Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


De heks van de Marollen (deel 7 SLOT)


Geschreven door Ryara
28 oktober 2014 19:03
Categorie: Fantasy

vorig deel: De heks van de Marollen (deel6)

Leestijd: ca. 6 min.
Aantal keer gelezen: 529 Aantal reacties: 8
Aantal leden : 0
 0
Dit werk heeft op de voorpagina in de spotlight gestaanDe Auteur wil graag inhoudelijk en technisch commentaar op zijn werk
Na het uitgebreide verhaal van Ambra,  over wat er vier honderd jaar geleden is gebeurd moet Jora nog één keer haar inzicht tonen om de ‘fout’ uit het verleden goed te maken.
 
Het is een zware dag. De wegen zijn goed, maar nog steeds bevinden zich de bossen op de zandruggen, die hoog boven de vroegere moerassen uitsteken. Het is een flinke klim. Eind oktober kan het nog knap warm zijn en Jora is dan ook blij wanneer ze een picknicktafel langs de rand van de weg ziet staan. Dit is een mooie plaats om haar meegebrachte lunch op te eten. In het laatste dorp heeft ze wat verse broodjes gekocht en in haar fietstas zit nog wat kaas. Ze spreidt haar maal voor zich uit en wil net een flesje vruchtensap openmaken, als er van de andere kant een jonge man het pad komt afgelopen. Hij lijkt diep in gedachten te zijn en ziet Jora pas op het allerlaatste ogenblik.
“Goeiemiddag, ik had je niet gezien. Vind je het goed als ik hier kom zitten? Het is de enige bank die ik voorlopig zal tegenkomen en ik wil wel even rust nemen.”
“Natuurlijk, ik vind het wel gezellig om hier niet alleen te zitten.” Jora snijdt haar broodje doormidden en doet er wat kaas op. Ze neemt het jongmens naast zich tersluiks eens op en wat ze ziet bevalt haar wel. Lang, donker en met een volle bos haar, waar hij steeds een gespreide hand doorheen haalt.
“Het is mooi hier, ben je bekend in deze omgeving?”
“Ja, ik woon in de buurt. Dit is inderdaad een mooie omgeving. Deze weg waaraan we nu zitten, is nog een deel van de oude marktweg die hier ooit was. Handelaren hebben hier in vroeger tijd vaak gebruik van gemaakt. Wanneer je wat verder fietst, zul je inlichtingenborden aan de kant van de weg zien staan.”
“Wat interessant, dat je daar zoveel over weet. Toevallig heb ik er ook eens een verhaal over gehoord, maar dat liep niet zo goed af.”
“Vertel, wat heb jij gehoord dan?”
“Ik hoorde dat er hier ooit ruim honderd mensen door een voedselvergiftiging om het leven zijn gekomen.”
“Ja, dat verhaal ken ik ook, alleen werd het geen voedselvergiftiging, maar de daad van een gifmenger genoemd.”
“En dat alles speelde zich hier in de omgeving af?”
“Sterker nog, wanneer je even dit zandpaadje afloopt, kom je bij een houten kruis, dat schijnt precies de plek te zijn geweest waar die nacht al die mensen zijn vergiftigd.”
“Ik zal straks een kijkje nemen, eerst mijn maag vullen. Heb je toevallig ook trek? Ik kan wel een broodje missen hoor.”
“Nee dank je, ik had al gegeten voordat ik van huis ging.” De jonge man kijkt nieuwsgierig naar de volgepakte fiets en Jora vertelt hem dat ze een meerdaagse fietstocht maakt.
“Het is nu zo mooi in de natuur en ik fiets nu eenmaal graag. En jij, ben je aan de wandel?”
“Dat is een gewoonte van me geworden tijdens mijn studie. Als ik moet nadenken, doe ik dat het best al wandelend. Mijn hersens schijnen beter te werken wanneer ze veel zuurstof krijgen.”
“Studeer je nog of ben je klaar?”
“Mijn studie is klaar en ik doe nu onderzoek naar nieuwe geneesmidden.” Hij vertelt van zijn werk op het medisch laboratorium. Dat bestaat uit het onderzoeken van nieuwe geneesmiddelen en vooral ook naar de risico’s ervan.
 
