http://www.bloggen.be/ikdenkhetmijne

katjabruning@yahoo.com

 
Er gaat maar weinig boven eenvoud:

 
Een zwak begaafd dichter uit Putten
Kon nooit de passende rijmwoorden vinden.
Ook het metrum hield hij
Nimmer vol tot het eind
Zodat de laatste regel meestal niet zo geweldig liep.
 
Anoniem
 
 
Trouwens waar zijn rijm en metrum eigenlijk voor nodig?
 
 
Als dit een gedicht is, is een nokia3310 een iphone.
 
“Mag ik je
mobieltje even?”
 
Ik hou mijn hand op.
 
Een ouderwetsche nokia zonder
3.5 inch raakscherm
8 megpix camera
20 gig mp3 speler,
2 mps internet
en weet ik
wat niet meer
niet
 
wordt in mijn knuist
ge
de
po
neerd.
 
Ik tik er
mijn ei mee stuk.
 
WoLF
 
 
Natuurlijk kun je met behulp van een ingewikkelde vaste vorm heel aardige resultaten bereiken. Neem dit ollekebolleke:
 
 
'Dierentuin Blijgaarde?
Ja, 't is met Kooistra hier
Moet u eens luisteren,
Ik ben in nood!
 
Door uw gebrekkige
Uitbraakbestendigheid
Zit ik hier nu met een
Tijger op schoot!'
 
Michèl de Jong
 
 
Voor dit gedicht geef ik graag die hele handel aan hermetische poëzij vol van originele beelden en diepere lagen:
 
 
Dualisme
 
Ik zou zo graag wel willen zingen,
als Leopold en Engelman,
van ijle, porseleinen dingen
en liefde op een hoger plan.
 
Maar, nachtegaal, mijn stem is stuk
en met mijn hart voorgoed gebroken;
ik stamel schor om wat geluk
en om een vrouw die goed kan koken.
 
Max Schuchart
 
 
In het verlengde hiervan een terecht beroemd en heel eenvoudig gedicht:
 
 
Alicante
 
Une orange sur la table
Ta robe sur le tapis
Et toi dans mon lit
 
Doux présent du présent
Fraïcheur de la nuit
Chaleur de ma vie.
 
Jacques Prévert
 
(Vertaling:
 
Alicante
 
Een sinaasappel op de tafel
Jouw jurk op het tapijt
En jij in mijn bed
 
Zacht present van het heden
Frisheid van de nacht
Warmte van mijn leven.
 
Jacques Prévert)
 
 
Of neem dit sonnet, van een dichteres die ergens bekent een voorkeur te hebben voor ‘gedichten waar je in kunt wonen’:  
 
 
Plezant
 
Hier zit ik dan, in zwart gepeins verzonken,
en leg me neer bij treurnis' heerschappij,
want vriendschap die uitbundig werd geschonken,
leek op een dag de houdbaarheid voorbij.
 
Ik weet niet meer hoe onze stemmen klonken,
al liepen wij gestadig zij aan zij.
Een beeld dat, door de stroom des tijds verdronken,
mij plots weer overspoelt als bitter tij.
 
Ach, elke zee kent overslaande baren
en prikkend zout dat toch geen zwemmer let.
In plaats van naar dit druilerig sonnet
met uitgelopen inkt te blijven staren,
 
neem ik een zakdoek, koffie en pralienen.
Met chocola is het plezanter grienen.          
 
Vera De Brauwer
 
 
Spontaniteit plus een perfecte vorm, alweer een ollekebolleke: 
 
 
Bobo
 
Bondsbons der bondsbonzen
Agnes Jongerius
Raakt door ’t pensioenakkoord
Meer in het nauw
 
Maar zij geeft blijk van haar
Crisisbestendigheid
Zij gaat het redden, hoor
Man, wat een vrouw!
 
Bas Boekelo