Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


de geboorte van een andere ik - deel 18/20


Geschreven door giel
15 mei 2019 20:35
Categorie: Vervolgverhaal

vorig deel: de geboorte van een andere ik - deel 17
volgend deel: de geboorte van een nieuwe ik - deel 19/20

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 20 Aantal reacties: 1
Aantal leden : 0
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Deel 18
   ‘Watte?’ zeg ik, niet begrijpend.
   ‘Een soixanteneuf. Kom, draai je om en kom boven op je oom steunen.’
   Ik voel zijn grabbelende handen op het moment dat ik de voorgestelde houding inneem en ervaar hoe zijn lippen mijn intiemste plek beroert. Ik hoor hoe ik zelf naar adem lig te snokken. Dan laat hij me even los.
   ‘Jij nu ook met je mondje, hé Frederique.’
   Een fractie van een seconde later sluit ik de kringloop. Met zijn lippen- en tongwerk maakt hij me poepgeil. Duizendeneen wormen krioelen in mijn onderbuik, ik voel duidelijk dat ik in de laatste rechte lijn zit. Nooit vermoed dat ik zo’n niveau van extase zou kennen, de zucht om me helemaal te verliezen is nu wel immens. Tegelijk is er die sterk opdoemende drang naar een nog intensere beleving, naar het hogere. Mijn trots, mijn ijdelheid, die o zo bekende koppigheid van me: ze spelen plots geen rol meer. Op een of andere manier heb ik, instinctief wellicht, besloten om op puur gevoel te spelen. Ik laat hem uit mijn mond floepen en rol me van hem af.
   ‘Hey, wat nu?’ hoor ik hem, duidelijk verstoord, vol irritatie ook, vragen.
‘Ik had je toch helemaal nog niet gezegd dat je ermee mocht stoppen, slet!’
Hij spuwt dat laatste er als het ware uit. Hij kijkt niet begrijpend, ja boos zelfs als ik me vol hitsigheid tegen hem aan vlei. Ik draai mijn natte tong gulzig in zijn oorschelp om hem dan hees toe te fluisteren dat ik nu wèl wil.
   ‘Eindelijk,’ klaart zijn gezicht op. ‘Eindelijk, ik het wou het verdorie al vanaf het eerste moment dat ik je zag.’
   Ik moet denken aan wat hij daarstraks nog zei, van dat je moet durven gaan tot de essentie, de kern van jezelf... Nonchalant werpt hij de drie bankbiljetten die ik op het nachtkastje gelegd had naast mijn kopkussen.
   ‘Neem ze nu maar, je verdient ze.’
   De hele discussie van zojuist duikt weer in het hoofd op, maar ik voel dat ik nu geen poot meer heb om op te staan. Meer zelfs: ik ervaar het in zekere mate als een vorm van compliment, zeker nu het van hem komt - ik, denk ik zo, zou zoiets nooit van gelijk wie aanvaarden. Ik bedank hem, mompelend en schuchter als een zesjarige, door zijn mama voor het eerst doorheen de immens grote schoolpoort geduwd. Maar voor mij is het dan ook wel een beetje een variant op de eerste schooldag. En ja, ik voel me verlegen om dat geld, of ervaar ik eerder een vorm van trots maar ook toch vooral van blijdschap? Raar gevoel.
   ‘Zet je op je knieën,’ beveelt hij dan.
   Terwijl ik dat doe gooit hij voor mijn neus dat pakje met condoom dat ik moet openscheuren voor hem. Intussen voel ik hoe een natte, koele en erg vaste substantie over mijn roosje drupt. Na de fles dichtgeschroefd te hebben, wrijft hij het met zijn vingers uit. Dit is puur genieten.
   ‘Doe hem nu maar om, schatje,’ zegt hij dan, beetje hees.
   Met een beetje veel onhandige vingers lukt het me dan toch het rubber over zijn eikel te ontrollen. Dan tast hij met een arm tussen mijn dijen en begint hij met stevige hand mijn al goed stijf staande pik tot een nog trotser torende hardheid te brengen. Ik kan nog maar één ding doen: genieten van het nu, in volle verwachting van wat komen zal.
 
 
© giel. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Breinpijn
En toch laat ze zich overhalen. Alles voor enkel lust. Dat is je ware breinknoeierij. 

Dan tast hij met een arm tussen mijn dijen en begint hij met stevige hand mijn al goed stijf staande pik tot een nog trotser torende hardheid te brengen.>volgens mij is het ‘zijn’ al goed stijf.....

...euh, kan niet goed volgen, eerlijk gezegd - oftewel: wacht de twee slotdeeltjes op

Nou, het valt me op dat je hoodpersonages vaak heel naïef zijn, zoals ik al eens schreef. Dat er, zodra er enige lust in het spel is, ze zichzelf direct van alles beginnen af te vragen. Kortom, ze zijn makkelijk manipuleerbaar. Nu is deze kerel daar natuurlijk een meester in, maar misschien ligt het aan mij. Ik zou mezelf wel twee keer bedenken voor ik aan zo'n avontuur begon. Ik ben natuurlijk geen jong meisje en kan ook niet in de gevoelens en gedachten van hen kijken, maar dit gaat erg snel. 
Ik zie hier trouwens inderdaad dat er nog twee deeltjes komen. Dan komt het verbale (of misschien nog wel fysieke) vuurwerk nog.