Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Kip, ik heb je


Geschreven door willy
30 oktober 2014 22:01
Categorie: Ervaringen

Leestijd: ca. 5 min.
Aantal keer gelezen: 526 Aantal reacties: 12
Aantal leden : 1
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
13.00 uur
 
‘Wat heb jij nu weer uitgespookt?’
Ik kijk met gefronste wenkbrauwen naar de linkerhand van Wim, waar een dik ingepakte wijsvinger  prominent de aandacht trekt.
‘Och niks bijzonders, het mes gleed een beetje uit. Stelt niet zo veel voor.’
‘Mes?  Wat moest je met een mes?’  Nog voordat ik de vraag helemaal heb uitgesproken zie ik de koekenpan op het fornuis, daarin duidelijk herkenbaar de restanten van wat ooit een kip was.
‘Oh…, je hebt een haan geslacht.’ Wim is niet zo van het koken, maar als hij heel af en toe een overtollige haan slacht dan rest hem weinig anders. Hypocriet die ik ben weiger ook maar iets te bereiden of te eten dat op ons erf is opgegroeid. Uiteraard hebben we het dan niet over aardappelen of zo.
‘Ja, twee hanen stonden elkaar naar het leven, dus heb ik deze maar geholpen.’
Of de geslachtofferde haan het eens zou zijn geweest  met de interpretatie die Wim toeschrijft aan het werkwoord helpen, waag ik te betwijfelen, maar ik doe er  - net als de haan -  het zwijgen toe.
 
 19.00 uur
 
Na het avondeten met kip én schnitzel, vraagt Wim tussen neus en lippen:
‘Ik ga het verband eraf halen. Ben je eventueel stand-by?’
Zonder betrapt te worden op enig enthousiasme knik ik en even later loop ik naar de keuken waar Wim weinig succesvol probeert om een schaar onder het strakke verband te wurmen. Met de twee handen die ik tot mijn beschikking heb lukt het uiteindelijk en het resultaat is verbluffend.  Nooit geweten dat er zoveel bloed uit één zo’n klein wondje kan komen. Het aanrecht en de spoelbak kleuren al snel rood en een natgemaakt washandje fungeert letterlijk als het bekende doekje voor het bloeden. Ik ruk dus een theedoek uit de kast en ogenschijnlijk lijkt het bloeden wat minder te worden, maar helaas blijkt dit optisch bedrog te zijn. Het líjkt alleen maar minder omdat het een rood-wit geblokte doek is.  Ik zie maar één oplossing en bel de huisartsenpost.
‘Mijn man heeft zich vanochtend in de vinger gesneden en het bloed stroomt eruit. Ik denk dat het gehecht moet worden.’
‘Vanochtend? Dat is dus langer dan zes uur geleden. Dan kan er niet meer gehecht worden.’
 ‘Toch moet een arts er naar kijken, hij heeft een steunhart en gebruikt bloedverdunners.’
‘Een steunhart? U bedoelt een pacemaker?’
‘Nee, dat bedoel ik niet. Hij heeft een steunhart.’ Ternauwernood bedwing ik mijn ongeduld, vanuit een ooghoek zie ik dat Wim een plastic tas om zijn ingepakte hand wikkelt.
‘Een steunhart, wat is dat?’
‘Dat is een pomp die onder het hart geplaatst wordt en door middel van een life-line is verbonden met een besturing die op het lichaam gedragen wordt. Die besturing is weer verbonden met twee batterijen die voor de voeding zorgen. Kunnen we nu alsjeblieft komen?’  Ik voel me driftig worden. Is dit medisch opgeleid personeel?
‘Eh…, ja…, ja natuurlijk kom maar deze kant op.’
 
19.30 uur
 
De huisartsenpost ligt in het souterrain van het ziekenhuis en het gaat mis als Wim bovenaan op de trap zich voorover buigt om te voorkomen dat hij misstapt.  Onbewust beweegt de plastic zak mee en de inhoud – die toch wel onrustbarend in volume toeneemt –  klotst over de open trap en spat op de ruwe muur. Alsof we op de set van een horrorfilm zijn aangeland, alleen de camera’s ontbreken en de hoofdrolspeler is geen acteur.  Even kijken we elkaar aan en dan lopen we zonder blikken of blozen verder en melden ons in het aangrenzende vertrek.  Ik maak het personeel attent op het besmeurde trappenhuis,  maar die reageren daar nogal laconiek op. Ik hoop niet dat er zo dadelijk iemand een uitglijer maakt, maar dat is dan nu hun verantwoording.
 
