Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


No bad stuff (3/3)


Geschreven door giel
18 januari 2013 13:12
Categorie: Vervolgverhaal

volgend deel: Vlek (1/5)

Leestijd: ca. 5 min.
Aantal keer gelezen: 1106 Aantal reacties: 10
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
 
(No bad stuff: slotdeel)
 
De taxichauffeur diende plots bruusk te remmen. Een andere weggebruiker had blijkbaar een roekeloos invoegmanoeuvre gemaakt. De taximan begon druk gebarend als bezeten te vloeken in dat brabbeltaaltje van hem. Ik zag dat we al op de ringweg zaten, ter hoogte van de gevangenis…

 Ik werd op cel gestopt met een nurkse man van in de zestig. Mijn moed zakte me echt in de schoenen. De eerste dagen werd er niets gezegd, maar enkel al zijn aanwezigheid bedrukte me nog meer. Ik voelde me zelfs in bepaalde mate bedreigd. Hoe hij keek naar mij alleen al. Alsof hij iets van me wilde. Fysiek contact, dacht, - vreesde ik.
Na een week begonnen we te praten. Korte, praktische meedelingen eerder. En dan liep het ineens los, meer zelfs, bleek het te klikken tussen ons. Achter de diepe door het leven getekende groeven in dat gezicht bleek een zwaar cynisch maar vooral warm hart schuil te gaan. Hij zat omdat hij verzekeringsmaatschappijen had opgelicht. Ik had wel sympathie voor hem, ook voor wat hij gedaan had. Voor wat Rik gedaan had, want al was dat niet echt zijn voornaam, iedereen sprak hem zo aan, zelf hij stond hij daarop. Rik moraliseerde niet, de soms wel erg diepgaande maar altijd interessante filosofische gesprekken die we begonnen te voeren, deden me nadenken. Door Rik nam ik ook voor het eerst in mijn leven een boek ter hand en begon ik, eindelijk, mijn horizon te verruimen.
 
Toen ik vrijkwam, raakte ik toevallig in gesprek met iemand van het buurtwerk. Ging ik op hun verzoek bij oudere, erg marginaal levende mensen eenvoudige klusjes opknappen. Kleine reparaties, dingetjes van niets maar ze krikten wel behoorlijk mijn zelfbeeld op. In de buurtwerking ontmoette ik vele mensen, maakte nieuwe vrienden. Echte vrienden, met het hart op de juiste plaats.

Ik liep door die contacten ook Lena tegen het lijf. Ervoer bij haar voor het eerst de grote E, die van Echte liefde. Dat breeddenkendheid een mooi begrip is dat zich in de praktijk iets minder vlot laat toeppassen, ondervond ik toen Lena haar ouders op de hoogte bracht van onze relatie, en ik simpelweg... niet binnen mocht. Het keerde gelukkig gauw, nog geen twee maand later diende ik alles uit de kast te halen om haar moeder tot bedaren te brengen, toen ze aan de riant bedekte ontbijttafel begon te flippen of ze me dan écht wel het goede beleg had voorgeschoteld…  Ach ja, en zo heeft iedereen wel eens een hapering, het zijn heus wel onbekrompen mensen, die ouders van haar, joviale en begrijpende lui die me snel in hun armen sloten. Anders dan mijn zogenaamde vrienden van vroeger, waar ik definitief mee brak. Wat kan je anders, als ze je minachten en beschimpen, zelfs verwijten dat je een hoer trouwt: elke Vlaamse jonge vrouw is er eentje, in hun ogen dan toch en ik kan het weten, heb jarenlang met dezelfde ogen gekeken...
 
Ik zag dat we er bijna waren. Ik vroeg me nog af hoe en waar ik, bij Allah, nog werk zou vinden? Had ik een diploma middelbaar onderwijs op zak, zou het een verschil maken? Ze hoeven mijn getinte huidskleur nog niet te zien, mijn niet-westerse naam, Aziz Moussaoui, alleen al staat garant voor een njet. Maar toch, geld, dàt had ik nodig: als ik nu eens, op een of andere manier, op mijn manier de lotto zou winnen…
 
