Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


In de volleasbak liet hij een spoor achter - Deel 9- Machtsstrijd


Geschreven door esperanza
12 juni 2019 16:08
Categorie: Vervolgverhaal

volgend deel: In de volle asbak liet hij een spoor achter- Deel 10

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 47 Aantal reacties: 3
Aantal leden : 0
 0
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 9

Machtsstrijd

Binnen in de zaal waren nog weinige mensen aanwezig. Paula werd ontvangen door twee politieagenten die haar begeleiden naar een wachtkamer. Langzaam kwamen steeds meer mensen binnen. Er waren geen lege stoelen overgebleven en op het plein bij het gerechtshof, waren velen die stonden te wachten op het resultaat van de berechting. Grotendeels van de bewoners van het dorp waren aanwezig in Monte Verde.
Opeens werd de Rechter aangekondigde. Iedereen ging opstaan. Hij nam plaats en gaf toestemming om de Juryleden binnen te laten. Deze hadden een speciaal plaats in de zaal, links van de Rechter en op een bepaalde afstand van de toeschouwers die in de zaal aanwezig waren. Tussen de juryleden en de rechter stond de stoel die bedoeld was voor de verdachte. De aanklager die een voornamelijke plaats had, werd door de rechter opgeroepen en daarna mocht Bernardo Vasconcelos de advocaat van Paula binnen komen.
Als laatste werd de naam van Paula opgeroepen. Tussen twee agenten werd ze naar binnen geleid en mocht ze haar plaatsnemen tegenover alle aanwezig in de zaal. Naast Paula zat haar advocaat. Zachts sprak hij  tegen haar:
“Rustig blijven. Ik zal mijn beste doen om je vrij te krijgen.” Paula keek hem aan maar gaf geen antwoord.
Beschaamde keek ze naar de mensen die in de zaal tegenover haar zaten. Voor even met haar ogen dicht dacht ze bij zich, ‘ik ben bewust dat ik niets verkeerd heb gedaan al is daar iemand die mij van alles en nog wat zal beschuldigen en de jury zal proberen te overtuigen dat ze mij moeten veroordelen. Ik ben sterk. Ik kan voor mezelf opkomen’. Ze deed haar ogen weer open en liet 
ze haar kijken op de juryleden vallen. ‘Ze zullen nog verrast worden door wat ik nog te zeggen heb.‘ Dacht ze nog.

De aanklager begon zijn pleidooi. Hij richtte zich tegen de jury en spraak of hij absoluut zeker was dat Paula werkelijk de dader was van de moord op Marlene en dus ook op Zeca die daarna in het ziekenhuis was overleden. Zo sprak hij:
“Haar daad is absoluut een waanzinnige daad van iemand die gestoord is en die in opstand kwam tegen haar bazen. Ze hebben haar aangesproken over haar fouten in haar werk en op haar afwezigheid terwijl ze dienst had. Wat precies is gebeurde weten we niet en zij die ons dat konden vertellen zijn er niet meer onder ons. Zo een iemand als dit meisje, vormt een gevaar voor haar medemens. Ze moest in verzekering gesteld worden.”
De man ging verder met heel wat beschuldigen die duidelijk indruk maakten op de mensen die aanwezig waren en op de juryleden. Al was de zaal zo vol, het was verder dood stil en alleen de hatelijke stem van aanklager sneed de lucht in golven van beschuldigen.”

Daarna was het aan Paula’s advocaat om haar te verdedigen.
“Paula Xavier is een eenvoudige nog jong meisje, dochter van een werknemer van de grote boerderij van onze gewaardeerde politicus, Alberto Mendonça. Zoals haar vader als zijzelf zijn ze allebei bekenden en gerespecteerde onder ons.
Op een punt ben ik met mijn collega eens, we weten niet precies wat op de dag van de afschuwelijke moord is gebeurd, en ze die ons alles konden vertellen zijn er niet meer.
Duidelijk is dat Paula was als eerste gekomen op de plek waar Zeca en Marlene waren neergeschoten. Ze lagen op de grond in een bloedbad. Paula rende naar hen toe met de hoop hen nog te kunnen helpen. Voor Marlene was het al te laat. Zeca leefde nog, maar naar een paar woorden te hebben gesproken viel hij bewust loos. Het was Paula de naar het politiebureau belde om hulp te vragen.
Later toen de politie en de ambulance ter plekke waren, troffen de politieagenten Paula Xavier helemaal onder het bloed van de slachtoffers besmeerde. Dat is wat is gebeurde en niet anders.”

