Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Vaarwel Lucky


Geschreven door Henny
30 juni 2015 16:09
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 1 min.
Aantal keer gelezen: 714 Aantal reacties: 12
Aantal leden : 0
 0
Tien jaar geleden in een asiel
zagen we je, klein, angstig hondje
je vrouwtje gestorven
en zat bij haar drie dagen op schoot.
 
We adopteerde een vijfjarig pakketje
 wanhoop, angstig over wat er komen gaat.
naar huis, bij mij op schoot
voorin in de auto
 
Veel geduld en inlevingsvermogen
training; niet al de jongens slaan
mannen schoppen niet en
brokjes zijn wel lekker
 
Je leefde op, kreeg vertrouwen
caravan, mee op vakantie
geen wandeling lang genoeg.
Water is nat, dus niet leuk.
 
Tien jaar later
Zwak, broos en pijn
De weg kwijt angstig
Je zakt door poten
 
Vragende, angstige ogen
‘vrouwtje, wat gebeurt mij toch
ik begrijp het niet
het doet pijn’
 
naar de dierenarts bij mij op schoot
voorin in de auto
het komt goed
je krijgt je laatste spuit
 
samen zitten op de praktijkvloer
arts en baas handelen respectvol
geruststellende woorden
inslapen tegen het been van het vrouwtje
 
vaarwel
het gaat je goed
wij zijn trots
jouw onze hond
te mogen noemen
 
 
 
 
 
 
  
 
  
 
 
 
 
 

© Henny. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota: Vanmiddag ingeslapen. Als leven een lijden wordt is sterven een zegen Lucky mocht 15 jaar worden.
Profiel foto van astra
:( zo helemaal mooi, dit gedicht, wat zullen jullie hem missen 10 jaar is best een lange tijd om samen te zijn geweest gelukkig zijn het mooie jaren geweest, hij mocht mee op vakantie en wandeling ingehouden en aangrijpend gechreven Henny

Bij mijn verhalen vind je zijn komst bij ons. Een nieuw huis voor Lucky. Hij was een lastpak, handenbindertje, maar ook een hond met een gouden randje. Je lijdt nooit zo lang van het verlies dan het plezier wat je er van had, en er zijn genoeg herinneringen om op terug te kijken. We hebben tien honden gehad en elf katten. Elk dier geeft mij nog een glimlach op mijn gezicht

ik heb je vorige verhaaltjes over Lucky ook gelezen, wat een geduld en ervaring hebben jullie gebrkt om hem echt 'lucky' te maken (y) ook leuk geschreven trouwens, met afwisselend de hond en het vrouwtje aan het woord
Profiel foto van Inte Feelders
Met witte pootjes een afdruk achterlatend Lucky op zijn eind

Ja, de Lucky-print staat nog op de bank. Een afscheidscadeautje
Profiel foto van Breinpijn
(wheep) aangrijpend!

Dat blijft het altijd en dat went nooit. Dank je
Profiel foto van ragazza
Ik krijg er tranen van. Een heel leven in een ontroerend gedicht samengevat. Sterkte, Henny en Peter!

Dat kreeg ik voor ogen op de weg naar de dierenarts. Zo kwam ie en zo gaat hij ook. Dat zien lijden, de laatste anderhale dag, omdat pijnstillers niet meer voldoende werkte, dat was veel erg. Hond of kat, je wilt je huisgenoot en vriend niet zien lijden
Profiel foto van esperanza
Och! wat erg Henny. Ik kon mijn trannen niet inhouden. Ik was al zo verdrietig omdat de hond van mijn dochter moest ook een spuit krijgen. Het is zaterdag gebeurd, toen ik weg was. Toen ik terug kwam kreeg ik dat te horen. Hij had botkanker en kreeg te veel pijn. Nu met jouw mooie poëzie,werd ik zo emotioneel. Ik wens jou en Peter veel sterkte. Liefs sila

Ach, Sila toch. Dan ben ik des te blijder dat mijn gedicht jou ook troost kon bieden. Het is voor de hond echt beter zo. {}
Profiel foto van September
Ik lees het en de tranen staan in mijn ogen..omdat het zo mooi en liefdevol geschreven is en met de prachtige foto van Lucky erbij.. als je van een dier kunt houden en een dier van jou dan ben je een rijk mens. heel veel sterkte gewenst

Die foto is gisterenochtend gemaakt. Duidelijk is wel te zien dat hij op is. Vanaf de wieg al honden en katten gehad, maar inslapen went nooit. Je citaat: als je van een dier kunt houden en een dier van jou dan ben je een rijk mens. Daar ben ik het helemaal mee eens. De liefde van een deur is oprecht en onvoorwaardelijk.
Profiel foto van Stella Nomara
Slik, snotter, janken. Prachtig verwoord, Moeke.

