Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Trouwringen op een kussentje


Geschreven door Ryara
15 oktober 2015 08:31
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 427 Aantal reacties: 6
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Het volgende verhaal speelt zes jaar geleden. Mijn zoon Edgar trouwt met Esli en de bijna vierjarige Tim mag een groot deel van het feest meemaken. Een belangrijk punt is dat hij de ringen mag geven. Ik heb een mooi ringenkussentje gemaakt met allemaal witte roosjes, die er met een enkele steek opgenaaid zitten. De week ervoor hebben mama Eveline en ik hem uitgelegd wat de bedoeling is. Met een kussentje van de bank oefent hij. Onverschillig pakt hij het kussentje aan één punt vast en loopt ermee door de kamer naar het denkbeeldige bruidspaar. Néé, dát is niet de bedoeling Tim. Ik vertel hem nogmaals dat er ringen op het kussentje liggen en als hij er zó mee rondzwiert, dan vliegen de ringen volgende week de kerk door. Het zal best een hilarisch moment worden op die manier, maar we willen het toch liever niet. Hij moet ‘plechtiger’ lopen en het kussentje recht houden. Pas als ik hem vertel, dat hij moet lopen alsof er een glaasje water op het kussentje staat, doet hij wat er van hem verlangd wordt. Nu is het duidelijk.
 
Als de grote dag dan aanbreekt, laat ik hem het kussentje zien. Met warme handen strijkt hij hardhandig over de tere roosjes, die gelukkig blijven zitten. Néé, voorzichtig zijn. Denk aan het glaasje water, alleen maar dragen en afblijven. Ik knoop de ringen er voor de zekerheid maar met een extra knoop op vast. Tim is rustig bij het officiële gedeelte. Eerst het burgerlijk huwelijk. Er is genoeg voor hem te zien en voordat het kerkelijk huwelijk begint, kan hij nog even zijn benen strekken, want hij moet natuurlijk plassen onderhand. In de kerk kost het hem steeds meer moeite om rustig bij papa te blijven zitten. Mama is getuige en zit een stuk bij hem vandaan. Opa en oma zijn ook al buiten bereik en uiteindelijk ligt hij languit op de bank in een boekje te bladeren. Toch nog onverwacht is hij aan de beurt.
“Waar zijn de ringen?” vraagt de geestelijke. Het bruidspaar wijst naar de plaats waar Tim zit. Papa helpt hem om van de mooie gebeeldhouwde bank af te klimmen en geeft hem het kussentje.
 
Voetje voor voetje, uiterst zorgvuldig en zéér langzaam loopt hij keurig met het kussentje naar het bruidspaar. Wanneer er echt een glas water op had gestaan zou hij geen druppel gemorst hebben. Ik had me rustig de moeite kunnen besparen om de ringen zo stevig vast te maken dat de pater ze niet meer los kreeg. Keurig gedaan hoor ventje.
 


© Ryara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van astra
Wat een schattig verhaaltje, en die foto, je ziet gewoon de concentratie!
Mijn broer, een nakomertje, mocht mijn bruidsjonker zijn. Hij was zeven jaar. Vol ernst en overgave heeft hij op het Stadhuis en in de kerk, mijn sleep gedragen en keurig uitgespreid neergelegd.
Leuke herinneringen, hoor.

Volgens mij weet Tim er niets meer van, maar voor ons is het een prachtige herinnering. 
Profiel foto van Henny
Leuk verhaaltje en ik zie het zo voor me. Vaak is het zo als het puntje bij het paaltje komt dat kinderen heel goed weten wat er van ze verlangd wordt. Dat bewijst Tim wel. Keurig gedaan, Tim! (hat) 

We hadden wel verwacht dat het goed zou gaan, anders zou het hem niet gevraagd zijn. Dankjewel voor je reactie. 
Profiel foto van esperanza
Wat een lieve jongen! Hij heeft alles keurig, gedaan. 
Mooi verhaalt, Ria. 

Ja, het is nog steeds een lieverd, mijn oudste. 
Profiel foto van ragazza
Zo schattig! Kinderen en ceremonieën gaan over het algemeen niet zo goed samen. 
Al had het wel wat extra gehad als hij met het kussentje de ringen in de kerk had rondgegooid <img src='img/smileys/devil1.gif' alt='(6)' Title='(6)'>

Achteraf gezien, was het verhaal dan veel spannender geweest natuurlijk. Ik zie het al voor me, allemaal met onze goeie kleren aan over de vloer, op zoek naar de ringen. Dit was in het echt al spannend genoeg. eerst konden we het kind niet meer vinden, die lag languit op een kerkbank wat te spelen met niets (uit verveling), vervolgens eindeloos wachten totdat hij eindelijk met voorzichtige stapjes bij het bruidspaar was. Toen die ringen die de priester er niet af kon peuteren...pffttt... en het wás al zo'n lange zit...

Leuk dat je even kwam lezen en een reactie achterliet, dankjewel. 
Profiel foto van Marifleur
Wat een heerlijke miniatuur Ryara. Je hebt deze kostbare herinnering mooi opgeschreven voor je nageslacht. Leuk die foto erbij. 

 

Mijn nageslacht is blij met een schrijvende oma, dan kunnen ze nog eens iets nazoeken als ze zelf oud en vergeetachtig zijn geworden. Dank voor het langskomen. 
Profiel foto van Stella Nomara
Het is zoals Henny al zegt. Kinderen voelen soms haarscherp aan wat er in een bepaalde situatie van hen wordt "verlangd". En wij ons maar zorgen maken of alles wel goed zal gaan. Een neefje van mij had een periode waarin hij vreselijk vloekte. Mijn tante hield haar hart vast toen ze ergens uit eten gingen met die blaag. Maar hij heeft geen onvertogen woord uitgeschreeuwd. Nu studeert hij theologie!!!
Ik heb genoten van dit miniatuurtje. Heel leuk omschreven.

Ik houd al tien jaar een 'oma'dagboek bij en ik heb dus een dik boek vol met leuke voorvallen, Naslagwerk voor de hele familie. Alleen de laatste tijd komt het er haast niet van, ik krijg steeds meer kleinkinderen en steeds minder tijd. Leuk dat je weer even langskwam.