Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Hecatombe (3 van 5)


Geschreven door Breinpijn
12 juni 2019 17:06
Categorie: Horror

volgend deel: Hecatombe (4 van 5)

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 79 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
De Vijfde:
Het was kinderlijk eenvoudig om haar te ontvoeren en naar mijn loods te brengen. Gwendelyn is fotomodel. Bekend van diverse bladen; daarom makkelijk te ontleden, -welk een fijne term in dit kader- qua verblijfplaats of werkomgeving. Een goede navigatie, chloroform en de nonchalante onoplettendheid van een ‘kleerkast’ waren meer dan genoeg mogelijkheid.
   Ook zij ligt nu naakt op het matras, strak gebonden aan de spijlen van het ouderwetse bed. Ze is werkelijk oogverblindend mooi. Slank, maar niet té slank. Volle borsten, maar niet ‘overdreven.’ Een fijngetekend Aziatisch gezicht met volle lippen, maar niet té vol. Als ik haar lang gadesla heeft ze wel iets weg van supermodel HoYeon Yung. Ze is in alle bewoordingen een ‘natuurlijk’ perfect model. Boeiend, opwindend, zinnenprikkelend, echter, zonder de tegenwoordig bijbehorende opsmuk.
   Ik heb besloten dat zij in de film mag spelen die ik vandaag ga schieten. De hightech camera staat op gepaste afstand van het bed en loopt vanaf het moment dat ik Gwendelyn heb uitgekleed en aan het bed gebonden.
   Haar lange, vermiljoenrood geverfde haren liggen als een krans om haar hoofdje. Ze is nog wat versuft, maar dat is uiteindelijk de perfecte staat waarin ze mag beginnen aan haar nieuwe carrière als filmdiva. Een diva die ze trouwens op de site al is. Ze schrijft niet veel, maar de weinige gedichten die ze heeft gepubliceerd, ontstijgen het aardse, raken het hemelse. Woorden als fluweel gegoten in prikkelende zinnen en gebeeldhouwd tot een gestileerd kunstwerk. De reacties op haar werk zijn zonder uitzondering lovend. Wie ben ik om daar niet aan mee te doen.
   Ik ga naast haar op de rand van het bed zitten en streel zacht haar lichaam van onder naar boven. Over haar gemanicuurde teennagels via de gladgeschoren roomblanke benen, haar smalle heupen tot net onder haar borsten. Dan subtiel met twee vingers rond de contouren daarvan en langs haar hals waarna ik een vinger op haar lippen leg. Ze is écht perfect voor mijn voornemen. Als ze doezelig haar ogen probeert te openen, sta ik op en stap rustig naar de hoek. Eenmaal keer ik me om en aanschouw Gwendelyn in haar volle glorie en huiver nogmaals. Wat een vrouw! Beter kan niet.
   In de hoek staat een langwerpig pakketje verpakt in bruin papier. Ik ontdoe me van mijn kleren omdat mijn innerlijke stem me telkenmale gebiedt mijn roeping, dat waar ik voor geboren ben, zo zuiver mogelijk uit te voeren. Zonder overtollige kleding dus. Dan pak ik het pakketje en ga weer naast Gwendelyn zitten. Het koffietafeltje staat er nog steeds, maar nu zonder mijn gebruikelijke gereedschap. Het enige dat ik ga gebruiken, zit in het pakketje dat ik via een internetbedrijf heb gekocht.
   Ik weeg het op mijn hand. Het is verbazend licht van gewicht, maar ik had ook niets anders verwacht gezien de reputatie van het bedrijf. Ik trek aan de strik; het flinterdunne, maar stevige papier valt zacht krakend op de grond. Even houd ik mijn adem in, getroffen door de schoonheid. Nu sta ik bij twéé schoonheden in één kamer. Hoe mooi kan het zijn?
   Ik brand van verlangen om mijn gang te mogen gaan en sluit mijn ogen. Als een tsunami dringen de beelden zich op de voorgrond...
   Zagen, knagen, weeklagen. Rode stippen vermalen, vermengen met vuurrode vloeistof. Beekjes dik geronnen bloed als gestolde strepen over naakte lichamen. Zuigende geluiden in mijn oren. Ploppend ontkurken emoties als gespannen veren. Hees hijgen/smachten.
   …Om weer weg te vloeien als mijn ogen zich openen.
   Nogmaals weeg ik de katana met het negentig centimeter lange blad op de palm van mijn hand. Stabiel, precisie in metaal. De zoevende dood in mijn handen. Dan is er een zwak geluid.
   Gwendelyn kreunt zachtjes, probeert lodderig vanonder haar slaperig plakkende oogleden de situatie te overzien.
   “Zachtjes, mijn kind,” kweel ik mild. “Het is je tijd. Het is mijn tijd. Wees de ster in jouw eigen rolprent. Lieve Gwendelyn, geef je over aan mijn strelingen.”
   Het heft van de katana ligt plots in mijn hand en zwierig haal ik met één vloeiende beweging het staal over haar beide fijngevormde voetjes. Het meisje krijst het uit. –oh, zoete melodie-
   Meteen buig ik me, de katana als een hellebaard omhoog houdend, over het resultaat. De snede is eerst nog blank als haar huid waarna bloed, als lava uit een brede kloof, opwelt en zich in dunne stroompjes verspreid. Wild rukt ze met haar voeten aan de dubbelgeknoopte boeien.
   “Waarom,” kermt ze? “Wat heb ik gedaan? Wie ben je? Waarom wil je mij dood?”
   “Sssst,” maan ik haar. “Het heeft geen zin, dierbare Gwendelyn. Geef je over aan mijn liefkozingen. Toon je een waardig groot artiest in mijn minnespel met het vileine lemmet. Zie, de camera loopt; je weet hoe het werkt,” fluister ik in haar oor. “De avond is nog jong; er is nog zoveel te beleven, te ondergaan. Voel mijn emotie op je naakte huid. Geniet van mijn gevoelens, geleid via het scherpe staal, voor jou. Voor jou alleen… vanavond.”
 
