Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Hecatombe (2 van 5)


Geschreven door Breinpijn
11 juni 2019 16:53
Categorie: Horror

vorig deel: Hecatombe (1 van 5)

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 58 Aantal reacties: 6
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Er is consternatie op de site. Er staat een bericht op de homepage bij het nieuwsoverzicht. Het bericht, kort en zakelijk, vermeldt dat ‘ons gewaardeerde lid ‘De Fransman’ plotseling is overleden. De reden van zijn verscheiden wordt, hoe jammer, niet gegeven. Aan de andere kant een zegen voor mij daar ik zo in de schaduw kan blijven.
   Er is een speciale pagina geopend voor condoleance en braaf laat ik daar mijn opperste deelneming achter alsmede een vermelding dat ik nog niet zo lang op de site ben en Frans derhalve nog niet zo lang ken. Ik lieg staalhard dat ik zijn verhalen toch ongelooflijk waardeerde door het persoonlijke karakter dat hij er altijd aan meegaf. -Who cares?- Ik sluit af met ‘Rust in Vrede’ en mijn initiaal ‘F.’
   Met belangstelling volg ik de discussie die na de mededeling losbarst. Wat is er met Frans gebeurd, wat mankeerde hij, vraagt men zich af? Sommigen, die hem persoonlijk kennen, weten te melden dat hij helemaal niet ziek was, maar al wel een aantal weken verdwenen. Dat hij al een aantal weken niet meer op de site verschenen was. Dat hij ‘ergens’ gevonden is waar hij niet hoorde. Niets voor Frans, vrij-gezellige Frans, fluistert men. Klopt, denk ik vergenoegd als ik de foto’s die ik van mijn ‘werk’ heb gemaakt nog eens bestudeer. Ik scrol met mijn duim langs de mooie, haarscherpe plaatjes van mijn liefde. Van het subliem uitgevoerde eindstuk van déze zoektocht. Als ik mijn neus in de lucht steek, kan ik nog bijna die verfijnde geur van de dood ruiken…
   Niet te lang in deze mindset blijven hangen, Fritz, je moet voort. Er zijn anderen hier die op je wachten. Of wacht ik op hen?
 
Het speurwerk gaat me steeds makkelijker en sneller af. Nu ik eenmaal weet waar en hoe ik zoeken moet, is het met mijn hackervaring en fotografisch geheugen een fluitje van een cent. Mensen zijn slordig, laten bewust hetzij onbewust altijd linkjes of boodschappen achter die kinderlijk eenvoudig uit te lezen zijn. Dat kan een toevallige verwijzing in een verhaal of gedicht zijn, woorden of zinnen op de profielpagina, een losse hint in een reactie. Een opmerking in een PB, een introductiestukje van een nieuw Forumtopic. En ik lees álles!
   Soms heb ik momenten dat ik zielsveel hunker naar gelijkgestemde zielen. Omdat alleen zij op waarde schatten kunnen wat ik breng; wat mijn drijfveren zijn, wat míjn honger werkelijk inhoudt. Die momenten zijn schaars want ik weet dat samenwerking ervoor kan zorgen dat mijn zorgvuldig gecreëerde dekmantel onverhoeds wordt afgerukt. De PB’tjes die men naar mij stuurt, beantwoord ik dan ook overwegend positief, maar terughoudend als ik een eenstemmig karakter bespeur. Kalm signaleer ik, zet een rood kruisje in mijn databank achter hun naam en ga dan mathematisch aan het werk om het mogelijke gevaar te elimineren.
   Nadat ik de mogelijke risicofactoren heb afgewerkt, met altijd een zeer creatief resultaat; ik ben tenslotte een kunstenaar, zijn de anderen aan de beurt. De geestlozen, de stompzinnigen, de argelozen en de ignoranten. Makkelijker te traceren, maar o zo bevredigend. Zij weten niet wat hen overkomt; hun verrassing, hun verbazing is zo aanstekelijk. Ik wentel me mateloos in hun opperste primitieve verbazing.
 
