Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Straffe Koekjes


Geschreven door Fikske
22 oktober 2015 17:38
Categorie: Humor

Leestijd: ca. 4 min.
Aantal keer gelezen: 378 Aantal reacties: 6
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
 
Muriel Van Der Vorst was diep ongelukkig omdat haar man, Johan Goedhals maar niet dood wilde gaan.
Haar beste vriendin Julia, had haar een zestal maanden geleden aangeraden om met de oude notaris te trouwen, hij zou het niet lang meer uitzingen, had ze gezegd en dan kon de nog fris en jeugdige Muriel de erfenis binnenrijven…, maar het liep anders.
Sinds hij het bed deelde met de veertig jaar jongere Muriel, fleurde de oude vrijgezel helemaal op en scheen hij met de dag jonger te worden. 
Aan stoppen met werken was hij nog lang niet toe. Zijn notariaat draaide op volle toeren en de centjes bleven maar binnenkomen.
Notaris Goedhals schatte ( nee hij wist het met zekerheid ), zijn vermogen op 212.678.000 euro. Muriel kende het bedrag niet, cijfers waren nooit haar sterkste kant geweest, maar toch voelde ze dat haar deel van de erfenis groot genoeg zou zijn om al haar dromen in vervulling te laten gaan.
‘Die vent blijft maar leven,’ zei ze tegen Julia, ‘er moet toch een middel bestaan om hem het hoekje om te helpen.’
   ‘Pas toch maar op,’ meende haar vriendin, ‘dat je geen stommiteiten uithaalt en ze je voor onbepaalde tijd in de gevangenis steken.’
   ‘Nee, dat weet ik ook wel, ik zoek een manier die me niet verdacht maakt en het doet lijken alsof hij “vreedzaam heengegaan” is, tijdens zijn slaap, bijvoorbeeld.’
   ‘Met vergif misschien?’
   ‘Misschien…, maar waar kunt ge dat kopen?’
   ‘Bij iemand die ge kunt vertrouwen en die het niet verder zal vertellen.’
   ‘Ja, ik zal er eens over nadenken.’
 
Als ze alleen is, denkt Muriel diep na…
Iemand die ik kan vertrouwen? Misschien apotheker Jos. Jos is nog een oud lief van mij geweest en zijn vrouw, Marianne wist niet dat hij twee dagen voor hun trouwdag nog samen met mij de lakens heeft gedeeld in Hotel Esmeralda.
 
‘Dag Jos!’ zegt Muriel met een zwoele stem als ze aan de toonbank van Apotheek Verbruggen staat. Ze lonkt vanonder haar lange wimpers naar haar vroegere minnaar en wacht tot de vorige klant de winkel verlaten heeft eer ze verder spreekt.
   ‘Ik zou je iets delicaat moeten vragen en ik reken erop dat jij je mond zal houden.’
   ‘Zeer zeker Muriel. Ge kent me toch, ik zwijg als een graf.’
   ‘Juist! En nu je het toch over een graf hebt…, er is iemand die ik er graag in zou willen hebben.’
   ‘Muriel!?’ zegt Jos met gespeelde verbazing. ‘Toch niet…,?’
   ‘Jawel,’ zegt ze gedecideerd, ‘hij moet er aan!’
   ‘En hoe wil je dat doen?’
   ‘Vergif!’
   ‘Vergif? Meiske toch, dat wordt een verdacht overlijden. De wetdokters zullen het dadelijk doorzien.’
   ‘Niet als jij me aan het juiste product helpt.’
   ‘Dat kan ik niet doen Muriel, het is veel te gevaarlijk.’
   ‘Vergif dat niet kan opgespoord worden, daar weet jij als apotheker toch alles van.’
   ‘Misschien, maar ik vind het een te groot risico…, we moesten eens betrapt worden.’
   ‘Toen we in den “Esmeralda” aan het rampetampen waren, dan was je niet bang om betrapt te worden, hé?’ sist ze tussen haar mooie witte tanden.
   ‘Jos, je moet mij helpen of ik...,’
  