Ik ben alle gevoel voor tijd verloren als ik Gewendelyn tot nu toe bezie. Ze schokt zachtjes; stuiptrekt bijna onopgemerkt. Voor een buitenstaander natuurlijk, niet voor mij. Ik zie álles. De gepelde vingertoppen die subtiel af en toe op de matras hameren. De honderden vlijmscherpe snedes, breed als een barcode, over haar buik en bovenlichaam waaruit bloed in allerlei wilde, bijna psychedelische vormen haar lijf rood kleuren.
   Nu, in haar stervensuur is het moment gekomen dat ik mijzelf mag bevlekken, mag bezoedelen. Ik kruip boven op haar en schuur mijn naakte lichaam over de hare, kus haar zachtjes in haar nek, glij als het ware polijstend rond en rond over haar vochtige, weelderig bebloede lijf. Neem met een hand een bos van haar lange haren en laat ze bijna een voor een door mijn vingers glijden.
   “Mijn meesterwerk,” prevel ik zwoel. -pure schoonheid- “Dit zou men moeten kunnen inlijsten. Jij bent de laatste der wetenden, der invoelenden!”
   Ik voel aan haar stuiptrekkingen, hoor aan de bijna onhoorbare zuchten, dat het einde nabij is. Snel wip ik overeind, ga schrijlings op haar zitten en hef, mijn hoofd opgericht, de katana hoog op. Met één harde stoot plant ik het lemmet tot de helft in haar hart. Gwendelyn hijgt, leegt ongecontroleerd haar ingewanden en blaas en sterft voor mijn fakkelende ogen.
   “Mijn lief, de finalescene is daar!” brul ik in een maniakale uitroep tot de camera. “Aanschouw het meesterstuk van Der Metzger!”

© Breinpijn. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van maarten54
Welk een fantasie lees ik hier..hu, niets voor mijn teergevoelig persoontje Ron. Pakkend geschreven, dat dan weer wel.
Je beschrijft wel een bijzonder persoon!
Is Ciska je voorbeeld?, als dat zo is heb ik haar niet goed bekeken :  >  haar smalle heupen tot net onder haar borsten. ? <
>
makkelijk te ontleden < Hier ben je een K vergeten? <img src='img/smileys/innocent0002.gif' alt='(saint)' Title='(saint)'>

Hihi, ik heb voor Gwendelyn inderdaad een voorbeeld genomen, maar je kent haar evenwel niet. Komt nog van heel lang geleden. 
En toen moest ik even prakkepiekeren. K vergeten... aha en toen viel het Kwartje, boef! <img src='img/smileys/anim_63.gif' alt='{L}' Title='{L}'>
Horror niets voor jou, Maarten? Ik had het idee dat jij wel van de monsters was?
Profiel foto van De Vos
Huiveringwekkend. Een gevoel van walging ging door mijn lijf. Maar dat is dan eerder, denk ik dan, een compliment voor je schrijftalent. Maar ik zie dat er nog een stukje staat, dus, ik ga nu niet teveel meer zeggen en eerst dat volgende even lezen.
 

