Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Het laatste hoofdstuk


Geschreven door Ryara
19 oktober 2015 11:38
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 1 min.
Aantal keer gelezen: 319 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 0
 0
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Een blijde blik van herkenning als ik binnenkom.
“ Hallo mevrouw Verstraten, hier ben ik weer met de boeken.”
Mevrouw Verstraten hangt scheef in haar stoel en komt met moeite wat meer overeind. Ze kan niet meer lopen, zelfs de paar stappen naar toilet lukken niet meer. Haar handen zijn gekromd van de reumatiek, maar ze kan nog altijd een boek vasthouden, als ik er maar op let dat ze niet al te dik en te zwaar zijn. Ze leest veel en graag.
“Het is het enige wat ik nog heb,” zegt ze, “alleen door te lezen kan ik nog reizen en mijn gedachten verzetten. Als mijn ogen het ook laten afweten, heb ik niets meer.”
Mevrouw Verstraten is in het laatste hoofdstuk van haar eigen levensboek aangekomen. Het is een zwaar en eenzaam hoofdstuk. Ze zit al jaren in een verpleeghuis en vereenzaamt steeds meer. Haar kinderen heeft ze al tien jaar niet gezien, ik heb nooit durven vragen hoe dat zo gekomen is. Het verpleeghuis neemt geen nieuw gasten meer, het is nu meer een revalidatiecentrum geworden, de patiënten zijn er slechts voor enkele maanden. Mevrouw Verstraten heeft daardoor geen contact meer met de bewoners.
 
We praten wat over de boeken die ik voor haar heb meegenomen. Ik vertel over mijn nieuwe kleinkind en zie het verschil tussen het eerste en laatste hoofdstuk van het leven. Ooit, meer dan tachtig jaar geleden was deze vrouw ook een baby met een zachte, gave huid. Met handjes die alles konden grijpen, met ouders die haar op handen droegen.
“Dag mevrouw Verstraten, tot de volgende keer.”
Het is zo gemakkelijk als je nog in het midden van het boek bent.
    

© Ryara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Stella Nomara
Prachtige beeldspraak, ryara en heel gevoelig geschreven.

Groet van moi.

Dankjewel, dat je op je verjaardag tijd nam om even langs te komen. 
Profiel foto van Ivo
knap Ryara, en inderdaad zeer respectvol en met gevoel geschreven .. het leven zoals het maar al te vaak is en waarvan wij hopen dat het bij ons anders is

(

Dankjewel Ivo. Ik heb altijd zo'n dubbel gevoel als ik naar buiten loop. (sad) 
Prachtig verhaal, en als onderdeel van de schrijf prikkel, springt deze er voor mij bovenuit, graag gelezen.

Dankjewel Puck voor deze lovende reactie, daar ben ik blij mee. 
Profiel foto van Marifleur
Wat een ontroerend verhaal. Ik werkte in de thuiszorg en hoorde vaak dat de kinderen niet meer kwamen. Dat sneed door mijn ziel. Beroepsmatig mocht ik hier niet op ingaan. Luisteren met ingehouden verbazing, daarna aandacht schenken was het enige wat ik kon doen, net als in je verhaal. Ik geef je drie sterren. 

Dankjewel voor je fijne reactie. De sterren zal ik vanavond plukken als het me te donker word. 
Profiel foto van esperanza
Ik krijg kippenvel van, als ik dit stuk van jou lees. 
Wat mooi, zeg!













 

Dank voor je reactie. Ik vind het altijd een beetje moeilijk om bij haar langs te gaan. Ze is zo blij met mijn bezoek, maar ik kan er niet toe komen om daarom maar iedere week te gaan. Als ik daar eenmaal aan begin...
Profiel foto van ragazza
Mooi en respectvol verhaal, Ryara! De herfst van het leven. Het staat ons allemaal te wachten, tenminste als we het geluk hebben zo oud te mogen worden. We kunnen alleen maar hopen dat we niet te veel bladeren verliezen als het zo ver is.

Kleine opmerking:
"Ze zit al jaren in een verpleeghuis en vereenzaamd steeds meer": moet vereenzaamt zijn

Dankjewel Ragazza. Oud worden is wel mooi, maar zo eenzaam zijn, brrrr... Gauw dat stomme foutje verbeteren. (shy) 
Profiel foto van Cis L
Je beschrijft een schrijnende situatie. Wat goed dat jij haar nog wat vreugde brengt!
mooi en knap geschreven! Ryara.

Dankjewel Cis, laten we hopen dat het ons nooit overkomt.