Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Sjamie de modderjongen


Geschreven door Bartje
3 januari 2013 21:56

voorgelezen door Daan
Categorie: Sprookjes

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 2399 Aantal reacties: 10
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk commentaar op zijn werk
'Oh meester, oh meester, vertel een verhaal! Vertel een verhaal!', riepen de kindertjes in koor, met hun rode bolle wangetjes en in de hand het koekje van net daarvoor. Meester Sam Sorens, ooit anoniem verkozen tot de beste meester van de derde klas, deed teken naar zijn rijkelijk gevulde boekenkast, die werkelijk uitpuilde van de meest wonderlijke boeken. Er waren dikke boeken en dunne boeken, grijze boeken en regenboogboeken. Boeken over alle onderwerpen, van apennoten tot zenuwtrekjes, boeken die verhalen vertellen en boeken die kennis geven bij elk woord. En elk boek, zo had de meester de kinderen geleerd, is even waardevol.
'Een verhaal over de modderjongen! Ja ja, de modderjongen! De modderjongen!', zo klonk het door de klas. Sam haalde een klein bruin met groen boekje uit de kast, getiteld "Sjamie de modderjongen". Hij stak zijn vinger schijnbaar willekeurig tussen de pagina's, sloeg het boek open en las…
 
Zoals jullie weten leefde Sjamie de modderjongen al heel zijn leven in het moeras. In tegenstelling tot andere jongen of meisjes van zijn leeftijd, zoals jullie dus, vulde Sjamie zijn dag niet met spelen. Daarvoor was het moeras te gevaarlijk. Overal, in elk hoekje en spleetje, schuilde wel gevaar. De modderjongen spendeerde zijn dagen dus vooral voorzichtig, altijd schichtig aan het rondkijken met die grote bruine ogen van hem.
Op een dag bespeurde Sjamie iets dat hij nog nooit gezien had, de schaduw van een persoon weerspiegeld op het vuile water van het moeras. Normaal was de jongen erg voorzichtig vanwege alle jachtdieren die er rondhingen, maar dit was duidelijk de schaduw van een mens. Zijn nieuwsgierigheid nam al snel de bovenhand en Sjamie sloop behoedzaam uit zijn schuilplaats. De schaduw verdween meteen.
'Verdorie!', vloekte Sjamie zachtjes, 'hij heeft me gezien.'
Hij wilde teleurgesteld terug afdruipen, maar zag plots de schaduw weer verschijnen in zijn rechterooghoek. De mens was vlakbij! Zijn vingers jeukten van nieuwsgierigheid, dus trok de modderjongen op jacht. Zo laag tegen de grond bleef hij dat zijn gezicht door de modder gesleurd werd, maar Sjamie wilde dan ook niet gezien worden. Steeds maar weer bleef hij de schaduw volgen. Die maakte echt de meest vreemde bochten en behoorde duidelijk tot een mens die minstens even behoedzaam was als Sjamie. De modderjongen had na een tiental minuten volgen wel de perfecte positie voor een hinderlaag gevonden. Hij verstopte zich achter een boom aan de rand van het moeras en telde de seconden op zijn vingers.
'10…9…8…7…6… hij moet er bijna zijn… 5…4…3…2…1…'
Sjamie sprong bijzonder dramatisch vanachter de boom vandaan, klaar om oog in oog te staan met de mens die hij zo lang had achtervolgd. Maar… al wat hij zag, was de schaduw. En wat bleek? Het was zijn schaduw, zijn eigen reflectie in het moeras! Nu kunnen jullie je vast wel iets inbeelden bij een moeras: bruin, zwart water, stinkende planten en vooral veel modder. Nu wist de jongen dat er niet ver van het moeras vandaan een kleine poel was met proper water. Hij besloot daar naartoe te gaan, want een klein stemmetje in zijn hoofd vertelde hem dat er iets niet klopte.
Het was toen Sjamie bij de poel aankwam dat hij begreep wat er mis was. In een moeras zo vuil als een riool was zijn schaduw helder als versgesmolten sneeuw. Bij het propere water had hij echter geen schaduw, het was alsof de poel zelfs zijn reflectie weigerde, zo vuil was hij! In een moment van diepste schaamte sprong de modderjongen met kleren en al in het propere water. Hij werd zo wat meer jongen en want minder modder, maar het water ook wat minder proper.
 
En vanaf die dag besloot Sjamie dat hij zich minstens elke week zou wassen in het water van de poel. Voor de modderjongen van het moeras is dat heel wat!
 
Meester Sam Sorens sloot het boek en genoot van de stille verwonderde gezichtjes van de derde klas. Wat de kinderen niet wisten, was dat de pagina's van het modderjongenboek allemaal leeg waren…


© Bartje. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Nog een krabbel van Alegandia. Of hoe leerkrachten pedagogische lessen wat speelser kunnen maken :)
Profiel foto van Anneke Tanneke
een verhaal waar derde klassers van zullen smullen met een laatste zin die het boek een verrassende inhoud geeft proficiat met de spothligt !!! Anneke Tanneke

Dankjewel! :)
Profiel foto van Henny
Die laatste zinnen maakten het verhaal helemaall afgerond. Terecht in de schijnwerpers.

Het was alvast een mooie verrassing, want had het niet verwacht.
Hoi Leuk verhaal om te lezen. De juiste toon, en een helder einde. Graag gelezen. Met groet, Zora

Bedankt voor het lezen :)
Leuk verhaal! Graag gelezen. (ik zag een spelfoutje: all -> al) Groet Peter
Profiel foto van Wiljan1
Knap geschreven en een mooi einde Willy
Profiel foto van esperanza
Echt genoten van je verhaal. Proficiat met je spotlight.
Profiel foto van Bart
Ik wil graag Daan bedanken voor zijn fantastische prestatie! Ik heb zelf al enorm genoten van het luisterwerk, nooit gedacht dat ik zo'n resultaat te horen zou krijgen :)

Ik heb het aan Daan doorgegeven Groetjes Max
Profiel foto van Ryara
Wat een heerlijk verhaal is dit zeg, eigenlijk een verhaal ín een verhaal. ik vind het ook leuk om lekker naar te luisteren, ik houd wel van luisterboeken.

Het is ook heel mooi ingesproken vind ik, was er zelf van geschrokken :)

Als het voorgelezen wordt is het net alsof het van een 'echte' schrijver is, vind je niet. Niet meer zo van jezelf, maar wel op een hele leuke manier.
Profiel foto van ive
Wat kan jij goed schrijven èn vertellen. Als jij de 'kindertjes' op zo'n manier een stukje 'verhaalt', dan zijn ze gekluisterd aan je lippen. Daar ben ik wel zeker van. Mijn vader deed dat vroeger ook, ons allerlei verhalen vertellen, waarna we even later, in onze warme bedjes kropen om te dromen over al die wonderlijke wezens en mensen, vaak met de nodige schrik en in het donker, spiedend of we niks zagen. Je kon immers nooit weten. Het is een kunst, want nu hij al oud is geworden, denk ik er nog vaak aan ... En daarvoor alleen al ben ik hem dankbaar, naast al het andere. Hij was de inspiratie voor de eerste verhalen en gedichten die ik later begon te schrijven. En ... dat is nooit meer overgegaan.
Profiel foto van haarle15
Als derdeklassers zonder modder te gooien zo aan je lippen hangen (figuurlijk dan), dan kan je wel boeiend vertellen uit een leeg boek.