Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Detentie en militaire gevangenissen


Geschreven door esperanza
5 november 2014 12:17
Categorie: Algemeen

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 456 Aantal reacties: 5
Aantal leden : 1
 0
Dit werk werd ingediend als schrijfprikkelDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
In het jaar 72 van de vorige eeuw, onder het militaire dictatoriale regime die geregisseerd werd door de regering van de Verenigde Staten van Noord Amerika voor alle landen van Midden en Zuid Amerika, werd mijn zus die in het verzet actief was, gevangen genomen.
 
Het was in de tijd van de koude oorlog in de periode tussen 1945 tot 1989. Politiek gezien had men toen twee keuzes: het kapitalisme of het communisme. Na de Tweede Wereld Oorlog en na het toepassen van het Marshallplan, de twee grootste en sterke landen ter wereld: de Verenigde Staten van Noord Amerika en het Sovjet-Unie in Europa wedijverden onder elkaar qua sterkte, ontwikkelingen en macht.
 
Het kapitalisme ignoreerde de kleine man, de arbeider en kende aan de kapitalisten de macht die ondersteund werd door geld, vermogen en bezittingen. Bij ons in Brazilië, het grootst land van Latijnse Amerika, werd de rijke elite steeds rijker en de arbeiders steeds armen. De kloof tussen deze twee klassen werd steeds groter na mate de rijkaards en ‘latifundiários’ (grote landbezitters) steeds machtiger werden.
Vanaf 26 maart 1962, onder de leiding van Fidel Castro werd de Communistische partij in Cuba, een feit. Uit angst dat het communisme verder zou verspreiden in de Latijnse Amerika werden de democratische gekozen regeringen in deze landen door eigen legers afgezet. Het despotisme werd steeds groter. Militaire dictaturen werden opgezet onder de regie van de regering van de Verenigde Staten.  Onze legerleiders werden gebruikt als marionetten van de kapitalistische macht.
 
Arbeiders moesten tekenen voor het ontvangen van een minimum loon, terwijl ze de helft daarvan in hand kregen. Het tijdperk van het hongerloon was ook een feit geworden. Het recht op meningsvrijheid, op protesteren, groeperen, organiseren of bijeenkomsten te houden werden verboden. Leiders van vakbonden werden gevangen genomen of vermoorden. Desondanks wisten de leden van de communistische partij de drie filosofische morele principes van het communisme (1. Einde aan de armoede, 2. Einde aan ongelijkheid en 3. Werk voor iedereen), te verkondigen en te verspreiden onder het volk. Steeds meer studenten kwamen in opstand. Samen met arbeiders, met lege handen, trotseerden ze de zwaar gewapende soldaten. Het resulteerde alleen maar in steeds grotere massagraven, want de gevangenissen en huizen van detentie waren niet toereikend om iedereen vast te houden.
 
Een klopjacht werd opgezet tegen mensen die de communistische filosofie verkondigden. Zo werd mijn zus ook gepakt. Zoals alle anderen die samen met haar gevangengenomen werden, is ze gemarteld, misbruikte, in de modder heeft ze gelegen en honger geleden. Daar, in zo een situatie, helemaal bloot, werd ze door mijn vader getroffen. Omdat ze haar vingerafdruk thuis achter gelaten had voor dat ze in het verzet ging, kon ze daardoor geïdentificeerd worden en met de steun van een advocaat van Amnestie International werd ze naar een gewoon cel gebracht en heeft zij het recht om berecht te worden, gekregen. Naar de berechting en veroordeling heeft zij tien jaar gevangenschap uitgezeten.
 
Velen van onze vrienden en collega’s van de universiteit zijn in de tijd, voor goed en voor altijd verdwijnen. Pas na 1985 toen de militaire dictatuur over was, voelden wij weer vrij.
Het eind van de koude oorlog is gekomen met het vallen van de Berlijns muur in 09-11-1989.
Wij leven nu in een nieuwe eeuw en het is al 2014. De tijd is snel voorbij gegaan. Het communisme als politiek keuze, bleek niet het ideaal filosofiemodel te zijn, en heeft velen slachtoffers opgebracht in verschillende landen, maar als wij rondom ons eerlijk durven te kijken kunnen wij zien dat het kapitalisme en zijn elitaire koepel nog steeds slachtoffers maakt in het hier en nu.
 
De vrede is nog een droom, die steeds moeilijker te bereiken blijkt te zijn.


© esperanza. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Danvoieanne
Knap hoe je dit hebt geschreven en inderdaad de vrede is nog een droom :)

Dankjewel, Anne.
Profiel foto van Anneke Brands
Oh Sila, wat een aangrijpende gebeurtenis met je zus, wat een wreedheid van mens tot mens wat zal dat een vreselijke tijd zijn geweest voor jullie allemaal. Het mag nooit vergeten worden en wat goed dat je het hier zo onder de aandacht brengt! Liefs!

Ik ben erg blij met jouw reactie, Anneke. Dankjewel.
Profiel foto van Stella Nomara
Kippenvel kreeg ik van dit verhaal. Dit was een zeer aangrijpende ervaring. Je hebt het prachtig onder woorden gebracht (hat)

Ja, Stella. Dat was een heel zwaar tijd. Dankjewel, voor je fijne reactie.
Profiel foto van Marifleur
Stukje zwarte geschiedenis en wat een vreselijk persoonlijk drama. Goed de je vertelt Esperanza.

Inderdaad, Marifleur. Erg is dat zo iets nog gaande is ergens anders in onze wereld, die nog het podium voor de drama's van onze tijd is. Het is niet over, het is alleen verplaatst in tijd en locatie.
Profiel foto van Ryara
Gruwelijk als je het van zo dichtbij moet meemaken met iemand die je zo dierbaar is. Ik hoop dat je zus na haar straf toch nog kans heeft gezien een min of meer normaal en menswaardig bestaan heeft weten op te bouwen.

Het was een heel moeilijke tijd. Mijn zus is meester in sociologie. Nadat ze vrij is gekomen, moest ze haar normaal leven weer beginnen. Het werd voor gezorgd dat ze terug ging naar de universiteit om les te geven, maar ze wist dat iemand in de klas was die met een cassetterecorder haar les opnam. Ze had geen vrijheid om haar werk te doen zoals ze wilde. Ook mocht ze de stad niet verlaten en ze wist dat ze in de gaat werd gehouden. Deze situatie is in stand gehouden tot 1985. In 1989 was de eerste democratisch verkiezing in Brazilië na 25 jaar militair dictatuur. Die werd gewone door een leider van een van de vakbonden. Luiz Inacio da Silva, bekend als Lula. Nu is mijn zus gepensioneerd als meester in sociologie van de katholiek universiteit van Belo Horizonte em Minas Gerais. Ze heeft haar leven nog op orde kunnen brengen. Dankjewel voor jou reactie.