 
‘Zo, dat is niet mis, daar ga ik niet aan beginnen. De dienstdoende huisarts kijkt bedenkelijk.
‘ Dit is werk voor een specialist, ik ga u doorsturen naar de spoedeisende hulp. Het is maar een klein wondje, maar er is een slagadertje geraakt en je ziet bij elke hartslag dat het bloed eruit wordt gepulst.’ Terwijl hij dit zegt pakt hij een verbandrol en draait die strak om de bloedende vinger. Hij bindt de vinger af, net als Wim die ochtend klaarblijkelijk ook had gedaan. Ik hoor nu pas dat hij een doof gevoel in zijn vinger kreeg en dat dit de reden was om het verband eraf te halen. Wim wist dus weer meer dan hij nodig vond om mij te vertellen. Niet voor het eerst. Even later zijn we met de zegen van het UMC Utrecht, die op ons verzoek geïnformeerd is, op weg naar de spoedeisende hulp. We passeren twee – niet meer zo laconieke - verpleegkundigen die met rode hoofden en emmers sop druk doende zijn om alles schoon te boenen. De trap zou niet misstaan als pretparkattractie, een glijbaan van rozerode schuimvlokken op een hardhouten ondergrond. De muur lijkt wel een abstract schilderij in wording, grote roze vegen op een gebroken witte ondergrond. Beslist niet mijn smaak.
 
20.00 uur
 
 Een jonge arts, met als specialiteit heelkunde, buigt zich over het miezerige wondje dat allesbehalve miezert. Voor ze begint te hechten krijgt Wim eerst twee verdovingsspuiten en de naald is nog nauwelijks in de vinger gezet, of hij grijpt mijn hand die vervolgens aan moes geknepen wordt.
‘Gadsamme, shit…, shit, shit, shit’ en deze volzin een flink aantal malen herhaald, dat is de volledige vocabulaire die Wim de eerstvolgende minuut tot zijn beschikking heeft. Gelukkig voor hem begint de verdoving te werken en dat heeft voor mij als prettige bijkomstigheid dat ik het gevoel in mijn rechterhand weer langzaam terugkrijg.
 
De tijd en de gesprekken kabbelen gestaag voort en Wim ligt er relaxt bij. Af en toe vraag ik naar de gemaakte vorderingen. Zijn die er überhaupt wel? Zeer zeker wel, zo verzekert de arts ons, maar het is een bijzonder ingewikkeld verhaal. Bloedverdunners en overal lekkende vaatjes die zeer lastig te hechten zijn. Als de arts zo ongeveer twee uur aan het priegelen is begint de ontspannen houding van Wim wat barstjes te vertonen. Er verschijnen fronsen op zijn gezicht en zijn benen schuiven onrustig heen en weer. Tussen een paar grimassen door vraagt hij:
‘Hoe lang werkt zo’n verdoving?’ Hm...,, ik meende al zoiets te bespeuren.
‘Een paar uur. Bijna klaar, je moet nog eventjes volhouden. Of moet ik bijspuiten?’ Dit laatste wordt op luchtige, bijna vrolijke toon gezegd en is geheel in tegenspraak met de verdieping van de frons boven Wim zijn neus, die bijna bozig wordt. Deze vorm van humor is duidelijk niet aan hem besteed.
 
 22.00 uur
 
 Gelukkig! Eindelijk is de wond dicht en wordt er bloed geprikt om de stollingswaarde te bepalen. Her en der ligt genoeg rond, maar dat is jammer genoeg onbruikbaar.
‘Een laatste vraag nog. Is het korter of langer geleden dan tien jaar dat u een tetanusprik heeft gehad?’ De arts kijkt vragend rond.
‘Korter.’ Het antwoord van Wim komt razendsnel.
‘Langer.’  Ik vind het sneu voor Wim die al zo gemarteld is en er nu weer aan moet geloven, maar ik weet het zeker en zijn gezondheid gaat voor alles.
‘De vorige tetanusprik  was in 2001 toen je de kettingzaag in je been zette.’
 Er worden een paar wenkbrauwen opgetrokken, maar ik verklaar me niet nader. en Wim voelt die behoefte ook niet. Het is al laat en we willen allemaal naar huis. Wim krijgt zijn prik en dan is het klaar. Op naar huis.
‘Voorzichtig als je een volgende keer een haan slacht.’  Een knipoog vergezelt de woorden. Wim grijnst van oor tot oor. Ik plof bijkans en dat heeft niks te maken met snelgroeiende kippen in supermarktschappen, die nogal onder vuur liggen.
 
 
22.30
 
Wim eet de laatste resten van de haan. Ik kijk toe en sla een borrel achterover. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


© willy. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van Danvoieanne
Graag gelezen wat een belevenis ....en bloed

Ja, dat was een nogal een stroom. Fijn dat je leest en reageert.
Profiel foto van JAZZ
De volgende boventallige haan maar liever naar de kinderboerderij brengen..:-) Heerlijk verhaal!

Hebben we al vroeger wel gedaan, maar daar worden ze bij de kinderboerderij ook niet vrolijk van. Leuk om je hier te zien en dankjewel voor het lezen en de reactie
Profiel foto van esperanza
Ik kreeg medelijden met Wim en met jou ook. Wat erg. Ik hoop dat het beter gaat met hem. Graag jouw verhaal gelezen.