Yep, vanochtend even gepost; zat toch in de stemming. Ik ben verheugd met je compliment. Dat klinkt als een cliche, maar dat is het niet. Ik waardeer complimenten en dergelijk echt enorm. Geeft aan dat men je schrijfsels wel wat vindt en daar doe ik het om. Een ander blij laten lezen of in dit geval huiveringwekkend. Nodeloos te zeggen dat je na deze reeks expert in horror bent.
Profiel foto van Ryara
Man,man, waar haal je het vandaan? In dit verhaal lijk je jezelf te overtreffen. Het is een mix van horror, fantasy, erotiek en dan ook met een spoortje dichtelijk 'genoegen'. Ik griezel ervan om het te lezen, maar kan toch niet stoppen. Dit doe je echt heel goed. (maar graag deze kwaliteit met een ander onderwerp <img src='img/smileys/confused0004.gif' alt='<img src='img/smileys/ooh1.gif' alt=':O' Title=':O'>O:' Title='<img src='img/smileys/ooh1.gif' alt=':O' Title=':O'>O:'> ik vind het doodeng).

Ik hoop dat ik eerdaags weer inspiratie voor een ander soort verhaal heb. En dan deze kwaliteit, zoals je dat zo mooi noemt, vasthouden. Ik ben ook met jouw reactie heel blij want ik weet dat jij kritisch leest en dus foutjes snel opmerkt, maar als jij dit zegt, heb ik echt wat goed gedaan. Klinkt wat afgezaagd, maar van jou dit compliment; heerlijk. Dank je wel, schone Amerikaanse<img src='img/smileys/fly1.gif' alt='(fly)' Title='(fly)'>
Profiel foto van J.A. XXer
Ik sluit me aan bij de bovenstaande reacties. Walgelijk goed!

Walgelijk mooie reactie. Steek hem op mijn hoed (zo ik die had). <img src='img/smileys/cool_man.gif' alt='8)' Title='8)'>
Oh ik weet mij niet te uiten, afschuwelijk goed, ben het met bovenstaande reacties helemaal eens, als vrouw is dit echt niet leuk om te lezen. Weerzinwekkend, de manier waarop , ziek moet je zijn in dat brein..maar als liefhebber van dit genre..heel goed gedaan, beschreven. Nog meer benieuwd naar de gedachte wereld erachter. Wat zo iemand maar zou kunnen bewegen..grr. en verbaasd over mijzelf over de aantrekkingskracht om door te lezen..tjee wat jij niet uit de kast haalt..
Ik slaak een zucht..<img src='img/smileys/smile1.gif' alt=':)' Title=':)'>

 

Weet je, ik denk persoonlijk dat de essentie wat er in de gedachtenwereld van zo'n persoon rondgaat, is dat ze geen remmingen kennen. Alles, maar dan ook werkelijk alles is min of meer normaal voor ze en kan elk moment gedaan of toegepast worden. Alsof je een soort god bent die alles mag en alles kan. En dat is inderdaad gestoord te noemen. Zwaar gestoord. Je bent dan inderdaad ziek en laat me het zeggen: de echte psychopaten praten alles voor zichzelf goed omdat het in hun wereld gebeurt en dus normaal is. Zulke mensen kun je ook niet genezen; Is naar mijns inziens niet mogelijk en daar geldt alleen maar voor: levenslang wegstoppen of de doodstraf. 
Ik ben zo blij met je woorden over het schrijftechnische gedeelte: het bevestigd dat ik iets kan schrijven wat anderen boeit en bindt. Dat is heerlijk om te horen. Dank je voor de sterren!
Profiel foto van Henny
Doet mij denken aan een Chineese methode. De dood met de duizend snede of zoiets. Toch, mijn sneetjes knäckebröd smaken nog steeds lekker.

Goed zo, Henny. Schrok maar lekker door. Die methode doet mij dan weer denken aan de duizend druppelfoltermethode. In ieder geval is wat deze meneer doet, tijdrekken; Hij wil er zolang mogelijk van ‘genieten.’ Hij is er intussen een meester in geworden, zo lezen we. 
Ik zou als ik jou was nog een knackertje hagelslag doen.
Profiel foto van astra
Niks voor mij, dit deel. In mijn achterhoofd houd ik vast dat jij de auteur bent en daarom kan ik verder lezen.
Verder sluit ik me aan bij Ryara. Als ik me even los maak van de inhoud, moet ik niet anders dan je stijl bewonderen. Wat knap om zo in de geest van een ander te kunnen kruipen.

Hihi, die reactie kreeg ik meer op dit werk. Maar weet dat ik absoluut niets weet van de geestesgesteldheid van deze mensen. Ik probeer een beeld te vormen aan de hand van wat ik zie, wat ik lees, wat anderen erover zeggen. Daarbij een scheutje fantasie en huppekee. 
Over mijn stijl valt natuurlijk te twisten, maar volgens een aantal van mijn medeschrijvers doe ik blijkbaar toch iets goeds als ik kan zorgen dat men zo meeleeft en zulke reacties achterlaat. waar ik natuurlijk ongelooflijk blij mee ben want elk complimentje is er eentje. Zie je me groeien????<img src='img/smileys/jump2.gif' alt='(!)' Title='(!)'>