Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Koffie verkeerd


Geschreven door willy
18 oktober 2015 15:52
Categorie: Algemeen

vorig deel: Toetje na het dessert

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 325 Aantal reacties: 7
Aantal leden : 1
 0
De Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Zozo…, dus Kobus komt hier weer wonen. Wel, wel wie had dat nou kunnen denken?’
Na deze diepzinnige beschouwing roert Willem Hunting omstandig in zijn koffie, waarna hij het kopje licht trillend naar zijn mond brengt. Hij trekt een vies gezicht en zet zijn kop met zo’n klap op het schoteltje dat de spetters in het rond vliegen.
‘Getverderrie, hebben ze er weer geen suiker ingedaan.’
‘Willem, kijk nou toch een beetje uit, moet je zien mijn jurk zit onder de koffievlekken. Ze zouden jou een tuitbeker en een slab moeten geven, je morst nog erger dan mijn achterkleinkind.’
‘Haha, die Hermien, wijfie toch…’ Nelis Coster, een rasechte Amsterdammer, die de drukke stad verruilt heeft voor een plekje op het platteland, slaat zich van plezier op de knieën.
‘ Liefie, dat is nou met recht een voorbeeldje van de pot die de ketel verwijt dat tie scheel ziet. Dat knoe…’
‘Dat tie zwart ziet.
‘Huh?’
‘Die ketel is niet scheel, maar zwart, net als de pot trouwens.’ En passant - tussen twee scheppen suiker door -  spijkert Willem de spreekwoordenkennis van Nelis bij.
 Waar bemoei jij je eigenlijk mee, meester Hunting? Enfin, scheel of zwart, een kniesoor die daar op let. Waar was ik gebleven? O, ja…, Hermien, dat knoeiende nazaatje van jou is gewoon erfelijk belast, want honnepon als jij strakkies dat blommetjesgordijn uitdoet, dan heb je echt geen hanger nodig. Dat kleedje van jou blijft uit zichzelf  wel staan, misschien zou je er wat kunstmest bij moeten gooien, dan ken de kok hiero der binnenkort geheid een stevig soepie van trekke.'
Als een goudvis die uit de kom is gesprongen hapt Hermien naar lucht, maar voordat ze Nelis eens flink kan uitfoeteren, neemt Willem weer het woord.
‘Mooi feest, was dat toch van Kobus en Mathilde. Jongens wat hebben we een leut gehad.’
‘Ja, flink wat te eten en genoeg te drinken, al hadden sommige van de meissies te veel boerenjongens met advocaat en slagroom naar binnen gelepeld.  Weet je nog dat Hannah Hupkes de ganse terugweg lalde van  ‘Wij gaan nog niet naar huis, want mijn moeder is niet thuis’ en dat ze efkes later klem lag onder de bank,  omdat ze zich wilde verstoppen voor haar moeder.’ Grijnzend kijkt Nelis de kring rond.
‘Nou Nelis, dat geeft geen pas om Hannah zo te kijk te zetten. Ten eerste kan ze zich niet verdedigen en ten tweede is het niet voor niks dat ze naar Avondrood is overgeplaatst. Ook vorig jaar al was ze het spoor al regelmatig bijster en dat is iets wat ons allemaal kan overkomen, zelfs mensen die een hoofdstedelijk brein hebben.’
Lies van Dongen is niet iemand die veel zegt, maar als dit gebeurt dan snijdt het meestal hout. Zelfs Nelis kijkt enigszins beschaamd en is opeens druk met het uit de krul draaien van zijn immense snor, Willem doet van de weersomstuit de derde lepel suiker weer terug in de pot en Hermien imiteert vol overgave een op hol geslagen jaknikker. Met samengeknepen ogen en een verbeten trek rond haar mond, een bewijs dat de woorden van Nelis haar nog behoorlijk dwars zitten, bitst ze terwijl ze Nelis recht in de ogen kijkt:
‘Goed gesproken Lies en laten we blij zijn dat Kobus terugkomt, ook al is de aanleiding verdrietig. Die rechtschapen en galante man weet zich tenminste ten opzichte van dames te gedragen.’
 
Na dit gezegd te hebben, hijst Hermien zich aan de tafel overeind, pakt haar rollator en ontgrendeld de rem en wil gas geven. Dan ziet dat ze is ingesloten door een peloton soortgelijke voertuigen, dat wordt aangevoerd door Klaziena de Bruin, die op haar beurt weer wordt gesecondeerd door de gezusters Treurnieten, haar adjudanten.  Gedrieën werden ze door Kobus Kloosterboer ook wel de Gestapo van het zorgcentrum genoemd. Een benaming die niemand hardop durft te herhalen, maar die in het geniep gefluisterd menigeen een scheef lachje ontfutseld. Achter de frontlinie staat Jet Meijer, haar ene hand leunend op haar wandelstok, de andere hand achter haar omgekrulde oor, zodat ze hopelijk toch nog genoeg van het spektakel meekrijgt.
‘Hoe durf jij die bok van een Kloosterboer een rechtschapen en galante man noemen?’
Klaziena de Bruin spuwt bijna letterlijk haar gal, in elk geval vliegen de speekselspatten Hermien Spekschoor om de oren. Het zou een reden temeer kunnen zijn om haar jurk een wasbeurt te gunnen, maar dat is wel het laatste waar ze zich op dit moment zorgen om maakt, zo verbouwereerd als ze is door de ongenuanceerde uitval van de Bruin.
‘Knoop dit in je oren, vrouw Spekschoor, en dat geldt voor jullie allemaal…’ Dreigend kijkt Klaziena de kring rond. 'Binnen nu en een maand zal ik die knappe Kobus Adonis van jullie ontmaskeren als een ordinaire, gladde oplichter.’
 