Dankjewel Esperanza, het gaat inmiddels weer picobello met zijn vinger. Gelukkig geen ontsteking en dat was weer een opluchting
Profiel foto van wijnveld
Oef, zo'n klein wondje met zulke desastreuze gevolgen. Wat een gedoe, maar je beschrijft het met veel humor.

Dank Sylvia. Blij dat je dit zo vindt. Het was een heel gedoe, maar zo langzamerhand al wel het een en ander gewend. Net als jij dat inmiddels hebt ervaren.
Profiel foto van mamba
Ha wat een verhaal! Vlot geschreven. Ik hoop dat de borrel goed heeft gesmaakt (wink)

Dankjewel, ja die borrel smaakte wel, alhoewel ik kalm aan gedaan heb. Wat er aan toe. ;)

eh.. was er aan toe
Profiel foto van Ryara
Ik wilde afgelopen dagen toevallig nog aan je vragen hoe het met jullie gaat,nou dit is een duidelijk antwoord. Mens wat een schrik en wat een gedoe. Maar ook wát een humor en wát een talent om het op deze luchtige manier te beschrijven. Knap stukje werk, daar kun je wel een haantje voor overhebben. ;)

Als er één iets is wat Wim pertinent niet doet, dat is achter de geraniums zitten, (in ons geval meer cactussen en vetplanten, omdat die meer overlevingskansen hebben), echter het risico is in zijn geval dat als hij wat oploopt dit meteen nogal heftig is. Dankjewel voor jouw belangstelling, gelukkig gaat het verder goed met hem. Fijn dat je weer langskwam.
Profiel foto van Stella Nomara
Haloweenstory !!!! Eh, wat rot voor Wim. Hij heeft tenslotte al genoeg voor zijn kiezen gehad. Gelukkig kon je deze gebeurtenis met de nodige humor beschrijven, annders had het vast een dramatisch voorval geweest (wat het ook eigenlijk best wel was.) Gelukkig is alles goed gekomen, ook al moest jezelf haarfijn uitleggen wat een steunhart was. Groet van mij voor jullie.

Dankjewel, wat een leuke en lieve reactie. Om uit te leggen wat een steunhart is daar word je om een bepaald moment heel bedreven in om dat snel te doen. Groetjes ook van mij.
Profiel foto van Faith
Ondanks al het bloed en de ellende, moest ik toch lachen: je beschrijft het zo humorvol dat ik niet anders kon... Ik kon één en ander ook zó voor me zien, dus heb ik mijn stukje chocolade maar even weggelegd! Ik heb een héél klein beetje medelijden met Wim en een heleboel met jou, want de hand van een bange vent vasthouden is voorwaar niet niks! Ik moest ineens aan het bedrijfsongeval denken dat ik jaren geleden maakte: ik kwam met mijn middelvinger onder een kolomboor en mijn voorwerker bracht me naar het ziekenhuis. Daar moest een foto van die vinger gemaakt worden, dus legde ik hem braaf op een plaat, de rest van mijn vingers naar binnen gevouwen... Even later hing een van de chirurgen die foto in zo'n lichtbakkie...en dan heb je in plaats van een liggende vinger een opgestoken middelvinger... Ik kreeg ter plekke de slappe lach. :)

Danwel voor jouw leuke reactie

Danwel voor jouw leuke reactie

Met mijn mobiel verstuurd, dubbel is eens zo dik en dan nog verkeerd DANKJEWEL gespeld. ;)
Profiel foto van Ivo
ook slimmeke slim die zo zijn leven waagt voor een haan de hersens in te slaan. tja om een haan te kelen, moet je soms wel heel sterk zijn, ik heb er ooit één zonder kop de vaart zien in vliegen en hij is daarna ook de soeppot ingegaan, ondanks dat die zonder kop ook nog eens bijna verdronken was. proficiat met dit spotlight, ik heb er van genoten :) (applaus)

Ha, dat moet een toestand zijn geweest. Dank voor jouw mooie reactie
Profiel foto van jan
Sorry Wim, maar dit is een heerlijk begin van deze dag.

Ik zal het doorgeven, hoop dat hij er de humor van inziet. ;)
Profiel foto van ragazza
Ik kan me voorstellen dat de ervaring op het moment zelf niet zo leuk was, maar de manier waarop jij het hier beschrijft, is gewoon goddelijk. Een regelrecht humrorverhaal ;) Graag gelezen, Willy!

Wat een grappige omschrijving: humrorverhaal. Leuk dat je langskwam en dankjewel voor het compliment.
leuk verhaal Willy...lijkt me geen leuke ervaring een slagadertje dat blijft bloeden..en dan die hechting...liefs van FoXje...:)

Nee, leuk is anders, maar als het dan weer afloopt dan is het toch ook wel weer vermakelijk. Overigens was ik vandaag nog in het ziekenhuis en de muur was opnieuw gesaust. :$

kijk eens aan, geen sporen meer te vinden dus ...:) achteraf kan je het makkelijker relativeren soms...gelukkig dat er niks verders aan de hand was...:)))) liefs FoXje