Ze waren me zo ontzettend dankbaar toen ik er met de medicijnen was. Ik volgde het oude vrouwtje tot in het kleine keukentje waar ik de medicatie overhandigde. De sociale identiteitskaart, het kasticket, het wisselgeld ook. De dikke portemonnee lag op een hoek van de tafel nonchalant te wezen. Op de keukenkast zag ik een messenblok staan, met zeker zeven stuks, van eerder klein tot behoorlijk groot. Daar kon je al wat mee…
‘Jij bent zo een lieve hulpvaardige jongen, ik hoop dat we je niet te veel last hebben bezorgd.’
Ik twijfelde even, misschien om haar wat te sparen, maar dan zei ik het toch. Dat ik de bons had gekregen.
Ik voelde dan, diep in me, allerlei onbestemde krachten, zich roerend en kronkelend, wachtend om te kunnen uitbarsten. Want zat ik dan nu niet in het hol van de leeuw, listig vermomd als een bejaarde, die zonet nog mijn toekomst aan flarden had gescheurd?
‘Oh, wat erg voor je!’, sloeg het oudje beide handen voor haar mond.
Wat koop ik daar nu mee, met die theatraliteit van u, madammeke, zo dacht ik, zuur. 
Ik had het kromgebogen, met de voeten schuifelend vrouwtje naar de huiskamer gevolgd.
Ze vroeg dan of ik over een autorijbewijs beschikte. Haar zoon bleek dringend op zoek naar een koerier, naar iemand die door de week apotheken kon bevoorraden met medicijnen.
‘Een goede baan, normale uren, met een vast contract!’
En óf me dat interesseerde…! Ik vroeg welke positie hun zoon dan in dat bedrijf had, en of die iets voor mij zou kunnen betekenen.
‘Maar natuurlijk Sis, de zaak is van hem!’
Ik zei dat het Aziz was en vroeg of ze dan eventueel voor mij een goed woordje kon doen.
‘Een goed woordje?’ lachte ze, op een manier waarop enkel grootmoeders kunnen lachen.  ‘Wil je die baan?’
‘Ja, heel graag,’ zei ik.
Haar man mompelde iets van achter zijn zuurstofmasker. Ik keek weer naar haar.
‘Hij vraagt of je maandag al kan beginnen.’
Maar ik zei, niet begrijpend, dat hun zoon op dit moment toch nog in Venetië zat. Hoe kon ik dan overmorgen al op sollicitatiegesprek?
‘Dat heb je zonet al afgelegd, jongen,’ zei ze, breed glimlachend. ‘Mijn man en ik hebben de groothandel indertijd opgestart en over die dingen hebben we nog wel wat te zeggen.’
En ze stak haar onvaste hand uit.
Sis, proficiat, welkom in onze firma,’ en ik voelde hoe ze met haar kleine, trillende hand alle moeite deed om mijn hand met een door blijdschap aangestuurde forsheid te omklemmen.
In de omhelzing die daarop volgde, wist ik niet meer goed waar ik het had. Klein hartje, weet je wel. Ongeloof. Opluchting. Blijdschap. Ontlading. Dankbaarheid. Ik zat er vol van. Met alles en nog wat. Ik voelde me nuttig. Het gevoel ook dat ik terug thuis kon komen.
Ik zei haar dat als er wat was, als haar man nog wat nodig of zo, ze me altijd mocht bellen, ook ’s nachts, zeker tot haar zoon terug in het land was.
‘Zo een hoffelijke, attente en behulpzame jongeman kom je tegenwoordig nog maar zelden tegen,’ zei ze. ‘Sis, je bent echt een godsgeschenk, weet je dat?’
 
*
 
Wat zal Lena seffens verbaasd zijn, overrompeld door het nieuws! Ik merk de neonverlichting van een nachtshop en vraag de taxibestuurder kort halt te houden. Mijn Lena, ik weet het, in haar toestand, maar één klein vreugdeglaasje champagne kan toch heus geen kwaad?
In de nachtwinkel weet ik even niet welk merk te kiezen. De patron ziet me twijfelen en komt langs me staan.
‘Vieren jij?’ vraagt de Indiër, ‘to celebrate something?’ lacht hij zijn tanden bloot terwijl hij speels, kameraadschappelijk zacht met zijn schouder tegen de mijne tikt.
Ik zeg, blij dat ik ben, uitgelaten zelfs, dat ik een nieuwe baan heb, het rondbrengen van medicijnen.

‘To deal drugs?’ zegt hij.
‘Yes,’ zeg ik, ‘but good, legal drugs,’ voeg ik er snel aan toe, ‘no bad stuff!’
We lachen. Plots besef ik dat ik mijn oude activiteiten weer opneem, in zekere zin dan, natuurlijk!
Ik kies een fles, peperduur geprijsd, zoals alles in deze winkel eigenlijk pure afzetterij is.
Maar vanavond trek ik het me geen reet aan: als hij me het wisselgeld, een kleine vijf euro, wil geven, zeg ik hem dat hij het mag houden.
 