Schrijvers/Blijvers is ondertussen bijkans ontploft. Geruchten, gestaafd met krantenartikeltjes, sijpelen binnen op de Forumplek ‘Wat is er met Frans gebeurd?’ Er is blijkbaar een misdrijf in het spel geweest bij zijn verdwijning.
   Misdrijf… Zo zie ik het natuurlijk niet. Mijn persoonlijkheid wordt hier in een kwaad daglicht gesteld terwijl deze dorst, deze honger al zo oud is als de mensheid zelf. Ik weet dat zij dat (onderhuids) weten; mijn ‘medeschrijvers,’ maar het is ontegenzeggelijk moeilijk, zo niet onmogelijk voor hen, de onweerlegbare waarheid te erkennen. Ik omarm die waarheid als ware het een oude vriend, een geliefde. Erkennen voelt als acceptatie; een last valt van je af. Niet dat ik die last ooit had. Ik wist al vroeg in mijn jeugd dat ik ‘anders’ was. Dat klinkt als een afgezaagd cliché; alsof ik een transgender zou zijn die zich niet thuis voelt in zijn/haar/het lichaam. ‘Im gegenteil,’ mijn waarheid heeft altijd als die ultieme geliefde aangevoeld; mijn ‘soulmate’ om toch nog een cliché te gebruiken.

© Breinpijn. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van De Vos
We krijgen een inkijk in de zwarte denkgeest van Fritz.
Het leert ons wel op te passen met wat gepost wordt op een site.
Een gruwelijk figuur, naar mijn aanvoelen, en het is me dan ook niet verwonderlijk dat het een Duitser betreft. Maar misschien moet ik hier oppassen met deze opmerking en kan en zal het tegen mij gebruikt worden. Alhoewel, eigenlijk kan me dit geen barst schelen.
Ik lees met grote nieuwsgierigheid verder in dit verhaal.

IK zal een klein tipje van de sluier oplichten, Erik. Je weet misschien dat ik voor een verhaal veel research doe en ook de naamgeving van personages gaat bij mij door de molen. Ik moet bekennen dat ik voor een deel voor Fritz een bestaand persoon heb gebruikt. En laat me je vertellen; deze persoon was eng, echt eng. Hij was een Duitser dus dat laat ik ook doorschemeren. 
Ik ben meer dan verrukt met je reactie, je neemt de moeite om het te lezen terwijl het niet jouw genre is en niet je stiehl om verhalen te lezen. Dat is een groot compliment aan mijn persoon. Dank je wel. 
Volgende deel gepost en die is weer als vanouds. (beetje bloed, beetje pijn) En ondertussen verdiept het verhaal zich.
Profiel foto van Ryara
Ik moest even schakelen van de gruwelijke daad van het vorige deel naar het zo schijnbaar herkenbare ritueel van dit hoofdstuk. Je begrijpt wel dat ik geen pbtje meer durf te sturen? 

Echt niet, Ria? Hihi, heb ik toch iets goed gedaan. Laat me je in ieder geval geruststellen: volgende deel (alreeds gepost) is weer stevig houtzagen, zeg maar. Maar er moet natuurlijk ook een achtergrond voor de man en zijn daden zijn en ik dacht: laat ik een herkenbare omgeving zoeken. Wel gelukt, denk ik. 
Profiel foto van J.A. XXer
Prima deel weer. Ik verbaas me altijd over de nauwkeurigheid en de bijzondere woordkeus waarmee je schrijft. Ik mis die twee eigenschappen en moet het op andere manieren boeiend houden, dus verwijt me niet dat ik af en toe met enige afgunst door je verhaal heen race. Ik zag de derde iook al dus hup, we gaan weer door!

