Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


De Saga van I Juca Pirama


Geschreven door esperanza
21 oktober 2015 14:15
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 411 Aantal reacties: 9
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Het verhaal speelde rond de jaren 1850 in het Amazonasgebied…
Indianen die in het oerwoud woonden waren in stammen verdeeld. De Tupis, een van het grootste volk van de Amazonas waren dappere strijders. Onder hen vond je ook de stam van de Tupãs. Toch in de groot en geheimzinnig donkergroen bos, leefden ook andere volken. Zoals alle andere mensen van overal en van alle tijden, plegen ze oorlog onder elkaar. Daarvoor, kenden ze speciale rituelen en waren ze bedreven met hun eigen wapens. De Timbiras was een van de andere volksstammen. Ze waren dapper en trots op hun levenswijze en hun bestaan.
 
Gonçalves Dias, een van mijn lievelingen Braziliaanse poëet, geboren in 1823 en gestorven 1864 schreef een saga over de Timbiras en de Tupãs. Deze saga kent tien delen in 55 strofen, de dialogen niet mee geteld. Hier onder, een sinopse van deze saga.
 
De Tupãs waren door de blanken tot schande gebrachte. De blanken hadden wapens die vuur spuugden en zo dood en bederf zaaiden. De brave Tupãs-krijgers waren allemaal vermoorden op een paar na. Vrouwen werden verkrachten en kinderen vermoorden. De weinige stam leden die nog over waren, droegen diepe wonden in hun lichaam en in hun ziel en om in leven te blijven doken ze verder in de Amazonas. Zo liep daar wanhopig en verloren een krijger die voor zijn blinde vader zorg droeg.
Zonder hem zou zijn vader, die ooit zo dapper was geweest niet kunnen overleven. Hij zou zo maar ten prooi vallen aan de dieren in het bos. Juca, de zoon, liet de vader ergens op een veilige plaats en ging jagen. Verstrooid en met zijn hart vol verdriet, onoplettend, trad hij over de landgrens van de Timbiras. Zo werd hij gevangen genomen.
 
De Timbiras waren kannibalen. Ze wisten  dat de Tupãs  een sterk en dapper volk waren geweest tot dat hun slimme krijgers door de blanken met hun gevreesde vuurwapens, gedomineerd werden. Ze waren dus blij, heel blij met hun vangst. Het eten van het vlees van zo een krijger zou ze nog sterker en slim maken, dachten ze. Alles werd voorbereid voor het ceremonieel. Toch, op het moment suprême wanneer Juca zou gedood worden, begon de gevangen aan een pleidooi. Hij vroeg clementie om in leven te blijven ten bate van de zorg die hij droeg voor zijn vader, een oude en blinde Tupã. De baas, de 'cacique',  van de Timbiras liet hem praten en daarna gaf hem zijn vrijheid terug. De gevangenen was niet meer de dappere krijger dat hij ooit zou zijn geweest. Het eten van het vlees van een zo een angstig en laf mensen zou schadelijk kunnen zijn voor eigen krijgers.
 
Verslagen en vernederd ging Juca terug naar het bos. Zonder prooi retourneerde hij met zijn lichaam nog helemaal vers geverfd, naar zijn vader. Die, rookte de geur van de verf waarmee zijn zoon was geschilderd en concludeerde dat hij tot de dood moest zijn veroordeeld. Het moest de Timbiras zijn geweest die hem had gevangen. De vader kon zich niet voorstellen dat ze zijn zoon vrijgelaten zou hebben. Hij vroeg hoe het was gegaan. Juca moest aan hem  bekennen dat hij clementie had gevraagd om naar hem terug te keren.
 
De oude krijger voelde zich door de eigen zoon ten schande gebracht. Hij ging staan en vervloekte hij die van hem was geboren. Hij vervloekte zijn eigen lot om de vader van een lafaard te zijn en zo ook de toekomst van zijn zoon. 'Dat zelfs het gras zou verdord worden door de aanraking met je voeten'. Sprak de vader.
 