Ik ken je pijn.
Gaat zelden over.
Ook niet na lange tijd.
Denkend aan al onze dieren
die wij in hebben moeten laten slapen,
zou je denken
dat wij nooit meer dieren zouden willen hebben. 
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Je hebt helemaal gelijk,Stella. Als ik nog goed ter been zou zijn, zou er nog zeker een hond komen. Maar ik kan een dier niet meer geven wat hij nodig heeft aan beweging en opvoeding. Zeker in de winter niet, als het glad is. Dan moet je niet meer aan jezelf gaan denken, maar in het belang van het dier. Na twee maanden groette ik al, 's morgens de meubels niet meer. Nu mis ik nog het meest het aaien van een hond. Gelukkig ken ik hier veel hondenbaasjes en met het wandelen, ook zonder hond, kan ik hier en daar wel een beesje aaien, Zet eens een profielfoto neer zonder rokende Stella. Ik wil wel eens zien hoe blankend jij er nu uit ziet. <img src='img/smileys/secret1.gif' alt='(whisper)' Title='(whisper)'> 

Ha, ik heb geen foto zonder een sigaret of het moet een foto zijn uit mijn babytijd. Ik rook alweer heel lang (schaamrood) maar toch blijf ik er, volgens mijn andere helft van het trouwboekje, blakend uit zien. :-)

Dan vergeef ik het je. ;) Als je er maar niet blakerend uit gaat zien. :-D
Mooi  <img src='img/smileys/angel2.gif' alt='(a)' Title='(a)'>

Dank. (dog)
Profiel foto van Winde
Ik weet dat dit al bijna een jaar geleden is maar toch wil ik nog reageren. Ik zit hier met tranen in mijn ogen, weet zo goed wat je door hebt gemaakt. Niet alleen door afscheid te moeten nemen maar ook door wat je maar hem hebt mee gemaakt in de jaren dat je hem had. Onze eerste hond was net zo'n probleem geval die van een bang en angstig meisje in een heel wat zelfbewustere hond veranderde. Niet meer van angst in huis plaste als wij tegen elkaar schreeuwden. Of met mijn vader of mijn broer mee durfde van mannen waren eng. De auto iets leuks is leren te vinden. En toch nooit te vertrouwen met kleine kinderen en met mannen in uniform is het ook nooit goed gekomen.
Die tranen zijn overigens voor jouw Lucky en mijn eigen Finn, onze laatste hond die op het laatst zo ziek was. Hij was nog maar zeven.

En nu zit ik met tranen in mijn ogen om jouw reactie. Wij hebben meerdere dieren gehad uit het asiel. We hebben ook honden gekocht, uit het nest en met een Duitse herder, Tibor, behendigheidswedstrijden gelopen.
Finn, nog maar zeven. Dat is zeker jong, maar laten lijden is ook geen optie. Mensen die van dieren kunnen houden zijn rijke mensen, vind je ook niet. Een troost knuf voor jou. <img src='img/smileys/hug3.gif' alt='{}' Title='{}'>

Hij had kanker aan de buitenkant van zijn maag. Finn is er trouwens ook al twee jaar niet meer. Het was een bordercollie die we kregen van de vrouw die zijn vader had. Hij was vijf maanden en moest bij zijn eerste baas weg omdat die niet voor hem kon zorgen. Die had hem ook nooit moeten krijgen. En de baas van zijn vader had ook een broer van hem. Met hem erbij werd de situatie onhoudbaar. Die knul had verlatingsangst en het duurde een hele tijd voor hij zich aan ons ging hechten en vertrouwen kreeg dat wij hem niet in de steek lieten. We hebben nu alleen nog twee katten, de oudste Tess zullen we denk ik niet lang meer hebben want ze gaat achteruit. Die hebben we al zo'n beetje twintig jaar. Ze wordt 21 op 1 juli, ik hoop dat ze het nog haalt. Zij heeft Finn zien komen en gaan. Maar ja we zijn rijke mensen met onze liefde voor dieren. Ik zou niet zonder kunnen. Volgens mij heb ik overigens eens een gedicht over Finn geplaatst. Als dat niet zo is ga ik het nu nog doen.

