan plaatsen. Alleen den.
Profiel foto van Wee
Verhit stukje, Giel, en een super en verrassend slot. x

Zo dient een trein het eindstation binnen te rijden, niet? Dankjewel!