Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Onder zeil


Geschreven door Stella Nomara
5 september 2012 14:01
Categorie: Ervaringen

vorig deel: Nachtstilte

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 1742 Aantal reacties: 13
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag technisch commentaar op zijn werk


Toen wij in 1985 weer vanuit Frankrijk in Nederland kwamen wonen, was één van de eerste dingen die wij aanschaften een polyester motorsailer van bijna negen meter. Wij hoopten dat ons enthousiasme voor de zeilsport over zou slaan op onze drie kinderen. In het begin waren onze dochters Vera en Lisa, toen respectievelijk negen en zes jaar, erg ingenomen met deze vorm van voortstuwing. Ook zij genoten van de rust die het varen zonder motor met zich mee bracht. Nu hoefden ze immers niet tegen elkaar te schreeuwen als ze weer eens aan het kibbelen waren. Zoon Bas, toen twee jaar, vond het maar niks. Zijn loopfunctie had nog niet het peil bereikt dat hij stevig op zijn kromme beentjes stond. Zodra de boot tijdens het zeilen maar enigszins overhelde, viel hij op zijn luierbibs en rolde zodoende naar de lage kant. Daar werd hij onder luid gejoel met vereende krachten vandaan geplukt en weer rechtop gezet. Dat was echter nooit voor lange duur, want bij de volgende keer dat we schuin gingen, rolde het manneke opnieuw ondersteboven. Totdat hij een plekje had ontdekt waar hij zich klem kon zetten. Door deze tactiek werd er door ons veel minder gelachen als we aan het zeilen waren. Nee, hij gaf er de voorkeur aan om de boot te laten voortbewegen met het behulp van mechanische krachten. Dit in tegenstelling tot zijn zussen. Totdat er op een dag een collegazeiler omsloeg, vlak voor de neus van de dames. Vanaf dat moment was voor hen het plezier van het zeilen mijlenver te zoeken. Ze waren bang geworden dat ook wij een keer zouden omslaan. Geruststellende woorden van echtgenoot Mees en mij mochten niet baten.

Zo gebeurde het dat wij meer met behulp van de motor voeren, dan zeilend. Slechts met windkracht vier of minder, gaven onze dochters “toestemming” om de zeilen te hijsen. Het risico van schuin gaan, of nog erger omslaan, was dan tot een minimum beperkt. Dat wij zodoende minder onder zeil voeren, werd met veel vreugde ontvangen door de kleine Bas. Fabyen, onze Schotse Collie, deelde die blijdschap met Bas. Het was voor hem nu niet meer nodig constant zijn nagels te gebruiken om zich schrap te zetten als wij slagzij maakten. Hij had er zodoende voor gezorgd dat onze mooi gelakte houten kuipvlonders drastisch waren veranderd. Ze leken nu meer op ruw geschaafde plankdelen. Geen fraai gezicht en het zorgde er ook nog voor dat onze gewoonte om altijd op blote voeten te lopen, afgeschaft moest worden. De splinters die ik uit voetzolen moest verwijderen, waren niet meer te tellen. Een voordeel van de beschadigde vlonders was het antislip effect. Kort samengevat waren zowel onze kinderen, evenals Fabyen, blij dat er vaker met behulp van de motor gevaren werd. Totdat er op een dag een kentering plaatsvond in die mening.

Wij lagen in een sluis om geschut te worden. Het is de bedoeling dat alle aanwezige watersportes dan hun motor uitzetten, zodat niemand tussen de sluismuren vergeven wordt van de uitlaatgassen. Gaan de sluisdeuren weer open dan worden, alsof een dirigent de opmaat geeft, alle motoren weer gestart. Tijdens dat schutten, was Basje in slaap gesukkeld, maar werd met grote schrik wakker van de ontstane herrie door die startende motoren. Hij zette het zodanig op een brullen, dat iedereen onze kant op keek. Daar kwam nog bij dat Fabyen meteen op volle sterkte begon te blaffen omdat Bas lag te krijsen (Dat was de manier van onze hond om ons te laten weten dat er iets niet goed was met het manneke). De herrie, die nog versterkt werd door de echo tegen de sluismuren, was onbeschrijfelijk: gierende motoren, een blèrende peuter en een hond die zijn aanwezigheid aan boord duidelijk kenbaar maakte. Ik deed of het blaffen en het janken bij ons aan boord de normaalste zaak van de wereld was, maar was blij toen we de sluis uitvoeren. Vanaf die dag wilde Bas, letterlijk en figuurlijk, niets meer van een motor horen. We hadden dus een patstelling tussen Vera en Lisa aan de ene kant en Bas aan de andere kant.

