Dokk'em Open Air (6): Buienradar or not to be Buienradart


Geschreven door Breinpijn
29 juni 2016 17:07
Categorie: Ervaringen

vorig deel: Dokk'em Open Air (5): Buienradar or not to be Buienradart

Leestijd: ca. 2 min.
Aantal keer gelezen: 5 Aantal reacties: 0
Aantal leden : 0
Deel 5: Dag 2, Zaterdag: Luchtgitaar!
 
 Tien voor zes. Met zijn allen zijn we neergestreken voor het hoofdpodium voor Moonspell (een maanbetovering dus). De Portugezen (het is verdomd wel een gemêleerd gezelschap dat op Dokk’em speelt) spelen een melodieuze mix van Black, Doom en Gothic. Laat zich goed verteren evenals nog een hotdogje dat smakelijk bij mij naar binnenglijdt. Het bier vloeit rijkelijk wat een onwaarschijnlijk lekkere roes teweegbrengt. Laat ik kort zijn (kun je dat dan, Breinpijn?) en volstaan met het doodeenvoudige feit dat Moonspell goed was, beregoed. En dat tijdens het optreden er nog steeds lichte buierigheid was (daar was u vast benieuwd naar) die het oppervlak van het festivalterrein langzaam maar zeker in een gladde olieachtige drekbende deed veranderen. Maar hey, what’s new op een metalfestival? Broer Bart is genist bij defensie en heeft derhalve verstand van bruggenbouwen. We hadden op een gegeven moment wel hier en daar een klein bruggetje kunnen gebruiken om de poelen te overbruggen. Deze zinnen gebruik ik nu echter om een ‘bruggetje’ te slaan naar het volgende onderwerp. Luchtgitaar!
   Welke metalhead kent het fenomeen niet? Luchtgitaar spelen. Vele liefhebbers van het Zware Metaal gebruiken de luchtgitaar te pas en te onpas om hun passie voor de muziek kracht bij te zetten. Waanzinnige solo’s worden op het instrument gespeeld, Stuwende, beukende riffs worden volleerd door de metallisten neergezet. Heck, er bestaat zelfs een wereldkampioenschap. Dit gegeven had Beard en Post Mortem doen besluiten om een aanval te doen op het wereldrecord luchtgitaar spelen. Hierbij dient het woord ‘lucht’ ruim te worden geïnterpreteerd. In samenwerking met Large Merchandising lieten zij driehonderd opblaasbare ‘luchtgitaren’ fabriceren en die werden om half acht voor de Party Stage aan de liefhebbers uitgedeeld. Zo stond ons hele groepje klaar met de gitaar in de aanslag. Eerst even oefenen natuurlijk en waar kan je dat beter op doen dan een stevige mix van de oude Metallica en Slayer. Er wordt naar hartenlust en vol overgave door de aanwezigen gespeeld. Hun leven hing er bijkans vanaf. In de lucht, achter het hoofd, tussen de kluts knieën en waar hij maar even kon hangen wordt het instrument beroerd. Na goedkeuring van de jury (Beard en Mortem) gaat de recordpoging van start. Hier brak de hel los. Er wordt gesoleerd, gebast, ge-tremolload en ge-Wah Wah’ed (voor de belangstellenden; dit zijn geluidseffecten op een gitaar) en wij dragen ons brute steentje bij. Eigenlijk zijn wij stiekem de beste van allemaal, maar dat mogen wij alleen in ons vuistje zeggen. Bijgestaan door Beard en Post Mortem en de zanger van de band Player (coverband van Slayer) slaagt de recordpoging glansrijk en kan de notaris van het Guiness recordbook weer een record bijschrijven. En voor ons: tijd voor bier en vet in allerlei varianten.
   We pikken samen ons volgende concertje mee. Dragonforce is een grote band, maar aan Bart en mij niet besteed. De sologitaristen zijn goed, geef ik ze na, maar de zanger is een ‘crybaby.’ Te lieflijke uithalen, te veel omhaal en poespas. Nee, niet voor ons. De volgende band dient uitkomst te brengen.

 
record
Wereldrecord Luchtgitaar spelen. Ik ben nog even te bewonderen achteraan in het midden.
 

© Breinpijn. Dit werk blijft te allen tijde eigendom van de auteur. Zonder zijn/haar toestemming mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen.
Nota:
vorig werk van deze gebruiker
previeous
vorig werk in de lijst
vorig Verhaal
volgende werk van deze gebruiker
volgende
volgend werk in de lijst
volgende
volgend Verhaal
volgende