Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Toetje na het dessert


Geschreven door willy
10 oktober 2015 13:07
Categorie: Algemeen

vorig deel: Een wenselijk voornemen
volgend deel: Koffie verkeerd

Leestijd: ca. 3 min.
Aantal keer gelezen: 383 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaan
'Dames en heren, mag ik misschien even uw aandacht?’
Jantien Uiterwaard, directrice van zorgcentrum Uitzicht, klapt in haar handen en kijkt afwachten de eetzaal rond. Het geroezemoes vermindert en langzaamaan wordt het stil. Alleen Freek de Waard moppert nog even door.
‘Potverdorie, weer mijn leesbril vergeten. Wie kan me aanwijzen waar het toetje ligt? Het is toch godgeklaagd dat er niet alleen op de pensioenen wordt gekort, maar dat ook de toetjes zo langzamerhand  worden weggesaneerd.’
Met één grote hap werkt hij de aardbeien mousse naar binnen en bemerkt dan pas dat de aandacht van zijn tafelgenoten niet op hem, maar op iemand anders zijn gericht. Moeizaam draait ook Freek zich om naar het onderwerp van de belangstelling, een actie die zijn stoel vervaarlijk doet kraken.
‘Nou, meneer de Waard, ik zal uw klacht doorspelen naar de keuken, helaas heb ik op uw pensioen geen invloed, maar we kunnen wel proberen te voorkomen dat u verhongert.’
Het gegrinnik dat op Jantiens woorden volgt, kan nauwelijks besmuikt worden genoemd, want wie de ribben van Freek de Waard kan tellen, moet ofwel over een enorme tastzin of over röntgenogen beschikken. De man weegt schoon aan de haak dik 130 kilo.
 
Als het gelach stilaan wegsterft neemt de directrice weer het woord. Een beetje beschaamd  beseft ze dat haar grapje niet alleen een inkoppertje was, maar bovendien over de (brede) rug van een cliënt gespeeld is. Dat het gedrag van sommige bewoners niet altijd gepast genoemd kan worden is een feit, maar dat daardoor ook haar slechte eigenschappen getriggerd worden, dat is iets waar ze aan moet blijven werken. Ze knikt glimlachend naar De Waard, maar die beantwoordt haar verzoenende gebaar met een aardedonkere blik. Dat hij daarbij woest met opgestoken middelvinger langs zijn neus schrobt, dat moet toeval zijn.
‘U kent, denk ik zo, bijna allemaal Kobus Kloosterboer nog wel, toch?’
‘Ha, die halve zool die halsoverkop als een verliefde puber naar zijn liefje in Den Helder is vertrokken. Wat is er met die vrijer, is tie dood?’ De stem van Klaziena de Bruin snerpt zo venijnig door de zaal, dat haar dove buurvrouw Jet Meijer verschrikt met beide handen naar haar oren grijpt.
Met een nauwelijks verholen zucht bedwingt mevrouw Uiterwaard haar ergernis. Denk eraan Jantien, laat je niet uitlokken.
‘Nee, mevrouw de Bruin, Kobus Kloosterboer is gelukkig nog onder ons, maar helaas is zijn vrouw Mathilde van Rhijn vorige maand aan de gevolgen van een hersenbloeding overleden.’
 
Hier pauzeert de directrice en ziet meest geschokte gezichten, want Kobus en Mathilde waren geliefd en veel bewoners zijn getuige geweest van het huwelijk tussen hen beiden. De eerste keer dat Mathilde door een - gelukkig lichte - attaque werd getroffen, was juist toen ze rond de kerstdagen bij haar dochter logeerde. Het herstel verliep voorspoedig, misschien ook wel omdat haar dochter erop had gestaan dat haar moeder bij haar zou komen inwonen. Een prima oplossing, behalve voor Kobus wiens hart door die mededeling aan diggelen sloeg. Hij was met geen tien paarden te houden geweest en op oudejaarsdag was hij spoorslags naar Den Helder vertrokken. Op de stoep voor de geopende voordeur was hij door zijn stramme knieën gegaan en had Mathilde ten huwelijk gevraagd. Haar jawoord lijmde niet alleen zijn gebroken hart, maar zorgde er ook voor dat hij zich op slag dertig jaar jonger voelde. Dat zijn knieën nog niet geheel en al  van dit nieuwe fenomeen waren doordrongen, bleek pijnlijk duidelijk bij het opstaan, maar dit mocht de pret niet drukken.