Diep bedroefd nam de zoon de vader mee en terugkeerde naar het land van de Timbiras. Daar aangekomen presenteert hij zijn vader. De baas van dit trots volk, stuurde ze allebei weg maar de oude en blinde vreemdeling herhaalde zijn vloek op zijn zoon. Toen is het gebeurd dat Juca, zo harde heeft gegild zoals nog nooit tevoren iemand had gekund. Daarna begon hij te vechten zoals de Timbiras nog nooit hadden gezien. Gebruikmakend van zijn pijlen en daarna van zijn speer, viel hij met ongekende dapperheid de Timbiras-krijgers aan. Velen vielen dood en iedereen was getuigen van zijn kracht.
 
Zijn vader die niets kon zien maar hoorde wat gaande was, vroeg aan zijn eigen God zijn uitgesproken vloek over Juca te vergeven en spraak een zegen over zijn zoon met woorden van dankbaarheid. De Timbiras, die onder de indruk waren van de vechtlust en dapperheid van Juca, lieten hun respect voor hem blijken. Weer werd hij gevangen genomen. Door hun baas, werd aan Juca beloofde dat zijn vader door de stam verder verzorgd zou worden. En Juca…  I Juca Pirama werd omgebracht. I
n een plechtig ceremonieel, werd zijn vlees opgegeten door de krijgers van het volk Timbiras.
 
Lang daarna, onder de nakomelingen van de Timbiras werd nog het verhaal van  I Juca Pirama en zijn vader verteld. De oude en blinde ‘Tupã’’- krijger werd door zijn vijand tot de dood verzorgd zoals het beloofde was aan zijn zoon.

Ik hoop dat jullie van dit verhaal over de saga van I Juca Pirama kunnen genieten. 

(I Juca Pirama betekent in het Tupis: 'Hij die moest dood gaan.')

 

© esperanza. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Hans.R
Boeiend Sila, jij laat mij geregeld genieten van
"ver weg" verhalen. Graag weer gelezen.

Dankjewel, Hans. 
Profiel foto van Henny
Wat een triest verhaal. Het hoort bij de geschiedenis en dat mag zeker niet vergeten worden. Door jou weer heel zorgvuldig verteld.  

Dankjewel, Henny. Een heel fijne reactie. Ook dank je voor de sterren. 
Profiel foto van Cis L
Weer een mooiI verhaal  uit jou cultuur, Sila

Dankjewel, Cis. Blij met je 'mooi'. 
Profiel foto van Andre Moortgat
"Hij die dood moest gaan"...
herleeft dank zij jouw geliefde poëet
​Gonçalves Dias
Een saga die je zo boeiend ten berde brengt
mooie Braziliaanse inbreng<img src='img/smileys/hat.gif' alt='(hat)' Title='(hat)'>
 

Dankjewel, voor je mooie reactie en ook voor de sterren, Andre.
Profiel foto van Runner
Mooi om de saga in deze vorm te presenteren. Een boeiende sage zou ik zeggen!

Ik ben erg blij met jouw reactie. Dankjewel voor de sterren. 
Profiel foto van Breinpijn
Kan niet anders zeggen; genoten van je saga. Moed van het zuiverste water, als je het mij vraagt. Een held met zelfopoffering. 

Dankjewel, voor je mooie reactie, Ron. 
Profiel foto van Stella Nomara
Terecht in de spotlight, Sila. Met veel bewondering heb ik dit verhaal gelezen. Een echte heldensaga met veel liefde beschreven.
Knap gedaan, hoor.

Hartelijk dank, Stella. ook voor de sterren. 
Profiel foto van Fikske
Mooi, maar droevig verhaal. Zeer graag gelezen en zo krijgen we hier nog iets mee van culturen die spijtig genoeg moesten verdwijnen.

Ja, inderdaad, Fikske. Alles is veranderd van toen tot nu.. Heel erg spijtig!
Profiel foto van amvermeulen
Wat een bijzonder verhaal!

Het verhaal is niet van mij. Ik heb daarover verteld omdat de prikkelwoord was 'saga'. Gonçalves Dias was een grote poëet van de Braziliaanse Literatuur in de tijd. Hij vocht ook tegen de slavernij van negers en indianen. 
Sorry, nu ga ik te veel schrijven over iemand die jij niet kent.
Dankjewel voor je reactie. .
 

<img src='img/smileys/smile2.gif' alt='(smile)' Title='(smile)'>