Het is gezellig om van gedachten te kunnen wisselen. Jora heeft de laatste dagen niet veel aanspraak gehad. Ze had het niet zo erg gevonden, want Ambra’s verhaal had haar beziggehouden. Ze vraagt zich af wat er hier in deze omgeving van haar gevraagd zou kunnen worden, om Ambra’s gewetenslast te helpen verlichten. Het zal haar laatste opdracht zijn, dus het is van belang dat er een goede daad gesteld wordt, die het leven van vele mensen zal redden of verlichten. Ambra heeft als doel gesteld dat zijn fout in het verleden drievoudig moet zijn goedgemaakt, wil hij werkelijk de eeuwige vrede kunnen beleven. Hij heeft Jora uitgekozen om hem hierbij te helpen. Het is dus belangrijk dat ze haar werk goed doet. Zelf is ze ook blij dat er een einde aan haar ‘aardse’ leven komt. Ze heeft het niet erg gevonden om Ambra te helpen. Het opnieuw op aarde zijn vond ze in het begin wel leuk, maar ze heeft al een leven geleefd en wil liever naar de andere wereld terug. Haar kleine Fogo wacht ook op haar.
 
Hier in deze omgeving wordt er dus wat van haar verwacht. Veel kans ziet Jora niet voor een laatste grootse daad. Het is hier zo vredig en rustig. De man naast haar is in zijn eigen gedachten verdiept en strijkt talloze malen door zijn haar. Is hij misschien in nood? Jora concentreert zich en kruipt eens in zijn geest. Zo, dat is niet mis. Helder oplichtende draden, die als bezetenen door het denkvermogen van de man schieten. Dat is beslist het brein van een geleerde. Deze man heeft veel in zich dat er uit zou willen. Zou ze kunnen zien wat van al deze gegevens het belangrijkste is? Nog voordat Jora moeite hoeft te doen, begint hij zelf al te vertellen.
“Weet je, ik denk dat ik een ontdekking heb gedaan, die in de medische wereld weleens een grote ommekeer zou kunnen zijn. Er is al veel onderzoek gedaan naar hergebruik van lichaamseigen stoffen. Denk maar eens aan brandwonden die afgedekt worden met stukjes huid, die van een ander deel van de patiënt worden weggehaald. Transplantaties van vitale organen. Het winnen van stoffen uit de urine van zwangere vrouwen om vrouwen, die zelf een bepaalde stof missen, te helpen zwanger te worden. De vele bloeddonoren, waar we niet meer buiten zouden kunnen. Het menselijk lichaam neemt en geeft. Het is alleen zo verschrikkelijk moeilijk om te zoeken naar dingen, waarvan je niet eens weet of ze bestaan. Ik ben er van overtuigd, dat er meer van het lichaam hergebruikt kan worden.”
Hij haalt zijn handen door zijn haar en blijft in gedachten zitten. Het lijkt alsof hij Jora als aandachtige toehoorster gebruikt, om zijn eigen gedachten te ordenen. Dan ineens wordt hij zich weer bewust van de aantrekkelijke vrouw die naast hem zit en kijkt haar verlegen aan.
“Sorry hoor, zit je hier voor je plezier in dit bos, komt er zo’n betweter naast je zitten die alleen maar over zichzelf en zijn werk praat.”
“Geeft niets, het interesseert me mateloos wat je daar vertelt en ik ben eigenlijk benieuwd naar wat je op het spoor bent gekomen.”
“Nog niets speciaals, maar ik onderzoek lichaamssappen om te zien of er, net zoals bijvoorbeeld van bloed, gebruik van kan worden gemaakt. Mijn collega’s lachen me vaak uit wanneer ik er mee bezig ben, of mijn theorieën uiteenzet. Dat maakt het moeilijk om in mezelf te blijven geloven. Toch ben ik ervan overtuigd dat ik op het goede spoor ben.”
“Wat ben je op het ogenblik aan het onderzoeken?”
“Ik heb net een onderzoek afgerond naar speeksel. Ik vermoed dat speeksel bepaalde eigenschappen heeft, die we kunnen gebruiken voor mensen met huidkwalen. Wist je dat er duizenden mensen zijn die geen normaal leven kunnen leiden doordat hun huid ‘ziek’ is?”
Opnieuw enthousiast vertelt hij aan Jora van de gevallen die hij op de dermatologische afdeling heeft gezien en onderzocht.
“Ik ben er zeker van, dat er een oplossing moet zijn om voor deze mensen het leven te verlichten. Het is alleen zo moeilijk om het begin van de kluwen te vinden.”
“Zaadvocht,” zegt Jora, “heb je dat al eens geprobeerd?” Ze zegt het alsof het niet uit haar eigen mond komt, maar dat haar lichaam gebruikt wordt door een ander, die zelf niet kan spreken.
“Je bedoelt…sperma? Als middel tegen huidziekten?”
“Niet direct sperma, probeer het ook met het zaadvocht alleen. Je moet er zelf mee aan de slag, maar geloof me, je zult resultaat boeken. Nee, ik vertel verder niets. Ga het onderzoeken en wanneer je uiteindelijk je eerste patiënt met succes hebt behandeld, zul je aan me terugdenken.”
“Maar… hoe weet je…Hoe heet je eigenlijk?”
“Mijn naam is Jora. Ze noemen me wel  ‘de Heks van de Marollen’. Het is allemaal niet belangrijk, begin jij nou maar aan je onderzoek. Wanneer je slaagt om werkelijk een goed medicijn te vinden, zal ik dat weten. Laat me nu maar alleen, als je wilt.”
Ze voelt een opluchting die vanuit haar lichaam en hart komt. Hoewel ze zelf niet weet, wat de medische wereld met deze informatie kan, begrijpt ze, dat haar taak erop zit. Ambra heeft door een fout levens genomen, maar hij heeft haar gebruikt om een wetenschapper belangrijke informatie door te geven, waardoor levens gered zullen worden.
 