Over Lucky heb ik ook een verhaal geschreven. Een nieuw thuis voor Lucky. Uit het perspectief van de hond uit en mijzelf. Je vindt het onder mijn verhalen. Tjee, 21 jaar is wel heel erg oud. Onze laatste kat is 17 jaar geworden. Ook bij jullie Finn hebben de vorige baasjes niet nagedacht over wat een hond hebben en houden is. Het is geen speelgoed dat je in de kast kunt zetten, of aan de kant kunt gooien. Mensen moeten eens meer goed nadenken voor ze een huisdier aan schaffen. 

Bij Finn lag het aan de eigenaar van de moederhond. Die had Finn nooit als pup aan een man moeten geven die thuiszorg nodig had omdat hij dementerend was. Onze eerste hond Lisa was uit de auto gegooid waarschijnlijk omdat ze niet met de nieuwe baby overweg kon. Mijn moeder had een hondje ook uit het asiel die op straat was gezet met al haar pups. Nu hebben wij een tweede kat die uit een groep komt die in beslag was genomen. Haar foto gebruik is op Facebook en mijn zus gebruikt die van Finn. Je hebt overigens groot gelijk dat een mens moet nadenken voor die aan een dier begint. Dat is dus de reden dat wij geen hond meer willen tot we heel zeker zijn dat één van ons echt geen werk meer buitenshuis heeft. We kunnen van mijn moeder die inmiddels 81 is niet langer vragen of ze wil oppassen. Al zal ze het met plezier doen.
Profiel foto van Bernine
Henny, ik ben er zeker van dat iedereen die dit gelezen heeft de tranen in de ogen kreeg, het is zo ontroerend maar ook zo mooi dat het hondje bij jullie nog zo'n mooie dagen beleefd heeft. Weerom een prachtig verhaal.

Ik denk dat iedereen die een hart heeft voor dieren een traan in de ogen krijgt bij het lezen. Mensen met een groot empathie vermogen staan er zeer voor open en daar val jij ook onder. <img src='img/smileys/animal0019.gif' alt='(dog)' Title='(dog)'>
Profiel foto van Lea Wuyts
Wij kijken vaak op tv. naar dokter Pol. De situatie die je hier aanhaalt is ons dus niet vreemd.
​Mooi en emotievol geschreven.

Groetjes

Ieder mens die van dieren houdt vindt zich hierin wel terug. Het went nooit, maar wat voor moois heeft het dier, hond/kat ons gegeven. Dat is echte onvoorwaarlijke liefde.
Profiel foto van Edith
Ach, ontroerend! Arme lieve Lucky, zo onvoorwaardelijk trouw kan slechts een viervoeter zijn...  drie dagen bij het overlden vrouwtje op schoot te zittenn.Hoe is het mogelijk. En wat heeft die arme hond moeten doormaken. Lucky was inderdaad "lucky" dat er mensen kwamen zoals jullie die zich over hem/haar ontfermden. 15 jaar is een aardige tijd voor een hond. De mijne kwam afgelopen mei niet meer uit narcose terug. Ik denk, dat je gedicht van zoveel jaar terug me daarom extra raakt.

Ach, Edith. Even een knuf voor jou. <img src='img/smileys/hug3.gif' alt='{}' Title='{}'>Als je van dieren houdt blijft het altijd moeiijk. Maar weet, je hebt nooit zo lang intens verdriet van het verlies van je hond, dan dat je er plezier van gehad hebt. Samen heel veel plezier met elkaar en door elkaar. Die gedachten moet je maar koesteren en denken aan de leuke dingen samen. (dog)

Hé ja, dat is waar. Je hebt nooit zo lang intens verdriet van het verlies van je hond, dan dat je er plezier van gehad hebt... mooi gezegd. En dat is een feit. De sombere momenten wegen inderdaad niet op tegen de fijne tijd die er aan voorafging. Daar zal ik inderdaad maar aan vast houden.