Er was maar één manier om die te doorbreken. We zeiden tegen de dames dat de brandstof voor de motor ontzettend duur was zodat, als we onder zeil gingen varen, er meer geld overbleef voor een extra ijsje. Dit argument ging er in als koek. Iedereen tevreden: er kon veel ijs gegeten worden, Bas zette aanzienlijk minder vaak een keel op en voor Fabyen was het niet meer nodig om ons dikwijls te attenderen dat er iets mis was met zijn kleine baas.

Toch was er nog iets wat ons verbaasde. Iedere keer wanneer wij een plekje hadden gevonden om aan te meren, smeekten de beide dames of Mees hun rubberbootje om wilde toveren tot zeilboot. En dat terwijl ze totaal niet gecharmeerd waren van het zeilen met onze motorsailer. Als het maar enigszins verantwoord was, voldeed Mees aan deze smeekbede. Wij hadden nog steeds hoop dat Vera en Lisa enthousiaste zeilliefhebbers zouden worden.
 


© Stella Nomara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Cojo
Ze kunnen zwemmen als ratten denk ik die kinderen van jou? Varen vind ik enig, jaarlijks zoeken we 1 of meer mooie rondvaarten uit, maar zeilen brrrr... Maar hoe dan ook, weer een oergezellig vaar-verhaal dat ik graag las.

Zwemmen kunnen ze idd. nog steeds goed. Leuk dat je het een oergezelligvaar-verhaal vindt en het graag gelezen hebt. Dank voor dit lezen, je reactie en je gedagzwaai-armen, Cojo.
Profiel foto van ragazza
Ik kan me voorstellen, dat het niet gemakkelijk is om iedereen van het gezin tevreden te houden. Maar jullie hadden wel een mooi compromis gevonden. Graag gelezen, Stella (y)

Het leven bestaat toch uit comprimissen sluiten? Wij vonden ons redelijk slim: wij zeilen, de kinderen ijsjes! Dank voor je reactie, je waardering en het lezen, ragazza.
Profiel foto van beppie
O jee, wat een dilemma. zie dan maar eens iedereen tevreden te houden. Leuk verhaal weer, graag gelezen.

Het lukte ons toch om iedereen tevreden te stellen. Fijn om te horen dat je het wederom een leuk verhaal vindt en het graag gelezen hebt, beppie.
Profiel foto van Wee
Mooi én leuk verhaald! Heel graag gelezen! x

Dank, dank, dank, Wee-tje voor je reactie, het lezen en je wuivende armen.
Profiel foto van Henny
Om al de neuzen dezelfde kant op te krijgen is niet gemakkelijk. Omkopen met een ijsje is dan wel een goede zet. :-d

Goed het hè, van ons? Anders hadden wij wel hardhandig alle neuzen dezelfde kant opgedraaid (giggle) Dank voor je leuke reactie, het lezen en je armpjes, Henny. Lukt het nog om sigaretloos te leven?

Ja hoor, lees die verhalen maar. :-d
Profiel foto van willy
weer leuk om te lezen: het reilen en zeilen van jou en je familie

Het ging er hier vooral om het "zeilen" van mij en mijn familie (giggle) Leuke reactie, Willy. Dank hiervoor, alsook voor je bezoek aan boord en je gedagzwaaiende handjes.
Profiel foto van naiche
Ik ben nu wel benieuwd of ze enthousiaste zeilers geworden zijn. groeten van Finnia

Helaas! Geen zeilers. Ze hebben beiden nog wel even een motorkruiser gehad. Maar hun toen respectievelijke partners waren niet van die watersporters (lees voetbalfanaten) Bas (nu 29 jaar) heeft sinds kort een aardig polyester visbootje met een 8 pk bb motor. Dank voor het meezeilen en het lezen, Finnia. Groet van Lasera Radiala

jammer. Bij ons ging het net zo, mijn broers vonden allebei een vrouw die er niet van hielden. Gelukkig hebben ze zich daar geen van beide veel van aangetrokken en zeilen ze allebei nog/weer. Mijn kinders zijn gelukkig wel zeilers/surfers. We hebben ze dan ook Pirata, Optimista en Leukothea genoemd (achteraf wel een beetje spijt van). Groeten, van Hornetty