Er komt een klant binnen en Muriel breekt abrupt haar zin af.
Ik moet iets doen, denkt Jos, iets…, maar wat. Hij bukt zich en zoekt koortsachtig onder de toonbank. Zijn oog valt op een doos hondenbrokken die pas opengedaan is.
De apothekersassistente van Jos gaat naar de klant toe en neemt haar mee naar de andere kant van de winkel.
   ‘Luister,’ zegt Jos met gedempte stem tegen zijn minnares. ‘Ik kan je iets geven dat vrij traag werkt en nagenoeg niet op te sporen is.
   ‘Ik wil het hebben!’ zegt Muriel.
   ‘ Goed!’
   Jos duikt opnieuw onder de toonbank en vult een papieren puntzak met de hondenbrokken.
   ‘Hier, steek vlug weg. Geef uw man elke morgen bij zijn ontbijt twee van deze koekjes  en ’s avonds voor het slapen gaan, nog twee. Weet me binnen een week te vertellen hoe de uitwerking was. Misschien moeten we daarna de dosis langzaam verhogen.’
   ‘Dankjewel Jos. Ik wist dat ik op je kon rekenen.’
 
 
Veertien dagen later.
 
‘Kijk eens meneer Verbruggen,' zegt de apothekersassistente,  'daar aan de andere kant van de straat loopt de vrouw van de notaris, helemaal in het zwart gekleed. Is de notaris gestorven misschien?
   Jos laat van het verschieten de fles met hoestsiroop bijna uit zijn handen vallen en rent dadelijk de straat over, naar Muriel.
   ‘Zie ik het goed, Muriel, is je man dood?’
   ‘Ja, ’t is gelukt hé!’ zegt ze triomfantelijk.
   ‘Hoe is dat gegaan?’ wil hij weten.
   ‘Het ging vrij langzaam, zoals je hebt gezegd. De eerste dag gaf ik hem twee koekjes fijn gemalen tussen zijn muesli-ontbijt en ’s avonds nog twee in zijn havermoutpap.’
   ‘Ja, en?’
   ‘Na de derde dag begon hij regelmatig zo los weg met zijn hand te schrabben achter zijn oor, net als een hond.’
   ‘En toen?’
   ‘Toen niks…, maar twee dagen later, liep hij in huis op handen en voeten rond en hief zijn ‘pootje’ op om  tegen de buffetkast te pissen!’
   ‘Jezus! Wat een rare nevenwerkingen gaven die koekjes.’
   ‘De laatste dag van vorige week wilde hij aan zijn eigen gat ruiken en toen heeft hij zijne nek gebroken!

 

© Fikske. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: (smile)
Profiel foto van Breinpijn
Volgens mij heb ik deze in een iets andere setting gehoord... ergens. Maar knap geschreven, hoor. Ik kan altijd erg genieten van jouw taalgebruik. Smeuiig tot op de bodem zullen we maar zeggen. <img src='img/smileys/yes2.gif' alt='(y)' Title='(y)'>

Je bent een geboren verteller en ik heb er eens goed mee gelachen.Tof !
Profiel foto van esperanza
ha, ha, ha.... Wat een leuk verhaal, Fikske. Graag gelezen!

Ik vergat je te bedanken voor je reactie, fijn dat je kwam lezen.
Profiel foto van Stella Nomara
Je kunt zo thrillerschrijver worden,Fikske. Een bijzonder verhaal. Ik heb het, zoals gewoonlijk met jouw verhalen, met veel plezier gelezen.
Groeten van Stella Nomara

Dank je Stella voor het komen lezen en je waardering.
Profiel foto van Henny
Je hebt van een mopje, leuke zinspeling op het end, een leuk verhaaltje weten te brouwen. leuk weer eens van je te lezen.

Het is inderdaad een vrij oude mop, maar ik had goesting om er een verhaaltje van te maken. Dank Henny.
Profiel foto van ragazza
Misschien heb ik hem ooit al wel eens gehoord, maar zoals jij hem hier vertelt, zal ik hem niet zo gauw meer vergeten. Leuk gedaan, Fikske! Je bent een natuurtalent ;)

Zeker van dat je deze mop al gehoord hebt Ragazza, maar ze kwam zo ineens in mijn gedachten en ik heb er een beetje bij gefantaseerd. Dank voor je toffe reactie.
Profiel foto van Ryara
Wat een heerlijk verhaal Fikske. Een mopje is leuk, een mooi uitgewerkt, gedetailleerd verhaal is beter, véél beter!

Ik had hier gisteren al een antwoord op je reactie gegeven en nu is het weer weg...
Nu dan, dank voor je lieve woorden Ria, het is slechts een mopje maar zoals ik hierboven reeds zei, heb ik er wat rond gefantaseerd en dat vond ik nu ook eens leuk om te doen.
 

In mopje in een prachtige verpakking, die krijg ik graag!