Niemand ziet tijdens de heftige redetwist dat er een donkere Mercedes de parkeerplaats oprijdt en even later een blonde vrouw een oude man behulpzaam is bij het uitstappen.
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
© willy. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
volgende werk van deze gebruiker
volgende
volgend werk in de lijst
volgende
volgend Verhaal
volgende
Profiel foto van esperanza
Wat mooi geschreven, Willy. Beschouwend... Ik heb echt van genoten, of ik ze voor mij zag...

Dankjewel Esperanza, leuke reactie en dank voor jouw sterretjes
Profiel foto van Runner
Ja inderdaad mooi geschreven met veel humor!

Dankjewel voor jouw leuke reactie
Profiel foto van Ryara
Jij weet zelfs van het leven in een bejaardenhuis nog een spannende triller te maken. Heerlijk zoals je de dialogen neerzet en de omgeving en kleding gedetailleerd beschrijft. Wie stap er uit de donkere Mercedes? Heerlijk, er komt dus nog een vervolg! (me) 

Dankjewel Ria, je wilt niet weten wat er zich allemaal in zo'n bejaardentehuis afspeelt.
Profiel foto van ragazza
Zeer beeldend geschreven, Willy. Met een glimlach gelezen ;)

Leuk compliment ragazza, fijn dat je er was.
Profiel foto van Fikske
Heerlijk verteld. De sfeer is bijzonder goed weergegeven en zinnen als: Als een goudvis die uit de kom is gesprongen hapt Hermien naar lucht, maken het voor mij heel plezant.
 

Dankjewel Fikske, fijn dat je er was en dank voor de sterren.
Profiel foto van Stella Nomara
Wat een heerlijk vervolg. De sfeer heb je enorm goed weer gegeven en de nodige humor ontbreekt gelukkig niet. Hilarische woordspelingen maken dit een knap stukje werk, Willy.

Leuk om te horen en dankjewel voor je waardering. Ik moet nog aan een vervolg beginnen, maar ik weet niet hoe het jou vergaat, maar de tijd vliegt me door de vingers.
Profiel foto van Beppie
Ik ben een tijdje niet zo actief geweest, maar inmiddels weer helemaal terug :) Heb alweer een paar columns geplaatst. Dus eens even wat rondgesnuffeld naar wat jij de laatste tijd nog zoal geschreven hebt... erg leuk en herkenbaar, dit verhaal. Ik doe zelf vrijwilligerswerk op een zorgboerderij. Wat kunnen die oudjes toch katten op elkaar. Heerlijk.


 Waar bemoei jij je eigenlijk mee meester Hunting? 
  Knoop dit in je oren vrouw Spekschoor > voor een aanspreking een komma plaatsen.

Zoals je misschien al gemerkt heb ben ik zelf door allerlei oorzaken op dit moment bijna niet meer actief. Ik wil al lang een vervolg op dit deel schrijven en ik hoop echt dat ik binnenkort hier ook daadwerkelijk mee aan de slag ga. In elk geval ben ik blij dat jij er weer bent, want ik miste de laatste tijd veel vertrouwde gezichten.
​Dank voor het lezen en de aanwijzingen. Super!

O jee, ik hoop toch dat bij jullie iedereen gezond in lijf en leden is? Jullie hebben al genoeg meegemaakt, dacht ik zo.

Zelfs dit antwoord duurde schandalig lang, excuus daarvoor. Het is hier op het moment rustig, maar in ons achterhoofd weten we dat er (hopelijk) uiteindelijk het telefoontje komt dat er voor Wim een donorhart beschikbaar is.
​Mijn moeder moet wegens sloop van de aanleunwoning op haar 90e nog verhuizen en ook zij verdient de nodige zorg en ik ben voor (verplichte) PE punten weer aan een studie begonnen. Het is echter niet zo dat ik helemaal geen tijd zou hebben om te kunnen schrijven, maar op een of andere manier lukt het me niet me daarop te concentreren. Ik hoop echt dat de spirit binnenkort weer verschijnt...
 

Ja, ik herken het gevoel... mijn zoon heeft vorig jaar een ernstig ongeluk gehad en toen het alweer in rustiger vaarwater was allemaal, had ik in principe ook weer ruimte om te schrijven. Maar de rust moet je dan ook weer zien te vinden en dat duurt wat langer. Dat komt wel weer, het móet uiteindelijk ook niet. Schrijven is in de eerste plaatst ter ontspanning. 
Je gezin komt uiteraard op de eerste plaats. je man, je moeder en dan ook nog een verplichte studie... me dunkt, da's al heel wat. Sterkte ermee xx