Amai, da's weer een veer die ik.... precies, daar. Jij zegt dat je met enige afgunst naar die eigenschappen van mij kijkt. Wel, je weet natuurlijk allang dat dat ook wederzijds is. Jij hebt kwaliteiten waar ik mijn vingers bij aflik. Dat spontane, dat snelle schrijven, die enorme hoeveelheid sfeer in je verhalen en het feit dat je iets zomaar ‘out of the blue’ kunt bedenken en daarop tijdens het posten op voort kunt borduren, meer improviseren dus.
En snel lezen is niet erg want bij jou blijft het toch wel hangen; bedoeling is dat je met plezier leest en dat is wel gelukt, denk ik. 
<img src='img/smileys/smilie_zeitung.gif' alt='(reading)' Title='(reading)'>Prachtig vanuit deze invalshoek, de locatie van waaruit. Van heel dichtbij..verast en ontstemd kruipt het onder mijn huid,
herkende ook de gebeurtenis die je beschrijft, vreemd komt dat op mij over, beangstigend..je belicht feilloos de belevingswereld,
die er aan vooraf gaat. wat er zoal in zijn gedachtewereld ontspruit.. Aangenaam lees ik..wat een zinnen.
.Im gegenteil,’zoals dit, ervaar het als een speldeprik, even benadrukken, zo subtiel, maar zo aankomt. 
Interessant en geboeid..lees ik verder..meer van dat gebruik je..het maakt het wat je beschrijft zo toegankelijk en tegelijkertijd wil je er weer vandaan, dat onbegrijpelijke begrijpbaar maken..Moeten we dat wel willen, deze gedachte dringt zich aan mij op, ha ha, voor een spannend verhaal met verdieping daar gaat deze schrijver voor.<img src='img/smileys/animal0019.gif' alt='(dog)' Title='(dog)'>

Oef, dank je hartelijk, Puck. Aleer zo'n heerlijk compliment. Ik moet zeggen dat ik ook wel eens zo'n boek leest waarbij je je zeer ongemakkelijk voelt of een teeveeserie kijkt met die insteek. Maar tegelijkertijd is het zeer aanstekelijk en wil je toch weten hoe het verder gaat en omdat het op de een of andere manier boeit. En dat is dan knap als je mensen zo aan je weet te binden met verhalen of films oid die buiten hun normale genre liggen. Zoals ik al zei had ik dat met gedichten, maar ik kan er inmiddels enorm van genieten. Vooral die een beetje mysterieus overkomen. Daar smul ik van. 
Die kleine gedachtenspinsels probeerde ik op deze manier in te voeren want ze tekenen het hoofdpersonage. Even een korte gedachte die van hem lijkt te komen. Dat maakt het wat realistischer. Evenals hier en daar kleine details aanbrengen. Niet te veel, maar genoeg dat de lezer zich een beeld kan vormen. En meeleven. 
Je maakt hier een opmerking over een gebeurtenis die je herkent. Mag ik vragen wat je precies herkent? 
Profiel foto van Henny
Ik weet het niet meer zo zeker of we naar de meeting gaan. Ik overweeg ook een verhuizing. (thief)
Knap om zo iets te bedenken. Te bedenken wil nog wel eens lukken, maar om in de geest van zo'n persoon te kruipen. Jou is het in ieder geval wel gelukt!

Hihi, doel bereikt. Het komt wel dichtbij, niet? Maar die meeting gaat door. Misschien gaan we wel een ‘moordspel’ doen<img src='img/smileys/anim_63.gif' alt='{L}' Title='{L}'>
Het is nog een heel dingetje om in de huid te kruipen van, maar het is wel essentieel voor als je een personage leven in wilt blazen. Ik heb al meer aangegeven dat ik niet precies weet hoe zo'n persoon denkt of wat er in hem omgaat, maar ik stel me zo voor dat het heel complex en onwerkelijk moet zijn. Misschien zitten ze wel in een soort constante psychose, een soort koortsachtige droom. Da's pas eng. 
Profiel foto van astra
Nou, dit ging al een stuk beter. Prachtig hoe je je weet in te leven in de verteller van je verhaal. En dan ook nog weet te plaatsen in de bekende omgeving van je lezers. Ik ben meestal terughoudend in mijn reacties en PBtjes, maar dat is meer om niet ongewild negatief over te komen. Nu weet ik dus dat ik daar ook om een andere reden goed aan doe. Dit deel levert wel kriebels op, maar is gelukkig niet lugber.
Volgende deel dan maar.

Tja, dan kon het volgende deel wel weer eens wat meer luguber zijn. Ik wilde hier bereiken dat er een ‘bekende’ omgeving voor ons schrijvers werd geschetst zodat het misschien toch iets meer dichterbij komt. Ik denk dat ik daar goed aan heb gedaan want gezien de reacties was die insteek raak. 
Dit is natuurlijk ook bedoeld om wat meer van de psyche van de man te laten zien. Hoe hij denkt, hoe hij reageert en zo meer. Doe ik wel vanuit mijn beleving want enige ervaring heb ik natuurlijk niet. Ik denk dat het allemaal wel aardig gelukt is.