De bruiloft werd gehouden op de eerste lentedag en alle bewoners en personeel van het centrum  waren uitgenodigd. Voor wie het aandurfde tenminste, want het was nogal een avontuurlijke onderneming om zo’n eind te moeten reizen. De buschauffeur had rekening gehouden met één, hooguit twee keer een sanitaire stop, maar omdat van de nood een deugd werd gemaakt en er gelijk ook koffie - en hier en daar ook wat sterkers - werd genuttigd, waren het er drie geworden. De kerkklokken luidden al toen de bus vol bejaarde durfallen arriveerde en voordat iedereen een plek in de kerk had gevonden en de hulpmiddelen waren gestald, was het Achterhoekse stief kwartiertje ook in Den Helder gemeengoed geworden.
 
Met een handgebaar vraagt de directrice opnieuw om aandacht en vervolgt ze haar relaas.
‘Waarom ik u dit vertel is omdat Kobus hier op Uitzicht terugkomt. Hij krijgt de kamer van mevrouw Hupkens, die zo u weet naar Huize Avondrood is verhuisd. Ik ben ervan overtuigd dat u de heer Kloosterboer een warm welkom zult geven, zodat hij zich hier snel weer thuis voelt. Dank voor uw aandacht.’
Terwijl de Jantien de eetzaal verlaat werpt ze een verstolen blik op Klaziena en de gezusters Martha en Magda Treurniet, die gedrieën aan een tafel zitten. De duivelse lichtjes in de ogen van de dames, alsmede de vals gekrulde mondhoeken voorspellen eerder een heet dan een warm welkom.

 

wordt vervolgd
 
 
© willy. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van astra
Wat een goed geschreven verhaal. Met veel inlevingsvermogen komen de directrice en haar cliënten uit de verf.
Ben benieuwd naar de terugkomst van Kobus.

Dankjewel Astra, blij met jouw reactie. Super.
 
Profiel foto van Ryara
Ik kan me het huwelijksaanzoek nog wel herinneren. Leuk dat je dit verhaal weer oppikt. Knap zoals je Jantien hier neerzet, maar al haar eventuele tekortkomingen. Ik hoop dat je er nog een paar hoofdstukjes aanbreit.

Tja, het is een tijdje geleden, ook dat ik hier actief was. Hoop weer wat meer tijd te vinden en vooral inspiratie op te doen. Want uit ervaring weet ik dat ook al heb je weinig tijd, als er een verhaal in je hoofd zit, dat vind je altijd wel een gaatje om te kunnen schrijven en ook om te lezen. Heb dus eerst maar een oudje van stal gehaald om er weer in te komen.  Fijn dat jij er weer bent.

Inspiratie kun je opdoen met het 'prikkelwoord' van de dag. Probeer dat maar eens een paar keer per week te doen, dan komt de rest vanzelf wel weer. 
Profiel foto van Runner
Mooi geschreven verhaal !

Dankjewel Runner.
Profiel foto van esperanza
Wat een mooi en goed geschreven verhaal, Willy!
Het is ook heel fijn weer een werk van jou hier te lezen. Ik heb jou gemist. 

Ja, klopt ik ben een heel tijdje niet hier actief geweest, hoop dat ik weer in het ritme van lezen, reageren en schrijven kom. Jij in elk geval bedankt voor je waarderring. Fijn.
Profiel foto van Henny
Even terug gegaan naar het volgende deel om de draad weer op te kunnen pakken. Wat sneu voor Kobus zo snel weer weduwnaar geworden is. :( Nu terug in Uizicht. Ik vrees dat die demes hem het leven behoorlijk zuur gaan maken. Ik wacht af.

fijn dat je even langs kwam. We moeten maar afwachten...
Profiel foto van Stella Nomara
Dit is dus het vervolg. Wat heb ik genoten van dit verhaal, Willy. Ik ben benieuwd of er nog meer volgt.

Dankjewel Janny, ben wel bezig, dus hoop dat ik nog wat inspiratie opdoe.
Profiel foto van Stella Nomara
Oeps. Hier zijn je sterretjes, hoor.

Nogmaals hartelijk dank<img src='img/smileys/rose.gif' alt='(f)' Title='(f)'>
Profiel foto van Beppie
Ik had niet in de gaten dat het een vervolgverhaal is... nu ben ik het achterstevoren aan het lezen :) Nou ja, ik kan het evengoed nog volgen.
Tja, je bent nooit te oud om te trouwen. Alleen jammer dat het huwelijk dan niet meer zo lang duurt.

Leuk Beppie om je weer te zien en fijn dat je de moeite hebt genomen om dit verhalen te lezen en nog wel achterstevoren. Heb ik gelijk beeld, zie jouw hoofd driftig van rechts naar links lezen, een dikke rimpel op jouw voorhoofd omdat het om de drommel nog niet meevalt om zo het verhaal te volgen. :)