Web tales logo

Welkom op Web Tales

De meest innovatieve schrijverswebsite in de Nederlandse taal


Nieuwste reacties op Web Tales


reactie van
Reactie
Titel
Datum
Wat is er gebeurd met de subtitels? Of eigenlijk moet ik zeggen, de protitels. De geest gekregen? ;)
Geldt overigens ook voor de volgende aflevering.
Mooie verhalencyclus by the way. (y)
23-November-2017
10:10
Beetje opgeblazen gedicht dit..

Top
23-November-2017
10:06
Ha, ha, Mixmaus de Spotlight-veroveraar van 'Van der Stokke wacht op antwoord'. Top. Gefeliciteerd. (y)
23-November-2017
9:48
Daar heb je een punt! (y)
22-November-2017
23:53
Twee ogen zo blauw ... Het raakt. Net als Zwei kleiner Italiener.
Hoe zullen onze liederen luiden later, vraag ik mij dan af?
Droevig mooi stukje Ryara.
 
22-November-2017
22:34
De moeder van mijn moeder is daar ook jong aan gestorven. 
22-November-2017
22:20
Verder leven in "uw vergeten". Een moeilijk probleem. Maar realiteit voor zovelen, denk ik. Een gedicht met een zeer weemoedige ondertoon. Als taalkunst ook weer een pareltje. Alliteraties (wil weten, jij je) inwendig- en eindrijm (veel---weten, liefde---lief---niet, begeeft---leeft) woordparen (jouw---mijn) spelen zelfs onderling mee. Dat kun je onmogelijk zo bedacht hebben, misschien een paar dingen, maar die rijke samenval wijst vooral op spontane woordkunst. Het sterkst van al is het laatste vers, dat de tegenstelling van het weten en het vergeten blootlegt. Dit gedicht ga ik wel in mijn notities opnemen, er steken zoveel mooie eigenschappen in. Er ligt nog veel meer in om te ontdekken. Prachtig!
22-November-2017
20:40
Zeer emotioneel verhaal, dat je met veel gevoelens geschreven hebt Ryara.
ik denk dat dit geen uitzondering is, in die jaren stierven veel jonge mensen, tbc, was in de meeste gevallen het einde. En dan spreekt men vaak van die goede oude tijd.
22-November-2017
20:07
Mogen onderdelen van het hoofd op een andere plaats in het lichaam verblijven, zoals ogen in je rug, je lult uit je reet.  
22-November-2017
19:44
Ben wel benieuwd naar die aflevering want waar het naar toe gaat, ik heb werkelijk geen idee. Dat Elfien Oberon gaat vragen, staat voor mij wel aardig vast. Maar dan... 
Een sfeervol verhaal tot nu toe met leuke kleine details. Zoals het verhaal nu vordert, lijkt het erop dat er wel eens een gesloten einde kan komen, maar pin me er niet op vast getuige het feit dat je meeste verhaaleindes ‘open’ zijn. Of het gaat om de teneur van het verhaal. Ik bespeur namelijk wel tegenstellingen in het verhaal. Elfien, gescheiden, vrijgevochten en doet nu haar eigen zin. Doris, huistje boompje beestje die dat eigenlijk ook wel wil, maar niet doet. En Machteld die het heeft aangelegd met een zwarte man. Genoeg stof over na te denken. 
 
22-November-2017
19:37
dit is haast een geschiedenis die van dichtbij is geschreven, knap hoe je deze woorden emotie geeft
 
22-November-2017
18:48
Oef, voordat je die man/vrouw geboetseerd hebt komt er toch nog heel wat denkwerk aan te pas en waar doe je dat dan mee? (dunno)
22-November-2017
17:38
Wat hebt jij dat mooi geschreven! Ontroerend mooi!
22-November-2017
17:36
We geloven nog wel, maar noemen het misschien geen god meer. Als je zo om je heen kijkt en vraagt, denkt iedereen dat er wel degelijk meer is tussen hemel en aarde. De aarde zelf wordt ook wel als een goed gezien. 'moeder aarde'. Geloven neemt andere vormen aan, maar ik zie teveel goede dingen om me heen, om aan te nemen dat we zelf allemaal goedjes zijn geworden. Of dat het geld en de goederen onze nieuwe god is geworden. Ik blijf positief naar de wereld en de bevolking kijken. (a)
22-November-2017
17:16
Zeer mooi en realistisch weer gegeven Esparanza. Ik maak mij toch ook wel.zorgen voor de toekomst, voor onze nakomelingen. De mens weet dat wij slecht bezig zijn, maar zoals je schrijft, geld overheerst alles.
22-November-2017
16:52
Enerzijds noodzakelijk maar anderzijds  jammer dat we het negatieve zo benadrukken. Dreigingen spreken sterker aan dan de goede dingen van alle dag.
Het blijft koffiedik kijken.
Mooi dat je je gedachten zo opschrijft!
22-November-2017
16:35
Ik zou niet weten wie bemachtigd is onze recht van bestaan van ons af te nemen.
Wel tellen wij heel wat mensen die mishandeld en misdeeld zijn...
22-November-2017
16:28
Als mens? Geen idee. Maar er zijn nog voldoende goden om te aanbidden. Of het de mensheid verder helpt? Geen idee. In robots geloven is een veel beter idee. We gaan ze hard nodig hebben. En zo zullen de robots ook hun eigen goden kiezen. Wie weet, misschien wel een mens. Laten we het hopen.
22-November-2017
16:25
Vaak is het niet weten een rijkdom!
22-November-2017
16:24
Werkelijk, denk ik dat ware liefde sterft niet.... Je draagt die in jezelf. 
22-November-2017
16:24
Zolang mensen mijn naam kennen ben ik nog niet in de vergetelheid.
22-November-2017
14:50
Met recht van spreken ... leuk bedacht !
22-November-2017
14:31
Ik hou van grijs ...
22-November-2017
14:28
Wow, hoe bestaat het !
22-November-2017
14:26
Meer dan twijfel dat is zeker als je weet ...pracht gedicht Ivo, en dan je laatste strofe, wow!
22-November-2017
14:19
Oude liefde roest niet ;-) Sterk werk !
22-November-2017
14:13
Dit komt binnen ! Wel knap bedacht !
22-November-2017
14:08
wow Inte, wat een mooi statement
het staat als een paal boven water en prijkt 
 
22-November-2017
13:59
als jij het zegt...(wink)

groet
22-November-2017
11:53