Ja, naiche, zo kannie wel weer. (giggle) Nog effe en je heet klipperia of fregatia en heet ik onderzeebotia of vliegdekschipia (giggle)

Submarina?:D
Profiel foto van Anneke Tanneke
pracchtig verhaal ik kon de herrie bijn horen en...zijn je dochters blijven zeilen? groetekes

Ik ben blij dat je de herrie kon horen. Heb ik het toch nog "beeldend" kunnen beschrijven. De dochters? Zie mijn reactie bij naiche. Dank voor je reactie en het lezen, Anneke Tanneke. Geniet van het weekend.
Profiel foto van Fikske
Leuk verhaal weer Stella! Wij hebben nooit gevaren tijdens onze vakanties. Ja, wel met een rubberbootje, de kinderen dan en dat was altijd pret. In Joegoslavië voeren onze twee jongens altijd om de hoek van het rotsstrand en dan zagen we ze pas uren later terug. Toen ik nieuwsgierig werd en even ging kijken wat ze daar achter de hoek zo interessant vonden, zwom ik even tot daar en zag ze gluren naar het strand. hun bootje lag rustig te dobberen in het water, naast een paal met plaat waarop de letters FKK geschilderd waren.

FKK? Zegt mij niets (shame on me) Leuk dat je dit verhaaltje hebt gelezen, Fikske. Maar om het beter te snappen zou je eigenlijk ook de twee eerdere stukkies moeten lezen: "Gevaren" en "Nachtstilte". Dank voor je reactie en het zwaaien.
Profiel foto van maarten54
Ik lees het al, overal, ongeveer, het zelfde met kinderen op een bootje. Ik had het zelfde verhaal over het gebruik van de motor en ijsjes, maar op zeker moment zei mijn zoontje die wiskunde 'een makkie'vindt: Je kunt nu de motor wel weer starten, we hebben nu wel 3 ijsjes gespaart papa. Natuurlijk voldeed Mees aan deze smeekbede, kinderen in de bijboot, dan hebben de ouders rust. leuk verhaal Minke

Dat het herkenbaar voor je was, doet me deugd. Mees voldeed zoveel mogelijk aan hun verzoek. Het was ook altijd een geinig gezicht, die twee meiden in hun rubberbootje, getuigd met een badlaken en sturend met een peddel. Prettig om te lezen dat je het een leuk verhaaltje vind. Groet van Sara.
Profiel foto van ryara
Een levendig verhaal. Is het nog goed gekomen tussen zoon en dochters? Te harde geluiden, ik kan ze bijna voelen, ik scaah me aan de ant van Bas, ik zou er ook van zijn gaan huilen, maar dat zou ik ook doen als de hond zoveel herrie maakt.

Leuk dat je het een levendig verhaal vind, ryara. Die opmerking doet me goed. Dochters en zoon hebben een uitstekende band met elkaar, gelukkig maar. Wij waren gewend aan het waarschuwende geblaf van de hond. Hij deed dat alleen maar als er iets met Bas aan de hand was. En het huiilen van Bas om de harde geluiden kwam echt door het plotselinge opstarten van zoveel motoren terwijl hij heerlijk lag te dutten. Dank voor je reactie en het lezen.
Profiel foto van Adje
Leuk vervolg op jouw vorige 2 stukjes over jullie passie voor het zeilen, al laat de laatste regel vermoeden dat tussen de meisjes en het zeilen nooit grote liefde is geworden. Wederom graag gelezen, Stella.

Dank dat je deze trilogie hebt willen volgen, Adje. Tussen de meiden en zeilen is het idd. niets geworden. Maar wat maakt dat nou uit? Als ze maar gelukkig zijn met hun huidige leven en hobby's. Dank ook weer voor deze reactie, je bezoek aan boord en je wuivende armen.
Profiel foto van haarle15
Al is het jaren geleden dat ik in aanraking kwam met het zeilen, toch blijf ik het mooi vinden, al heb ik zelf geen boot. Het blijft een mooie bezigheid met de krachten van de natuur.