(End)
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Een happy end lezen we altijd graag. Sowieso graag gelezen. Een beetje jammer vind ik het deel over de cel enz. Dat pakt wat minder omdat het afstandelijk beschreven is. Misschien is het leuker om in zo'n geval een directe scène in flash-back ervan te maken ipv zo beschrijvend. Zo kun je dan je toch je info kwijt.

Celeste,dank je voor het lezen, en je bemerkingen. Ga zien in welke mate ik er iets mee aan kan.
Profiel foto van Henny
Toch nog een goed einde. Hij heeft de test en verleidingen goed doorstaan. Een prachtverhaal, Goel en ik heb het graag gelezen. :-d

Henny, fijn om je woorden te lezen!

Goel :-d Nou ja, zelf draai ik de ie weleens om

Ach, een typfoutje moet kunnen. :-d

Heel goel gezegt, damens!
Profiel foto van esperanza
Ja, Giel, zo is dat ook. Denk ik. De goed stap staat altijd naast de slecht stap. De tijd van keuze is niet altijd zo groot dat je lang kan nadenken. Zo is het ook in je verhaal. Het doe mij denken aan de tijd dat ik sociale werk deed in de favela's en zag hoe snel een mens voor de verkeerd weg koos, terwijl hij net zo goed voor de goed kon kiezen. Op de scherp van de mes.... zeggen we dan in mijn land. Ik heb genoten van je verhaal. Volgens mij zit er in een spiegeling van de werkelijk leven...

Esperanza, dank je voor het lezen en je interessante bemerkingen. En inderdaad, het is zo uit het leven anno 2013 geplukt.
Profiel foto van Cojo
En toch weer de richting uit die ik hoopte. Niet omdat ik niet dol ben op misdaad, maar dit keer niet. Heel goed verhaal (y)

Dank je Cojo, je woorden zijn gevleugeld!
Profiel foto van beppie
Eind goed al goed. Ik had ergens nog een iets of wat dramatische wending verwacht. Maar dit is een leuk einde van dit verhaal.

:-)
Profiel foto van Inte Feelders
Fijn dat je het einde goed hebt afgesloten ... Ik vreesde dat het de verkeerde kant op zou gaan. Maar , goed geschreven Giel en met plezier gelezen!

Dankjewel. Nochtans, kant heeft wel iets, ook de zogenaamde verkeerde. Hoewel ik zijde ook wel iets vind hebben. De juiste dan wel.
Profiel foto van Anneke Tanneke
goed verhaal, de spanning bleef vooral toen het messenblok daar zo open en bloot stond dacht ik eve oei-oei mooi beeld toen de vrouw met haar gebogen rug naar de huiskamer slofte grooetekes

dank je voor je fijne commentaar, en ook nog grooetekes terug !

groetekes
Profiel foto van naiche
Tja, ik had wat meer spanning en sensatie verwacht aan het eind, maar het loopt met een Azizzertje af:-d Je hebt er leuke wendingen in zitten.

het loopt met een Azizzertje af: wat een mooie, naiche! tja, de climax was er eentje met veel anti, je sais.
Profiel foto van Inte Feelders
Die sterre bleef ook stilstaan bij jou, terecht Giel ... er ging bij mij pas laat een lichtje branden als ik dat had geweten, hihi!

Nog een half uurtje, en ik stuur die ster de straat op. Moet maar in de hemel gaan spelen. Is toch zo, niet? In onze tijd zou het allemaal niet waar geweest zijn, maar met die sterren van tegenwoordig... Ach, breek met de bek niet open.
Profiel foto van giel
Ik zeg dat hij me ook nog een pakje sigaretten mag geven. 'Of nee,' bedenk ik me, 'doe maar een hele slof!'
Uit mijn jaszak frommel ik een van de groene lappen die ik nu, eerder dan een schadeloosstelling voor mijn gekregen ontslag, als een soort van voorschot op mijn loon zie, want laten we eerlijk zijn, zo vet zal dat nieuwe baantje dat ze me opgeduwd heeft nu ook weer niet betalen. Met haar oude ogen en dat verstand dat al op jaren is, zal ze in die dikke portemonnee van haar niet eens zien dat er wat weg is. En dan nog, had ze me zonet niet gezegd dat een van die rare buren van haar even aan de deur was geweest? Iemand die je pas als werknemer in dienst hebt genomen beschuldigen, zoiets doe je toch niet, in dat geval denk je meteen aan die buurjongen die voor geen gram te vertrouwen valt. Nee, ik ben er wel gerust in.
De man uit India weet niet wat hem overkomt als ik hem van het wisselgeld één briefje van twintig terugschuif.
'Thankyouthankyou, sire, yoe veel te goed, thankyou.'
Ja, gelukkig zijn er nog van die avonden die goed zijn.