De aanklager en de advocaat van Paula, hebben om de beurt de jury verder gesproken. Soms leek het op een machtsstrijd te gaan tussen deze twee. Het ene, had getuigen overhoorde die vertelden van sommige onenigheden tussen Paula en Marlene. Onenigheden die hij als oorzaak voor de moord aanvoerde. De tweede probeerde dat allemaal ontkrachten, maar zelf had hij geen echt overtuigende bewijzen dat Paula niet de dader kon zijn.
Op laatste liet de aanklager het wapen waarmee de moord werd gepleegd, aan iedereen zien. Hij verteld:
“Dit wapen, is gevonden in de modder onder in de rivier. In en rondom het groot huis van de boerderij werd geen verdere aanwijzing naar de moordenaar gevonden. Nadat een duiker dit wapen had gevonden en na een grondig onderzoek, bleek het, het moordwapen te zijn. Toch zijn geen vingerafdrukken achter gevonden.” En richtend naar Paula, zei hij verder: “Misschien wil Paula Xavier ons vertellen hoe ze aan deze revolver is gekomen.”
De advocaat van Paula protesteerde tegen deze insinuatie van de aanklager, maar hij was daarover niet tegen ingegaan.

Het proces liep ten eind. De aanklager en de advocaat van Paula hadden al hun laatste pleidooi gehad, toen Paula Xavier ging opstaan en zei tegen de rechter:
“Excellentie, mag ik van u een kans vragen om in mijn eigen woorden te vertellen wat ik heb meegemaakt op de dag dat Zeca en Marlene zijn neergeschoten?”

Ze had niet aan haar advocaat gevraagd om voor haar de kans te regelen dat zij haar eigen verhaal kon vertellen. Daardoor werd Bernardo Vasconcelos enorm verrast, en het was ook zo voor de aanklager. De mensen in de zaal begonnen met elkaar te praten en te smoezen. Het werd erg onrustig in de zaal. Paula’s advocaat zei tegen haar dat ze had dat niet mogen vragen. De rechter sloeg met zijn hamer op de tafel en eiste orde op het tribunaal. Daarna richt hij zich tegen Paula om zijn antwoord te geven. 

 
***
 

© esperanza. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Fons
Nu ben ik toch wel zeer erg benieuwd Esperanza.

Ik ben blij dat ik je nieuwsgierig maakt, Fons. 
Dankjewel voor het lezen. 
Profiel foto van astra
Gelukkig, de rechter geeft haar een kans. Nu moet ze haar verhaal goed vertellen. Iedereen is alvast stomverbaasd.
We gaan goed luisteren naar Paula's verhaal.

Hier moet de rechter nog een antwoord geven aan Paula. Het is te hopen dat ze mag spreken...  
Dankjewel voor je mooie reactie... 
Profiel foto van monkey
Eindig je met een cliffhanger. Gelukkig zag ik dat het volgende deel er al staat, nu kijken of ik de gelegenheid heb dat vandaag te lezen.
Goed vertelt Sila, op deze manier lijkt die advocaat te verdedigen, maar doet er niet veel aan. Gevolg schuldig. Nu maar hopen dat ze zelf haar pleidooi mag voeren.
 

Ik moet toch nog wachten, want we staat nog geen vervolg.

Ik zal morgen de volgende deel schrijven... Vandaag erg druk gehad met de kleinkinderen... Wel erg leuk geweest!