Het kost Jora niet veel moeite de jongen te overtuigen, dat ze nu echt liever alleen wil zijn. Hij spreidt verschillende malen achter elkaar zijn vingers om zijn hand door zijn haar te halen en staat op. Opeens verschijnt er een grote glimlach op zijn gezicht. Hij pakt Jora bij haar schouders, geeft haar op beide wangen een stevige kus en stapt met grote passen het bospad af in de richting waar hij een halfuurtje geleden vandaan is gekomen.
 
Jora pakt haar spulletjes in de fietstassen en loopt met de fiets naast zich het bospaadje af. Hier moest dus ergens dat kruis staan, waar de jongen het over had. Steil voert het zandpad haar naar beneden. De zware fiets maakt door zijn gewicht vaart en Jora is genoodzaakt sneller te lopen. Het is misschien eenvoudiger om op het zadel te gaan zitten. In de verte ziet ze het houten kruis. Sneller en sneller gaat de fiets, Jora met zich meevoerend. Ze voelt zich lichter en lichter worden. In volle vaart, met een gevoel alsof ze vleugels heeft, rijdt ze het kruis voorbij verder naar beneden. Een stralend licht verblindt haar en nog voordat ze het moeras heeft bereikt, ziet ze het geliefde gezicht van Ambra. Naast hem een verheugde Fogo die zijn armpjes naar haar uitstrekt. Blij spreidt Jora haar armen in een omhelzende beweging. Langzaam sluit het moeras zich boven haar.
 


© Ryara. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
Profiel foto van esperanza
Zo, dat is een mooi verhaal... Heerlijk om te lezen. Ook jij laat zien dat er meer zou zijn tussen hemel en aarde. Ik zie jou werk als positief, vol vreugde en abnegatie, al is wel te voelen dat mensen fouten blijven maken. Het kan ook niet anders, want wij zijn niet perfect.

Dankjewel voor jouw trouwe reacties, ik vond het leuk dat je alles gelezen hebt.
Profiel foto van Ivo
bravo (applaus) staande ovatie

Daar ben ik natuurlijk heel blij mee, dat overkomt me niet iedere dag.

proficiat met je spotlight (applaus)
Profiel foto van Chanell
Mooi mooi (applaus) Prachtig verhaal !!!!!!!!!!!!!!!!

Dankjewel, ik ben blij dat je tijd voor mijn verhaal hebt willen maken.

Een spotlight waardig!! (cheer)
Profiel foto van Henny
Wat een verrassende wending. Dit zag ik totaal niet aankomen. Van mij krijg je ook een applaus. (applaus2)

Dankjewel, ja ze moest toch een keer terug naar 'de andere wereld' en ik vond dit wel een mooie manier.
Profiel foto van Faith
Vooral de laatste alinea vind ik erg sterk. Een klasseverhaal, Ryara!

Ik ben erg blij met jouw positieve reactie. Dankjewel.
Profiel foto van willy
Een heel mooi verhaal, dat op een manier verteld wordt die van klasse getuigt. Die staande ovatie die verdien je. Ik sluit me aan.

Dankjewel voor je mooie complimenten. Fijn dat je van het begin tot het eind hebt gelezen en gereageerd. Dankjewel.
Profiel foto van Danvoieanne
Prachtig verhaal , met klasse geschreven.....steeds spannend tot het einde. Proficiat.

Dankjewel voor je mooie reactie, daar ben ik blij mee, maar het meest verheugd het me als mensen de moeite nemen mijn werk te lezen en dan ook nog een reactie achterlaten.
Profiel foto van Stella Nomara
Ook ik verhef mij uit mijn luie stoel om je en ovatie te geven. Je hebt een prachtige wending aan het verhaal gegeven, zodat je de lezers toch even in verwarring bracht, vind ik. Het einde gaf mij kippenvel: ik heb iets tegen moerassen. Ook nog gefeliciteerd met je "spotlightplekkie", Ryara. Kon niet uitblijven natuurlijk. P.S. "Ze voelt een opluchting die... (1 x "die" te veel)

Dank voor je ovatie, moerassen spreken altijd tot de verbeelding, daar kon ik mooi gebruik van maken. Foutje pas ik snel aan.